Asset 14

De Slag bij Lange Paal

Frank Bloem is acht weken lang de Zondagsschrijver. Hij schrijft voor hard//hoofd een bijzondere verhalenserie over personen die worstelen met hun lichaam, of met dat van een ander. Acht verhalen die op ingenieuze wijze in elkaar grijpen. Acht verhalen die onder je huid kruipen. Vandaag deel II: "De Slag bij Lange Paal".

De slaapzak plakte aan het lichaam van Bart Diepersloot. Zijn vader had hem voor het eerst die week niet vroeg gewekt. Bart sliep in een klein groen lichtgewicht tunneltentje. De zon was boven de dennen uitgekomen en brandde nu op zijn tentdoek. Toen hij eruit kroop, met een stram lichaam, was hun tentplaats verlaten. “Kampement” bleef zijn vader het consequent noemen. Het was de dag van Lange Paal. Hij hoopte dat het niet zo erg zou worden als hij verwachtte. Zijn vader was alvast aan het warmlopen.

Na vele verzoeken van zijn vader om samen op vakantie te gaan had Bart eindelijk toegegeven en ja moeten zeggen op het minst dreigende voorstel. Tot dan had zijn vader voorgesteld om te gaan abseilen in de Ardennen, fietsen in Zwitserland of andere halsbrekende toeren uit te gaan halen in een ver land, waarbij Bart van tevoren wist hoe het zou gaan: zijn vader zou overal een wedstrijd van maken en al die wedstrijden zou hij winnen. Aan het eind van de vakantie zou blijken dat het lichaam van de marineman Diepersloot nog steeds op kon tegen het jonge lichaam van zijn zoon.

Op den duur waren de wensen van zijn vader zodanig teruggeschroefd dat hij uiteindelijk had voorgesteld om samen te gaan kamperen op Vlieland. Op dit verzoek had Bart geen nee kunnen zeggen.

‘Wiergevecht op de Lange Paal’ had er in viltstiftletters op het in het washok opgeprikte papier gestaan, met een tekening erbij van een horizontale balk op palen.

De bedoeling was dat de deelnemers middels met zeewier gevulde kussenslopen, zittend op een met zeep ingesmeerde paal, elkaar te lijf gingen. Deze activiteit zou plaatsvinden op het drooggevallen wad langs de weg bij het kampeerterrein. Men moest de tegenstander van de paal slaan. De afvaller zou jammerlijk in het wad terechtkomen en besmeurd met rottende blubber aan wal kruipen. De persoon die de meeste deelnemers van de paal sloeg, won een uit berkenstam gesneden trofee.

De oud-marineman had een gat in de lucht gesprongen. Geen enkele vakantie met zijn zoon was hem tot nu gegund geweest; geen enkele keer had hij kunnen laten zien waartoe hij nog in staat was op zijn oude dag. Hij wilde dat zijn zoon hem meemaakte in de kracht van zijn leven en dat hij herinnerd zou worden als een sterk en heldhaftig mens. Maar hoe hij ook probeerde, zijn zoon had vooral aandacht voor cijfers. Zijn studie meetkunde was weliswaar respectabel – de universiteit was niet links dus dat had erger gekund – maar de fantasieën die hij zijn leven lang had gehad over hoe hij met zijn zoon eropuit zou trekken, die waren nooit verwezenlijkt. Hier was een kans om deze wens eindelijk in vervulling te laten gaan.

In de dagen erna vulde de lijst met deelnemers zich. Zijn eigen naam en die van zijn zoon hadden bovenaan de lijst geprijkt: hij had ze als eerste opgegeven, maar na twee dagen bleek de naam van zijn zoon (tweede op de lijst) te zijn doorgekrast. Bart had zich van de lijst verwijderd en weigerde vervolgens halsstarrig om mee te doen.

Omdat Bart laat was opgestaan waren alle douches in de doucheruimte onbezet. Hij hing zijn korte broek aan het haakje en daaroverheen zijn onderbroek. Het hemd hing hij aan het haakje ernaast. Hij haalde de zeep en zijn scheermesje uit de toilettas, die op het bankje stond. Bloot en met slippers aan betrad hij het douche-deel van het kleine hokje. Het duurde even voor het water warm werd. Om water te besparen waren de douches uitgerust met een drukknop die beperkte tijd water uit de douche deed komen. Als het stopte moest je weer drukken en kwam er weer een nieuwe portie water tevoorschijn.

Een somber voorgevoel bleef als ruwe olie aan hem kleven. Het spoelde niet van hem af, liet hem niet los. Hij wist ongeveer wat zou gaan komen en dat zou slecht te verdragen zijn. Gelukkig was overmorgen de vakantie voorbij en restte hem na vandaag niets meer dan het militair opbreken van het “kampement”. Hij bleef er lang onder staan. Veel langer dan gebruikelijk was op het natuurminnende kampeerterrein.

De zon viel schuin over het veld en in een hard strijklicht zag hij zijn vader het veld op komen rennen in zijn hardloopkleren. Hij liep met de borstkas vooruit het veld over, minderde vaart en deed midden op het veld nog wat rek- en strekoefeningen. Hij groette een voorbijganger door zijn gestrekte hand tegen zijn slaap te ketsen. Bart keek inmiddels niet meer op van dit gebruik.

‘Zo jongen, het ziet er niet zo best uit voor vanmiddag. Het weer gaat betrekken. Nu zie je er nog niks van, maar achter het bos komt een schip zure appelen opzetten.’

Bart rook de zweetlucht van zijn vader toen die in het kleine stoeltje naast hem neerplofte. Het was een opdringerige lucht. Ze zwegen verder. De marineman schonk zichzelf koffie in uit de thermosfles en verzonk in gepeins.

HardHoofdDeSlagbijLangePaal
Beeld: Lisa-Marie van Barneveld

Het gevecht werd aangekondigd door een oude scheepsbel die over het hele kampeerterrein klonk. Uit alle tenten kwamen de kampeerders tevoorschijn. Sommigen met een stoeltje in de hand, anderen in badkleding en met een handdoek omgeslagen. De afzonderlijke kampeerders vormden zich tot een optocht, die over het brede schelpenpad naar het wad liep. Er ging een opgewekt geroezemoes rond. De marinier liep opgewonden mee in de voorhoede, druk gesticulerend en voorspellend wie er allemaal uit zouden vliegen. Bart was meegesleurd door zijn verwekker, maar was gaandeweg meer achterop geraakt en zou het liefst rechtsomkeert maken. Helaas was het daar te laat voor.

Vijfentwintig meter uit de kust was de horizontale paal bevestigd. Op het waddendijkje stond de organisator van het evenement klaar met een verkleurde oranje pylon als roeptoeter. Op de paal zaten twee figuren met elk een kussen in de hand. Zij hoorden bij het organiserend comité. De stoet nestelde zich langs het waddendijkje, de participanten werden opgesteld in een lange rij en de lucht was inmiddels basalt grijs geworden, neigend naar paars. Er kwam geen onweer, maar de atmosfeer was warm en drukkend.

Bart ging gehurkt op de dijk zitten en zag hoe zijn vader, die zesde in de rij was geworden, wat oefeningen deed. Zijn handen recht vooruit houdend hurkte hij en kwam daarna weer omhoog. Daarna groette hij joviaal en schalks een clubje vrouwen dat langs de kant hun mannen stond aan te moedigen. Op hun beurt maakten de dames een wave voor de vijftiger in badkleding.

Na de uitleg, die door de toeter werd geroepen, begon het spektakel met een instructie door de op de paal klaarzittende heren. Bart rook even aan zijn knie en hoopte dat het allemaal niet te lang zou duren. Wie de ander van de paal sloeg met zijn met zeewier opgevulde kussensloop mocht blijven zitten en kreeg de volgende uit de rij tegenover zich. Wie uiteindelijk de meeste mensen van de paal had geslagen was winnaar. Het oneerlijke aspect van deze opzet leek niemand te deren. Ook de achtersten in de rij niet.

De eerste druipende mannen die terugkeerden op de wal namen een ondraaglijke stank met zich mee. Nadat de eerste vier waren afgevallen en er nog één fier op de paal zat werd de naam van de marinier geroepen. Een ongekende kracht zwol op in de borstkas van de overste en met forse stappen schreed hij door het wad. Dat hij diep wegzakte maakte hem niks uit, als hij maar niet viel, dan was het goed. Hij voelde de ogen van de vrouwen aan de kant in zijn gespierde rug priemen. Hij maakte heel wat los, dat voelde hij. Met een doelgerichte sprong hief hij zichzelf tot buikhoogte op de paal. Daarna wierp hij in één krachtsinspanning zijn been erover, waardoor hij zich zonder hulp op het rondhout wist te bewegen. Hij tuurde even naar de wal waar zijn zoon zat.

Zijn tegenstander had al vier personen van de paal geslagen en begon er schik in te krijgen. Als hij dacht dat hij Diepersloot van de paal af kreeg, dan vergiste hij zich. De spierbundels spanden aan. Diepersloot keek recht in het gezicht van zijn medekampeerder. De vijand. Zijn blik drong dwars door die lobbige zelfingenomen oogkassen en probeerde de hersens te grijpen. Een woede borrelde op, het bloed kookte.

De fluit klonk, zijn tegenstander sloeg, maar Diepersloot wist het kussen te ontwijken. Toen haalde hij uit. In één keer balde alle kracht in hem samen en sloeg hij met een enorme klap zijn tegenstander van de paal. Het kraakte. Hij dacht aan zijn zoon, hoe trots die zou zijn. Een gejuich steeg op van de kant. Of, was het gejuich? Het was een schreeuwen.

Hij sloot zijn ogen, voelde een erectie opzwellen in zijn zwembroek en hief zijn armen in de lucht. Het schreeuwen werd gillen. Toen hij zijn ogen open deed zag hij hoe de menigte die net nog op de kant had gezeten zich had opgesplitst. Verschillende mensen waren naar hem toe aan het waden. Anderen stonden met hun handen voor hun ogen, voor hun mond, voor de ogen van hun kinderen.

De vijand lag een eindje verderop. Het lichaam was nog zichtbaar, het hoofd was verborgen in de blubber. Het lag er roerloos bij.

Hij zocht het dijkje af, waar nu zo'n tumult was ontstaan. Hij had zijn armen laten zakken, hield nog één hand boven zijn ogen om beter te zien, maar zijn zoon zag hij niet.

--
Frank Bloem (1978) is beeldend kunstenaar, bedenkt corporate identities, is internetradiopionier en schrijft. Hij studeerde Beeldende Kunst aan de Gerrit Rietveldacademie en was Artist in Residence bij Het Vijfde Seizoen, AiR! en Badgast.

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier. 

Mail

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
het laatste
Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Racisme is een diep verweven onderdeel van het narratief van Nederland, waar we nog dagelijks de gevolgen van kunnen zien en voelen. Het is niet genoeg om je stil en afzijdig te houden van onrecht: verandering vereist actie. Lees meer

Echte schrijvers stellen uit

Echte schrijvers stellen uit

Elke schrijver is bekend met uitstelgedrag. Professioneel uitsteller Nicolas Voet legt in zijn essay uit waar het gelummel vandaan komt, en waarom het broodnodig is. Lees meer

Terra Infirma (deel 1)

Terra Infirma (deel 1)

Terwijl het coronavirus zich in de eerste maanden van 2020 over de wereld verspreidde en verschillende overheden verschillende maatregelen troffen, observeerde Nicky Runge de gang van zaken in haar woonplaats Hongkong. Lees meer

Automatische concepten 39

Vraag geen cadeaus (en krijg iets beters)

Jarig zijn én wereldproblematiek willen aanpakken, Jozien Wijkhuis leed eronder. Haar tip aan de (virtuele) verjaardagsbezoeker: geef cadeaus die geen geld kosten, of stort een bedrag dat de jarige zelf cadeau kan doen aan een medemens in nood. Lees meer

 Anderhalvemetergymnastiek

Anderhalvemetergymnastiek

Voor illustrator Jente Hoogeveen kan 1 juli niet snel genoeg komen: dan mogen de eerste mensen weer mondjesmaats naar de sportschool. Hoe dat eruitziet? Lees meer

Alles vijf sterren: 25

Je bent niet alleen

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om de rubbers van je koelkast te vervangen of De ontdekking van de hemel te lezen. Lees meer

Tip: Ga naar je werk

Ga naar je werk

Ook als je kantoortuin of favoriete koffietentje met laptopaansluiting gesloten is, kun je naar werk. Nora van Arkel liet zich betoveren door het sprankje magie dat nodig is om onszelf van eindeloze pyjamadagen te bevrijden. Lees meer

 O, Big Brother, Where Art Thou?

O, Big Brother, Where Art Thou?

Camera's op kruispunten en in gebouwen die je niet alleen volgen, maar zelfs herkennen en gegevens van je verzamelen. Hoe dichtbij is die dystopische toekomst? Lees meer

 1

Een radslag weg

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om een Ottolenghi-recept uit te proberen of de badkamer opnieuw te betegelen. Lees meer

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Tip: Ga een potje schaken

Ga een potje schaken

Jihane Chaara heeft een hobby uit de oude doos nieuw leven ingeblazen: het schaken. Het spel blijkt een grote metafoor voor het echte leven. Een tip om niet te haasten, je verbeelding in te zetten en natuurlijk om een vermakelijk spel te spelen. Lees meer

Kosmische Mixtape 1

Kosmische Mixtape

Een playlist met kosmische muziek om onze themaweek uit te luiden in stijl! Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

 Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Hemel en aarde worden bewogen om levens te redden, en je slaat aan het protesteren tegen het dragen van mondkapjes en de kortstondige inperking van je vrijheid. Illustrator Rueben Millenaar keek van boven op de aarde neer en zag een mensheid die elk gevoel van perspectief kwijt is. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

Alles Vijf Sterrenbeelden: Een kosmische quarantaine 7

De kosmische kijk- en luisterhoroscoop

Onze mediums hebben een horoscoop gemaakt om je weer terug op aarde te brengen. Voor als je even uit je hoofd en in je scherm of je speakers wilt. Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

 Kosmisch perspectief

Kosmisch perspectief

Tomas Mutsaers zoekt in zijn werk naar het wonderlijke van de wereld. Doelloos flanerend richt hij zijn lens met een kosmisch perspectief, zoals een telescoop door een wazige voorgrond van de atmosfeer kijkt, en scherpstelt op wat zich daarachter bevindt. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan