Sytske belt bij willekeurige mensen aan om een verhaal voor te lezen. De jongen die deze keer opendoet drinkt thee bij het avondeten. Hier vind je de andere delen uit deze reeks van zeven.
"Ik ben aan het koken, moment, dan zet ik het vuur uit."
Hij laat de deur op een kier. Het is een donker huis op de hoek van de straat. Er staan oude camera’s in de vensterbank en grote planten in de woonkamer.
"Ja zeg het maar."
Ik stel mijn vraag, hij schudt afkeurend zijn hoofd en wendt zijn blik van me af.
"En als je hier binnen bent geweest ben je afgestudeerd?"
"Nee natuurlijk niet," zeg ik feller dan ik wilde.
Hij opent de deur, "eet je mee?"
"Ik heb al gegeten." Ik bedenk dat dit mijn volgende doel wordt: mee-eten.
"Ga maar ergens zitten, ik ben nog even aan het koken. De krant ligt op tafel." Hij loopt met kleine snelle passen door naar de volgende deur.
Hij heeft van alles veel: lege blikjes, planten, tijdschriften, camera’s, boeken en schilderijen. Een kleine tien minuten zit ik alleen in zijn woonkamer. Ik hoor hem praten, mompelen en neuriën. Met een bord vol rijst en rode saus komt hij binnen.
"Hoef je echt niets te eten? Ik heb genoeg hoor." Hij neemt plaats en vervolgt, "ik ga ondertussen gewoon eten, anders wordt het koud. Begin maar."
Ik hoor hem kauwen en slikken, af en toe neemt hij een slok thee. Nooit heb ik begrepen dat mensen thee bij het avondeten drinken.
Illustratie: Sytske van Koeveringe
Na mijn verhaal kijkt hij kauwend voor zich uit. "Of het aan het verhaal ligt of aan jou, weet ik niet, maar ik moet steeds denken aan mijn broer die dertig jaar geleden zelfmoord heeft gepleegd." Zijn mond zit nog halfvol, hij neemt een slok thee. Rustig eet hij door, alsof ik zijn vrouw ben en hij net heeft verteld hoe zijn werkdag is verlopen. "Mijn broer schreef in die tijd ook. Korte teksten. Gedichten. Hij was echt zo’n dichtertje. Hij had ook grote projecten en was goed bezig, maar toen was hij er ineens niet meer."
Hij is even stil, spoelt zijn mond met een grote slok thee en slikt. "Sorry, helemaal vergeten te vragen, wil jij ook thee?" Ik schud mijn hoofd. Met snelle bewegingen schenkt hij zichzelf bij.
"Ik denk natuurlijk elke dag aan hem, vroeger meer dan nu, maar nu ik jou hier zo zie zitten en je plannen en verhaal aanhoor is hij er ineens weer." Hij tikt met zijn vinger tegen zijn hoofd. Ik wil iets zeggen, iets van dat het allemaal wel goed komt. Zoals mensen dat vaak zeggen als het even moeilijk wordt in een gesprek. Maar wat komt goed? Die broer is immers al lang dood. "Voor de rest gaat het goed met me hoor," zegt hij, "ik heb niets te klagen. Iedereen om mij heen is gezond en ik ook." Hij schraapt zijn bord leeg en zegt dat ik de hele avond mag blijven.
Sytske van Koeveringe is dit jaar afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld academie, richting Beeld & Taal. Ze schrijft korte verhalen.
-
DIENSTMEDEDELING: Deze zondag viert hard//hoofd zijn vijfde verjaardag. Kom ook naar HET PROCES! Kasper interviewt Peter Jan Rens!
