Wat te eten? Wie goed kijkt, ziet overal morele valkuilen. Maar de buurtsuper biedt soelaas.
Eten anno 2014 is laveren tussen megastallen, vervuilende bio-kippen, plofkippen, anoniem paardenvlees, genetisch gemodificeerde soja, loodvissen, voedselzandlopers, schreeuwend dure superfoods en asbestbrood. Eten is, naar Louise Fresco, niet alleen “weten”, maar ook “geweten”.
Tijdens een vakantie in de Cantal, één van de armste en meest boerse streken van Frankrijk, zagen mijn vriendin en ik niets dan gelukkige varkens en koeien met een gezond glanzende vacht. Onze boodschappen deden we in een winkeltje niet groter dan een meterkast. Het assortiment lag in kistjes. Dat helpt enorm. Alle producten leken daar onmiddellijk onschuldig. Zelfs het vlees. Als dieren er gelukkiger uit zien, vinden we het minder erg ze op te eten. Toch euthanaseren we geen mensen in de bloei van hun leven.
Terug in de grote boze stad is het over met de rurale onschuld der producten.
Winkels zijn hier epicentra van morele afwegingen en verzamelpunten van loze verpakkingsmaterialen. Mijn lokale natuurwinkel biedt geen troost. Tweederde van het personeel kijkt je daar wantrouwend aan als je binnenkomt. “Jij hebt wel eens SPEK gekocht; ga je schamen!”, hoor je ze denken. Wat je wenst is een arm om je heen. Een begripvolle blik. “Nee, wij weten het ook niet meer. Kom maar hier.”
Ongelukkig urbaan varken. Foto: Jan Postma.
De winkels die het anders proberen te doen, de winkels met een hippe dubbele naam met een ampersand ertussen alsof het een tweetal advocaten betreft of met een “q” op de plaats van een “k”, zijn al niet veel beter. In de zelfbewuste eetwinkel, vindt men geen eten, maar slechts het imago van eten. Eten als lifestyle. Je kunt er een prijzig biologisch pompoen-gevoel kopen. De consument ziet de instagrammige post al voor zich. Dat wordt lekker.
Je voelt je als consument danig op de proef gesteld als je je ook hier niet in kunt vinden. “Houdt het dan nooit op?”, vraag je je, als Carice van Houten in Zwartboek, af. Waar ben ik nog veilig?
Welnu: In de plaatselijke Turkse of Marokkaanse winkel. Daar is een komkommer gewoon een komkommer, ontdaan van zijn plastic supermarktlegging of slim vermarkte biologische afkomst. Gewoon, komkommer. Soms krom, soms recht. Aangenaam. Ik geef toe, ook over (de herkomst van) deze komkommer kan je nog eindeloos discussiëren aan tafel. Maar het is wel zo prettig, dat in de winkel waar je hem vandaan hebt niemand doet alsof het iets anders is dan een komkommer.
Dus voor u een recept, waarvoor u alle inkopen bij de plaatselijke Turkse of Marokkaanse winkel kunt doen.
* 2 rode paprika's
* 2 handen gedroogde rode linzen
* 500 ml tomaten in blik
* 5 middelgrote uien
* 4 tenen knoflook
* 1 rode peper (minstens)
* 1 tl kaneel
* 1 tl raz-el-hanout
* 1 tl piment
* 1 tl komijnzaad
* 1 tl nigella
* 1/2 tl gerookte paprikapoeder
* 1,5 ml bouillon
* bosje verse peterselie
* bosje verse koriander
* olijfolie
* 150 ml vette yoghurt
1. Neem een flinke pan met zware bodem. Verwarm die even en giet er een royale scheut olijfolie in. Hak de 5 middelgrote uien, 4 tenen knoflook en rode peper naar smaak fijn. Fruit dit alles, met wat zout, op laag vuur tot de uien glazig zijn. Voeg 1 tl kaneel, 1 tl raz el hanout, 1 tl piment, 1/2 tl gerookte paprikapoeder en 1 tl komijnzaad toe. Verhit de komijn van tevoren even in een kleine koe- kenpan. Fruit de specerijen even mee.
2. Voeg 2 in blokjes gesneden paprika toe en 2 handjes rode linzen. In dit stadium eventueel wat extra olie toevoegen. Houdt het vuur laag. Schep het geheel even 5 minuten om en voeg dan 500 ml tomaten in blik toe. Laat dit heel even pruttelen. Voeg een beetje vers gehakte peterselie toe. Even roeren. Voeg nu 1,5 liter bouillon toe en laat het geheel op het kleinste pitje op de laagste stand gedurende 1 a 2 uur trekken. Laat de soep bij voorkeur niet koken, maar wees niet uit het veld geslagen als dat wel per ongeluk gebeurt.
3. Laat de soep enigszins afkoelen en pureer met een staafmixer of in de keukenmachine. Afhankelijk van de hoeveelheid linzen die u heeft toegevoegd is de soep dikker of dunner. (Een dikke soep kan de volgende dag goed ingezet worden als basis voor een lamsgehaktsaus voor bij de couscous.)
4. Schep de soep in een bord of kom. Schep daarop een lepel yoghurt en bestrooi met wat zwarte komijn en koriander naar smaak.
-
Merel Kamp (1983) is ontwerper en mede-hoofdredacteur van VOOD, online tijdschrift over eten.
