Kasper had zich voorgenomen nooit meer naar Lowlands te gaan. Maar volgens zijn Facebook gaat Rupert dit jaar ook..." /> Kasper had zich voorgenomen nooit meer naar Lowlands te gaan. Maar volgens zijn Facebook gaat Rupert dit jaar ook..." />
Asset 14

Het festival

Tussen mijn vijftiende en mijn twintigste ging ik elke zomer naar Lowlands. Al mijn vrienden gingen, net als de vrienden van hun vrienden. Toch kreeg ik het iedere keer weer voor elkaar om iedereen kwijt te raken. Dat kwam meestal omdat ik mijn eigen koppige plan trok. Waar mijn kompanen bijvoorbeeld naar Limp Bizkit gingen, wilde ik per se Grandaddy zien. En dat was mooi en aardig, maar er waren nog geen mobiele telefoons en als ze er wel waren dan deden ze het niet. Dus moest je afspreken waar je elkaar na afloop zou treffen en dat was dan meestal onder dat ene bord. Maar als ik daar naartoe liep, leek de rest van het festivalpubliek de tegenovergestelde richting uit te moeten.

Ontblote mannentorso’s die plakten van bier en zweet dwongen tot een wijziging van voorgenomen koers. En dus hoste ik maar met vreemden, of zij eigenlijk met mij. Uiteindelijk kwam ik wel weer iemand tegen die ik kende. Ik deed dan net alsof ik nog steeds mijn eigen plan aan het trekken was, maar domweg met iedereen bevriend was geraakt. Ook ’s nachts ging het steeds mis. Liep ik vol goede moed met een tray bier de tent in waar ik een kwartier eerder nog zo bedenkelijk stond te housen, wist ik bij god niet meer op welke graden mijn dansgezellen zich bevonden. Mijn innerlijke kompas vindt op zo’n moment elke richting even onwaarschijnlijk. Dus deelde ik de lauwe rakkers maar uit aan willekeurig dankbare kelen en liep met gebogen schouders terug naar de camping.

Dan begon pas de werkelijke queeste, die naar mijn slaapplek. Dat kon nog uren duren, een ware uitputtingslag. Een keer zag ik in het schijnsel van mijn stervende aansteker tot mijn opluchting eindelijk de vertrouwde olijfgroene koepeltent, maar toen ik me in de slaapzak nestelde en daar reeds een lichaam aantrof – dat overigens onverstoorbaar verder snurkte – bleek het toch een tent te zijn die alleen maar heel erg op de mijne had geleken.

Het zijn maar een paar van de jeugdtrauma’s die naar boven kwamen drijven toen ik vijf weken terug weer door het polderfeestdorp liep. Veel was er niet veranderd. Maar nu was ik hier alleen, en kon ik dus niemand kwijtraken. Mijn vrienden van vandaag waren geen festivalbezoekers, maar muzikanten die zo op zouden treden. Nog maar een paar dagen geleden was ik door een van hen gebeld met de vraag of ik op de gastenlijst wilde. Daar had ik even over na moeten denken. Ik had mezelf namelijk voorgenomen nooit meer naar een festival te zullen gaan. De herinneringen die ik had wilde ik koesteren dan wel verdringen, verder was het mooi geweest. Over een week begon ik met een serieuze baan als docent voor een klas en over vijf maanden werd ik als alles goed ging vader van een kind, een kind dat ik de weg moest wijzen, een kind dat niet verdwalen mocht. Ik was er al met al klaar voor om oud te worden en daarna dood te gaan. Aan de andere kant zou zo’n spontane trip door herinneringenlaan ook iets surrealistisch-ironisch hebben. Een afscheid van de jeugdige onbezonnenheid, een onbezonnenheid die in mijn geval nooit veel meer was geweest dan een idée fixe dat ik aan een touwtje voor mijn ezelsneus gespannen hield bij gebrek aan wortel. Ik zou voor één dag gaan, wat het bij voorbaat tot een heel ander soort ervaring zou maken. Als je Lowlands ondergaat zoals het hoort, behoor je drie lange dagen tot een ander menssoort, één met een eigen bioritme en lichaamsgeur. Nu had ik de kans het eens als buitenstaander te bekijken, als antropoloog. Dat zou wel heel erg deprimerend en interessant tegelijk moeten zijn. Daarnaast is goede muziek altijd meegenomen.

De doorslag werd toch gegeven door het feit dat Rupert er zou zijn. Dat had ik op zijn Facebook gelezen. Ik volgde Rupert’s Facebook al maandenlang als een moderne sluipmoordenaar, omdat ik hem zo graag na al die jaren weer eens wilde ontmoeten. Alleen door hem de hand te schudden, door een gedicht met hem te schrijven en een kop cola met hem te delen, zou ik op een niet-ironische manier afscheid kunnen nemen van mijn zogenaamde jeugd en de rest van mijn verblijf op aarde met open armen begroeten. Of zo zat dat althans allemaal in mijn hoofd. En op Lowlands zou alles samenvallen, daar was ik heilig van overtuigd. Hij hoefde niet te weten dat ik kwam, ik hoefde niet met hem bij dat ene bord af te spreken. Wij zouden elkaar toevallig tegenkomen.

- Wordt vervolgd... -

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer

Alles Vijf Sterren: 44

Warm en comfortabel

Deze week worden onze redacteurs blij van een goede jas en muziek om mee naar bed te gaan (of juist mee op te staan). Lees meer

 Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Het maken van de digitale kunstwerken kost ‘kolossale hoeveelheden’ rekenkracht van computers, aldus the New York Times. Lees meer

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe adjunct-hoofdredacteur

De adjunct-hoofdredacteur denkt mee over de koers van het tijdschrift en heeft een stem in belangrijke beslissingen. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties) 2

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties)

Ter ondersteuning van de chef Illustratie zijn wij op zoek naar een beeldredacteur illustraties. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 43

Lekker soggen

Deze week worden onze redacteurs blij van lachen om Mark R., lessen over de media en het kunnen bijdragen aan de vismigratie in Utrecht. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Eindelijk lente

Eindelijk lente

Deze week worden we blij van een fijn boek, roze k-pop en Den Bosch. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer