Kasper is nog steeds geobsedeerd door een oude vriend. " /> Kasper is nog steeds geobsedeerd door een oude vriend. " />
Asset 14

De lifter

Was Rupert een obsessie? Misschien, maar het verbaasde me wel hoe gemakkelijk ik hem ook weer vergeten kon. Toen ik die ochtend het festivalterrein op liep moesten de eerste bands nog beginnen met spelen en kwamen de eerste festivalgangers van hun campings aangestrompeld als blije zombies op weg naar het abattoir. Ik liep als een infiltrant van frisheid langs de podia waar gesoundcheckt werd en Rupert liep in gedachten met mij mee. Mijn overtuiging van de afgelopen dagen dat ik hem hier bij toeval tegen zou komen wankelde een poos en viel uiteindelijk. Ik kon op dat moment Rupert alleen nog maar zien als een opmerkelijk figuur uit een leven dat achter mij lag, een leven waar ik eigenlijk niets meer mee te maken had. En als ik om mij heen keek dacht ik hetzelfde over Lowlands. Er was opmerkelijk weinig veranderd hier, maar het gevoel ontbrak, en eigenlijk ook elke betekenis. Ik liep door een gescande foto. Er viel niets anders te doen dan van de dag te genieten en dat deed ik tot mijn eigen verbazing dan ook. Ik zou de verdere dag niet meer aan Rupert denken, tot ik het gezicht van de lifter zag.

Het plezier was zo onverwachts groot dat ik mijn laatste trein had gemist. Mijn muzikanten-vrienden zouden begrijpelijk de hele nacht door blijven feesten, maar ze regelden dat ik terug naar Amsterdam kon reizen met hun crew. In het busje zaten de geluidsman, de lichtman, de manager en twee vriendinnen. Ik meende iedereen van gezicht te kennen, maar het lukte mij niet met ze te praten. We reden door de nacht over verlaten wegen. Ik luisterde naar de gesprekken die gingen over het succesvolle optreden dat de band vandaag had neergezet. Complimenten werden van Twitter voorgelezen, en per tweet werd de euforie in de bus vergroot. Ook ik was trots. Muziek was misschien wel het hoogste goed dat de mens tot stand kon brengen en ik was vereerd dat goud van zo dichtbij te mogen zien glinsteren. Ik zou een kind op aarde zetten, dat zou mijn goud zijn. Maar er zou niet over getwitterd worden.

We stonden stil, maar ik wist niet waarom. Ik was de hele reis uit mijn raam aan het staren en opeens zag ik dat iemand aan het terugstaren was. Even wist ik zeker dat het Rupert was. Wij zouden elkaar alsnog tegenkomen, op deze dag die al zo lang afgelopen leek te zijn. Maar het was te donker om te zien wie hier midden in de nacht langs de kant van de weg stond. ‘Er staat hier een man’, zei ik en ik schrok van mijn eigen stem. De manager, die de bus bestuurde, had zijn deur al open gedaan. ‘Goedendag’, zei de man die buiten stond, ‘mijn naam is Balthasar en ik geloof dat ik verdwaald ben.’ Een enorme stank kwam de bus binnengewasemd. ‘Waar moet je naartoe?’ zei de manager. En ook al waren we al twee uur onderweg en kon Biddinghuizen dus niet bepaald in de buurt zijn, ik wist zeker dat Balthasar onder dat ene bord afgesproken had. Misschien was hij al jaren aan het dwalen.

De gesprekken in de bus waren stil gevallen, de euforie leek in slaap te zijn gesukkeld. Ik had me ook een lifter gevoeld, maar ik had kunnen doen alsof ik er niet was. Ik had alleen maar uit het raam hoeven te kijken. Balthasar zei ook geen woord, maar hij stonk des te meer. Een gelukzalige glimlach stond op zijn bebaarde gezicht getekend, alsof hij iets wist wat wij niet mochten weten. Uiteindelijk kwamen we aan in Amsterdam. Balthasar en ik hielpen mee met het uitladen van de instrumenten. In de oefenruimte hing een poster van Jimi Hendrix. Balthasar keek ernaar met een Casio onder zijn arm en een blik vol bitterheid en zei: ‘Ik krijg nog geld van die lul.’ Ik schudde de handen van de geluidsman, de lichtman, de manager en kuste onhandig de wangen van de twee vriendinnen. Ik knikte naar Balthasar en begon aan mijn wandeltocht naar huis. Pas na drie straten had ik door dat Balthasar achter mij aan het lopen was. Hij had weer een grote lach op zijn gezicht.

Ik droomde dat ik Rupert op tv zag. Hij werd geïnterviewd door Clairy Polak, over de Apocalyps die er nu toch echt aan zat te komen. ‘Je moet dat niet te somber inzien,’ zei Rupert, ‘in elke goede film is het einde het hoogtepunt’. Het televisiescherm rook naar rotte eieren. Ik werd wakker geschud door mijn geliefde. ‘Wilfried, wie is die stinkvent op de bank?’ zei ze met overslaande fluisterstem. Ik wreef de slaap uit mijn ogen, probeerde droom plaats te laten maken voor herinnering. Ik keek haar aan en zag ongeduld. Opeens wist ik het weer. ‘Dat is Balthasar, hij is zijn huis kwijt.’
‘En daarom moet hij maar bij ons komen logeren? Wij zijn toch niet het Leger des Heils?’
‘Het spijt me, schatje. Hij is een lifter en ik kwam maar niet van hem af.’
Mijn geliefde draaide zich om en stampvoette naar de keuken, waar ze met veel lawaai koffie begon te zetten. Ik hoorde Balthasar snurken, waarschijnlijk sliep hij diep. Ik wist dat ik op moest staan, maar toch bleef ik nog even liggen. Wat had zij nou net gezegd? Had ik dat goed gehoord? Wie de fuck was Wilfried?

- Wordt vervolgd... -

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Verf op je kleren #1 - Het Proces

Verf op je kleren #2 - Fictie en werkelijkheid

Waar ligt de grens tussen fictie en werkelijkheid, en hoe zet je die grens op spanning, zonder dat het saai of aanstellerig wordt? Lees meer

Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode 1

Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode

Als 'kritische kunstkoerier' neemt Marc Schoorl je mee door de kunstbijlage van zijn favoriete ochtendkrant. Lees meer

Nieuws in beeld: En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

Na twee jaar af en aan wel en geen onderwijs op school te hebben gehad, ervaren leerlingen dat er 'hiaten in hun kennis' zijn ontstaan. Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Automatische concepten 73

Engeland is gesloten

Maar liefst 28.000 vluchtelingen staken in 2021 het Engelse Kanaal over, met gevaar voor eigen leven. Lees meer

Nieuwe coronificatie

Nieuwe coronificatie

Marthe van Bronkhorst opent het nieuwe jaar op poëtische wijze. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Verf op je kleren #1 - Het Proces

Verf op je kleren #1 - Het Proces

In Verf op je Kleren onderzoekt schrijver en documentairemaker Tiemen Hageman alle aspecten van het creatieve proces. Hij gaat in gesprek met allerlei creatieve makers, over hun proces en hoe je dat nou eigenlijk doet, werk maken. In deze eerste aflevering: schrijvers Martijn Brugman en Merlijn Huntjens. Lees meer

Stop met schrijven!

Stop met schrijven!

Jens Meijen vergelijkt het schrijfproces met auto-onderhoud en weet hoe je als schrijver goed zorgt voor je mentale gezondheid. Wat heeft schrijven te maken met het worden van een popster en waarom moet je volgens Jens eerst stoppen met schrijven? Lees meer

Ballen en Engelen

Ballen en Engelen

Na een klassiek ongemakkelijke kerstborrel op kantoor gaat Sascha mee naar huis met Ariane van hr. Maar dan neemt de avond een griezelige onverwachte wending... Een kerstverhaal van Loren Snel. Lees meer

Op elk potje past een probleempje

Op elk potje past een probleempje

Waarom moeten lesbische relaties in films altijd zo tragisch afgelopen? Esther Lamberigts pleit voor een positiever beeld van queer levens in hedendaagse media. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Nieuws in beeld: Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Vond de Chinese maanlander een hutje, een kleine triomfboog, of toch maar gewoon een grote rots? Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

Nieuws in beeld: Weg met het kerstpakket!

Weg met het kerstpakket!

Er zit zelden iets in waar je op zit te wachten, laat staan iets van kwaliteit. Lees meer

Over geluk is het moeilijk praten 2

Over geluk is het moeilijk praten

Filmmaker Agnès Varda was een uitgesproken feminist. Julia de Dreu zag in haar een geestdriftige, politiek geëngageerde vrouw. Maar Varda's film 'Le bonheur' lijkt een ode aan het traditionele huwelijksgeluk. Wat wilde ze ons vertellen met dit onuitgesproken drama? Lees meer

Masterclass

Een vrouw die met zichzelf in de knoop zit besluit om een masterclass acteren te volgen. Een kort verhaal door Renske van den Broek over opnieuw leren lopen, majorettemeisjes en vrede sluiten met wie je bent. Lees meer

Stemmen op je zestiende voor een sterkere democratie

Het is goed voor Nederland als zestienjarigen mochten stemmen, zegt Jazz Komproe. Lees meer

Ik sla een praatje op het Godenpad

Shimanto Reza gaat tegen zijn achterhoofdstem in en ontdekt de waarde van taboes. Lees meer