Beeld: David Wasch Het vierde en laatste deel van onze reeks zomerproza. Verf kan heel wat losmaken, blijkt uit dit verhaal." /> Beeld: David Wasch Het vierde en laatste deel van onze reeks zomerproza. Verf kan heel wat losmaken, blijkt uit dit verhaal." />
Asset 14

VERF

-"VERF" is het vierde deel uit onze reeks zomerproza. Geschreven door Helena Hoogenkamp. Het in de markt zetten van een nieuwe verfkleur heeft vergaande gevolgen. Klik hier voor deel 1, "Een onderzoekje", hier hier voor deel 2, "De vakantiekolonie" en hier voor deel 3, "Lentefeest".-


Beeld: David Wasch

Veerman is mijn vriend. Zo noem je iemand waar je al drie jaar lang elke woensdagmiddag een praatje mee maakt. Een echt praatje, niet werkgerelateerd. Natuurlijk begint het wel met werk als hij de kleurstaaltjes uit een envelop schudt, zorgvuldig rangschikt op mijn bureau (primair naast pastel, het totaalplaatje telt), en me eventueel nog op een bijzonder goedgelukte nuance wijst. Maar zodra ik hiervan een aantekening heb gemaakt zakt hij terug in zijn stoel en praten we over andere zaken. Het weer, de file. Een grappig berichtje in de ochtendkrant. Het praatje is vaste prik.

Vandaag gaat Veerman niet zitten. Hij blijft staan en omklemt zijn envelop met beide handen. Zijn voorhoofd rimpelt als hij zijn wenkbrauwen smekend optrekt. ‘Een gunst?’ Veerman knikt. ‘Ze heeft niet lang meer. Ik had gedacht dat het eerder.. Het was steeds net niet. Niets voor haar. Maar gisteren is het me gelukt en nu dacht ik.. Ze zou het zo’n eer vinden. Iets blijvends.’ Ik aarzel. De kleur waar Veerman het over heeft moet de basis vormen van onze zomerlijn. Niet elke naam klopt. ‘Hoe heet je moeder?’ Camilla. Een klassieke naam, overweegbaar. Ik kijk van de envelop op naar Veermans vermoeide gezicht. Ik rek mijn besluit nog even. Je hebt niet elke dag iemands geluk in de hand. Als ik na een lange minuut minzaam knik houdt Veerman een zucht niet binnen. Met plotselinge zwier stalt hij de staaltjes uit. Mijn ogen worden groot. Veerman wil iets zeggen maar sluit zijn mond en glimlacht. Ik pak het middelste staaltje en voel.. ontroering. Deze kleur! Schoonheid. Vervoering. Jeugdherinneringen van het prettige soort. Ik kijk Veerman sprakeloos aan. Nu hij mijn woord heeft, heeft Veerman plotseling haast. Bij de deur houdt hij stil. Zijn mistroostige blik wordt een dankbare knik. We maken geen praatje.

De directeur klapt in zijn handen. Een onnodig gebaar, de vergadering zwijgt. Voor hem ligt een waaier van cijfers en resultaten. De directeur fronst. Naast hem zit Juniper, met haar pen in de aanslag. Ze bijt geconcentreerd op haar lip. Juniper van de boekhouding.. Ik was nog assistent verfbenoemer toen Juniper bij ons kwam. Juniper met haar ranke gestalte. Haar vlecht in de kleur van de herfstlijn. Juniper die mijn naam niet onthoudt.. Ze noteert de aanwezigen. ‘Dat is met één É’. Ik leg een warme klank in mijn stem. Ze kijkt op, knikt afwezig. Dat geeft de doorslag.

Veerman’s nieuwe kleur veegt de frons van ieders gezicht. Een moment van stilte, dan een kakafonie. Juniper houdt het niet bij. Haastig notuleert ze het gejubel.
Veerman leunt ontspannen achterover en neemt alle lof welwillend in ontvangst. De vouwen glijden uit zijn gezicht. Het gezegevier verstomt en ik merk dat iedereen verwachtingsvol naar mij kijkt. Mijn keel klopt. De nieuwe kleur staat of valt met een passende naam..

‘Juniper.’

Verbijsterde gezichten.

‘Juniper,’ mompel ik nogmaals, zachter.

Mijn baas slaat met vlakke hand op tafel.

‘Briljant! En wat een verhaal!’

Ik kijk Juniper aan. In haar grote ogen lees ik niets. Een voorzichtige glimlach. Mieke van Marketing maakt driftig aantekeningen. Een aantal aanwezigen beginnen te klappen. Mijn ogen vinden Veerman. Zijn spierwitte handen omklemmen de tafel. Hij heft langzaam zijn hoofd. Haastig verplaats ik mijn blik naar Junipers gezicht. Haar glimlach groeit.
Juniper’s brede glimlach. Ik arrangeer zorgvuldig plakjes rode biet en geitenkaas op mijn vork en breng deze naar haar lippen. Bevallig neemt ze een hap. Haar eigen bord onaangeroerd, ze praat te vlug om te eten. ‘China liefje, China! En alles wordt betaald. Het komt hier vast ook in de kranten. Bewaar je het wel?’ Trouw beloof ik dat ik alles uitknip. Plakboeken vol als het moet. Het Paleis van de Partij wordt geheel Juniper geverfd en Juniper mag het gaan onthullen. De Chinezen smulden van ons verhaal, net als iedereen. Dat heeft Mieke toch handig gedaan. Hoewel ik moet toegeven dat Juniper het niet nodig heeft. Die kleur verkoopt zichzelf. Jarenlang heb ik geworsteld, gejankt om de nuances. Gebroken ligt tussen ei en melk maar hoe noem je een mengsel van room en warmwit? Juniper is daarentegen gewoon.. Juniper. Een kleur als een langverwachte thuiskomst. Haar ogen weerspiegelen de kaarsvlam.

‘Het is maar voor twee weken’

Ik glimlach en pers mijn lippen op elkaar zodat ik de verassing niet verraad.

Ik peuter aan mijn nagels. In het felle TL-licht van de aankomsthal zie je duidelijk restjes verf. Ik verberg mijn handen in mijn jas. Ik wil dat ze straks haar ogen uitkijkt.
De schuifdeuren gaan open. De stroom reizigers dunt alsmaar verder uit. Geen Juniper. Heeft ze haar vlucht gemist? Ongerust haal ik verhaal bij de informatiebalie. Gegevens niet bekend. Vier uur en twee vluchten later geef ik het op.

Mijn antwoordapparaat knippert. Één nieuw bericht. Junipers zachte klinkt..

‘Het spijt me, maar Xian Ho en ik.. Het was onvermijdelijk.’

Bedroefd?

‘Als woordvoerder van de Grote Leider kan hij mijn visumaanvraag versnellen, dus dat is verder geen probleem. Stuur je alsjeblieft mijn spullen? Nogmaals, het spijt me.’

Bijna.

‘Zorg goed voor jezelf.’

Ik leun met mijn voorhoofd tegen de muur. De lucht van verse verft bijt in mijn neus. Het hele huis Juniper, voor haar. Mijn tranen vlekken de muur.

Ik zorg helemaal niet goed voor mezelf. Ik eet en douche sporadisch, scheren staat niet meer op de kaart. Op werk kijken mensen net iets te lang. Van gefluister naar geforceerd gebabbel als ik binnenkom. Veerman is met de Noorderzon vertrokken. Ik doe navraag bij Mieke.

‘Veerman? Verlof voor onbepaalde tijd. Moet zijn moeder begraven. Heel sneu allemaal. Loopbaangeluk lijkt dan zo relatief.’

Miekes ernstige zucht verbloemt niet dat ze denkt aan de grote zak geld die Veerman kreeg voor zijn kleur. Ik neem me voor Veerman aan te schieten zodra hij terugkomt. Gedeelde smart is halve smart.

Ik staar naar het plafond. De wekker is een half uur geleden gegaan maar ik kom niet rechtop. Mijn ledematen voelen zwaar en alles draait. Na het douchen ruik ik mijn lichaam nog steeds.

Als ik twee uur te laat en in een overhemd van gisteren de lift uit strompel stap ik middenin een gekkenhuis. Rinkelende telefoons en mensen benen in paniek heen en weer. De directeur slaat woedend zijn deur dicht. Miekes ogen zijn rood en haar stem klinkt schel. Op mijn verbaasde blik duwt ze een krant in mijn gezicht. Ik strijk de pagina’s glad. Drie aandoenlijke Chinese peuters die net zijn gaan wisselen glimlachen me breed toe. Daaronder schreeuwen vette letters: ‘Juniper maakt drie kinderen koud!’ Uit het bijbehorende artikel leer ik dat door een te hoge concentratie lood in combinatie met een uitgekiende hoeveelheid dioxide onze nieuwe zomerlijn aan drie peuters het levenheeft gekost. Nog eens achtentachtig werknemers van het Paleis opgenomen met spoedeisende klachten. De Partijwoordvoerder laat weten dat deze ‘aanslag op de nationale gezondheid’ niet onbestraft blijft. Vertegenwoordigster verffabrikant vastgehouden en verhoord in het Partijgevang..’ Keer op keer lees ik die laatste zin. Te midden van alle paniek voel ik een lach opborrelen. Weggestopt in een Chinese cel, veroordeeld tot verrotting. Dat zal die lichtekooi leren! De heftige emotie doet me duizelen. Mijn hart klopt in mijn oren. Ik overzie de chaos en besluit een snipperdag te nemen. Tot aan de liftdeuren hoor ik Miekes gesnik.

Thuis haal ik de toiletpot net. Ik trek mijn maaginhoud twee keer door maar de duizeligheid blijft. Ik hou mijn polsen onder de koude kraan en kijk in de spiegel. Ik probeer een glimlach. Deze dag is een feest, haar verraad wordt gestraft! Drie dode kinderen en achtentachtig acute gevallen.. Woordvoer je daar maar eens uit.
Vanuit de spiegel staren twee diep weggezonken ogen me aan. Mijn krijtwitte gezicht contrasteert met de muur. De Juniper muur. Mijn glimlach hapert, ik breng mijn hand omhoog. Met bevende vingers betast ik mijn voortand. Hij wiebelt.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe adjunct-hoofdredacteur

De adjunct-hoofdredacteur denkt mee over de koers van het tijdschrift en heeft een stem in belangrijke beslissingen. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties) 2

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties)

Ter ondersteuning van de chef Illustratie zijn wij op zoek naar een beeldredacteur illustraties. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 43

Lekker soggen

Deze week worden onze redacteurs blij van lachen om Mark R., lessen over de media en het kunnen bijdragen aan de vismigratie in Utrecht. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Eindelijk lente

Eindelijk lente

Deze week worden we blij van een fijn boek, roze k-pop en Den Bosch. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

Alles Vijf Sterren: We bekijken het positief

We bekijken het positief

Deze week worden we blij van LuckyTV, een WhatsAppgroep en een tweeëntwintig jaar oude miniserie over kunst. Lees meer