'Bij de mis op zondag loop ik er wel omheen,' bromde de pastoor, 'maar hoe moet het als ik een begrafenis heb?'" /> 'Bij de mis op zondag loop ik er wel omheen,' bromde de pastoor, 'maar hoe moet het als ik een begrafenis heb?'" />
nieuwsbrief
Asset 14

Seventy Seconds [42/52]

Gedurende het priemjaar 2011 maakt audiokunstenaar Harold Schellinx een geluidskiekje van tien seconden. Elke dag van de week, op steeds wisselende uren. Of hij nou in Amsterdam of in Parijs is, in Brussel of in Kyoto, in Brooklyn of in Wiesengrund. Iedere zondag hoor je op hard//hoofd de zeven geluidsprentjes van de week daarvoor, aaneengeregen tot een stukje van 70 seconden: de tijd die het ook ongeveer zal kosten om het bijhorende tekstje te lezen.
Op precies hetzelfde moment maakt fotograaf Pieter van Wynsberge ergens een foto...

Mail

Foto: Pieter van Wynsberge
Amsterdam, 21/10/11 10.02 u.

SEVENTY SECONDS [ 42 / 52 ]

Het stationnetje stond er nog, maar al een ruime generatie geleden was de spoorlijn vervangen door een rijksweg. Daarna ging het snel bergafwaarts. Alles verdween. Ook het café naast de kerk was er niet meer. Alleen de letters C / A / F / E, en het tekstje (een stuk kleiner, in een boogje geschreven) 'vins fins bière limonade à emporter' waren met een beetje moeite boven de deur en de ramen nog te lezen. De slager ging vorig jaar met pensioen, maar er was wel nog een bakker, die behalve brood ook waspoeders, tandpasta, zeep, koffie, melk, de Figaro en andere kleinwaar in de verkoop had. Om de zes maanden maakte Aleth het kerkje schoon. Voor de muziek had ze dit keer ook de ijzeren luchters een beurt gegeven. De pastoor was zo oud dat hij op zondag onder zijn eigen preek vaak midden in een zin in slaap sukkelde. De kerkgangers keken daar niet meer van op. Als het te lang duurde, gaf iemand die vooraan zat hem even een duwtje. Dan kwam hij meestal gelijk weer op gang. Met verbazing keek meneer pastoor naar de enorme zwarte vleugel die we op het koor voor zijn altaar schoven. ‘Bij de mis op zondag loop ik er wel omheen,’ bromde hij, ‘maar hoe moet het als ik een begrafenis heb?’ Boven onze hoofden begonnen de klokken te luiden. Dat ging elektrisch. Hij haalde zijn schouders op. ‘Ach, wat,’ lachte hij. ‘Dan gaan ze voorlopig maar niet dood, hè?’ De pastoor - hij heette Pierre - wreef met een hand over allebei zijn wangen. Die zaten vol bruine vlekken, alsof hij verroest was.

15-21 oktober 2011
Amsterdam (5), Vincennes, Vannes-sur-Cosson

Harold Schellinx

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5