Verbazing en ontsteltenis alom: De Nederlandse vrouw kiest steeds vaker voor verdoving bij het baren. Na negen opgezwollen maanden, na een achtbaan van hormoonschommelingen, vreetbuien, ochtendziekte, lichte incontinentie en wat al niet meer, kiezen steeds minder vrouwen voor de traditionele climactische barenspijnen. Wat moeten we hieruit opmaken?
Dat vrouwen steeds gemakzuchtiger worden? In kranten wordt gesproken van een “cultuurverandering”. Met enige weemoed wordt door (wetenschaps)verslaggevers geschreven over het uitsterven van het verschijnsel “natuurlijke geboorte”. Nederland was in het Westen, zoals dat ene dorpje in Gallië, het laatste landje dat zich nog verzette tegen de cultuur van de verdoving en gemakzucht. Onze Neêrlandsche vrouwen baarden thuis, in bad of voor de tv of gewoon of tijdens het stofzuigen en deden dat zonder blikken of blozen, zonder een spier te vertrekken, zoals William Walace in Braveheart ten strijde trekt, maar dan zonder paard, zonder leger, als zwangere vrouw.
Na de geboorte van mijn eerste achternichtje sprak ik met mijn nicht over de bevalling. “Hoe ging het?” vroeg ik haar, alsof het om haar wekelijkse basketbalwedstrijd met Dames 4 ging. Ze pakte me bij mijn schouder en zei: “Merel, stel je voor dat je zoveel pijn voelt dat je denkt dat je het niet meer kan hebben. Dan wordt het toch nog erger en denk je dat je zult sterven en dan, dan is het voorbij, kind eruit.” Ik wurmde mijn schouder los uit haar krachtig aangespannen vuist, wit geworden rondom de knokkels. “Ok”, zei ik en slikte. Mijn nicht staarde in de verte en ik dacht iets van trots in haar blik te bespeuren. Ik zelf probeerde me hetgeen me zojuist verteld was met man en macht niet voor te stellen.
Dus begrijp ik de weemoed: Nederland had stoere vrouwen, die nergens voor terugschrokken. Zeker niet na hun eerste bevalling. Ze zouden goede geheim agenten zijn die bij eindeloos martelen nog geen informatie los zouden laten. Ze waren in feite ons geheime leger. En we zouden zegevieren.
Nu is er behalve uit trots, ook verzet uit bezorgdheid. Zo’n ruggenprik is zowel voor de moeder als voor het kind niet zonder gevaren. Als alternatief voor deze toch ingrijpende medische procedure wil men nu lachgas gaan aanbieden. Ook lachgas is niet zonder gevaren, ditmaal voor ziekenhuispersoneel dat er veelvuldig mee in aanraking komt, maar deze gevaren kunnen worden verholpen door goede ventilatie. Het gas neemt de pijn niet weg, maar verlicht deze wel enigszins en maakt vrouwen -je raadt het- lacherig. Dit lijkt me een prachtig alternatief. Wat is er nu leuker voor een pasgeboren kind om te zien dan een lachende moeder? Maar dat niet alleen. Onze vrouwen hoeven niet aan dapperheid in te boeten! Ons Neêrlandsch Leger van Bevallen Vrouwen kan blijven bestaan en zal voortaan bovendien met een grijns aan de frontlinie verschijnen. Niet alleen zullen zij zegevieren, zij zullen lachend zegevieren!
