Als het over mijn generatie gaat, moet ik altijd denken aan Roger Daltrey van The Who, die tijdens de Ground Zero-concerten My Generation stond te zingen. 37 jaar na dato, en met kort haar. Inderdaad, Roger, your generation.
Deze week werd niet alleen 9/11 herdacht, maar ook het twintigjarig bestaan van internet. Je zou er haast sentimenteel van worden, als je voor het gemak vergeet dat internet vóór 2000 behalve traag ook vooral heel saai was. Moeten we dan nu met Hardhoofd onze verjaardag gaan vieren, als internetgeneratie die volwassen is geworden in de schaduw van afwezige torens?
Each man is a patriot of his own age. Het heeft nou eenmaal weinig zin om tegen tegenwoordig te zijn: wie dweept met het verleden of droomt van de toekomst maakt altijd een tweederangs versie van het heden. Maar daarom hoef je je identiteit nog niet te ontlenen aan een aangevreten stuk fruit op je laptop.
Hoe experimenteel Hardhoofd soms ook is, er is nog altijd ouderwetse redactie bij nodig, en die leuke filmpjes van onze videoredactie zijn vooral ook hard werk. Al vul ik een blog, staat dit in een e-zine, en betaal ik de huur door een website en nieuwsbrief bij te houden, van de term Generation 2.0 gaat mijn hart niet harder kloppen. In 2004 kocht ik mijn eerste mobiele telefoon. Die heb ik nog steeds.
My Generation was overigens in 1965 een hit onder de mods, een subcultuur die zijn naam had afgeleid van “modernists”. Zoek ze maar op in Wiki. Het zijn net hipsters.

Door Floris Solleveld

Tofik Dibi (GroenLinks) vroeg zich af of het misschien niet een keer tijd werd voor een debat over de aanslagen in Noorwegen, de raakvlakken met Nederland en xenofobie. Niet zo verrassend misschien, aangezien Geert ‘de grote gedoger’ Wilders maar liefst dertig keer genoemd wordt in Breiviks manifest. Misschien dan ook niet zo verrassend dat het CDA, de VVD en de PVV geen dringende behoefte hebben aan een dergelijk debat. De PVV deed, nog een verrassing, bij voorbaat al niet mee.
De rest van de oppositiepartijen haakten niet aan bij Dibi. Waar de verontwaardigde Alexander Pechtold Mark Rutte eerder nog ter verantwoording riep over zijn gedoogpartner, heeft men nu ‘moeite met de beperkte breedte van het onderwerp’. De PvdA heeft eerder behoefte aan een debat over ‘tien jaar heftige integratiediscussie’. Een discussie over een discussie dus. Ieder zijn behoeftes.
Terwijl we met volle teugen blijven genieten van Wilders' retoriek tegen de islam, en tegen links in het algemeen, moeten we toch maar geloven dat de aanslagen in Noorwegen niets met de PVV te maken hebben. "De gedachte dat het handelen van Breivik min of meer het gevolg is van breder heersende ideeën en gevoelens deelt het kabinet niet", aldus minister Donner in een brief aan de Tweede Kamer. Met andere woorden, volgens Wilders kan links collectief de boom in, en de oppositie vraagt: hoe hoog?

Door Meredith Greer

In afwachting van het nieuwe seizoen van Mad Men verschenen maar liefst drie nieuwe series die zijn geïnspireerd door hetzelfde tijdperk. Zo produceerde ABC Pan Am, NBC komt met het wat afgezaagde Playboy Club, en zelfs de BBC deed mee. De Britse zender programmeerde deze zomer The Hour, een serie die zich afspeelt in 1956, achter de schermen van het nieuwsprogramma met dezelfde naam.
De weerspiegeling van het leven van vrouwen vlak voor de tweede feministische golf wordt in sommige gevallen (Pan Am, Mad Men) op realistischer wijze weergeven dan andere (Playboy Club), maar wat duidelijk wordt is dat het zeker geen makkelijke tijden waren. Vrouwen die ervoor kozen om de functie van traditionele huisvrouw naast zich neer te leggen en te gaan werken, werden voortdurend gekleineerd door zowel hun collega’s als hun naasten. Maar ook de huisvrouwen doorstonden een hoop. Mad Men's Betty Draper is het schoolvoorbeeld van de ongelukkige, verbitterde vrouw die, gevangen in haar rol, uithaalt naar de buitenwereld - met in de ene hand een Martini en de andere een Lucky Strike.
Dat Betty Draper meer dan een fictioneel figuur is, blijkt wel uit de vandaag gepubliceerde interviews die 47 jaar geleden met Jackie Kennedy werden afgelegd, luttele maanden nadat haar man werd neergeknald. Hieruit blijkt, zo schreef de New York Times afgelopen maandag, dat deze ideale echtgenote meer was dan een vorstelijk stijlicoon. Ze haalt bijna vals uit naar talloze bekenden. Zo is Dr. Martin Luther King Jr. een ‘phony’, noemt ze Indira Ghandi ‘a real prune, bitter, kind of pushy, horrible woman’ en is Charles de Gaulle een ‘egomaniac’. Je zou denken dat een vrouw van haar kaliber zich in zou weten te houden ten overstaan van de pers, maar Jackie was welbewust van het feit dat deze uitspraken werden opgenomen voor het nageslacht. Over haar Jack zegt ze dan ook niets dan goeds. Kijk, dat doet Miss Draper haar dan niet na. Je hoort Tammy Wynette bijna zingen: Stand by your man...

Door Ava Mees List

Een vriendelijk hoofd waarvoor je niet denkt te hoeven vrezen, een sympathieke naam en een indrukwekkende staat van dienst: dat doet wat met je, psychologisch gezien. Onwillekeurig komt een gevoel van betrouwbaarheid bovendrijven. Misschien moet er eens sociaalpsychologisch onderzoek naar worden gedaan, want de afgelopen week bleek het tenminste tweemaal onterecht. Zo schreef Kasper van Royen op deze site in lyrische woorden over Von Triers Melancholia (platte kitsch, volgens ondergetekende) en bleek de Tilburgse hoogleraar Diederik Stapel een wetenschappelijk fraudeur.
De vertrouwenwekkende eigenschappen van Stapel hadden op menigeen een uitwerking, zo ook op zijn vooraanstaande collega-hoogleraar Roos Vonk. Op haar blog en in de eerste aflevering van een nieuw seizoen Pauw & Witteman trok zij het boetekleed aan vanwege een recente samenwerking met hem in een discutabel onderzoek naar een onderscheid tussen vleeseters en vegetariërs op sociaal niveau.
De wrange ironie wil dat de universiteit in dezelfde week dat ze Stapel op non-actief stelde, ook vol trots bekendmaakte te zijn toegetreden tot de wereldwijd honderd beste academische instellingen op het gebied van de sociale wetenschappen. Een resultaat waaraan een hoog aangeschreven hoogleraar als Stapel met zijn wetenschappelijke publicaties zeer waarschijnlijk een significant steentje heeft bijgedragen.
Terwijl Kasper van Royen doodeenvoudig een mening debiteert (die ondergetekende normaliter slaafs volgt), hebben onderzoekers als Stapel en Vonk hogere pretenties: zij willen kennis met de wereld delen, ‘de waarheid’ zelfs misschien. Die hogere pretenties stellen ook hogere eisen. Elk gegeven in twijfel durven trekken is er daar een van, zelfs als dat gegeven wordt gepresenteerd door een vriendelijk hoofd met sympathieke naam en indrukwekkende staat van dienst.

Door Boy van Dijk