tickets
Asset 14

Scheetzone

Viesheid is een goede basis voor intimiteit. De eerste scheet brengt mensen nader tot elkaar.

De laatste tijd vraag ik graag aan mensen of ze plassen waar hun geliefde bij is. De meesten zeggen van wel. “En scheten laten?” vraag ik daarna, iets te gretig. Daar hebben ze vaak meer moeite mee. Over poepen durf ik niets te vragen, omdat ik dat echt te smerig vind en nooit in het bijzijn van een ander zou doen. Ik weet nog hoe ik in mijn eerste piepkleine huis met mijn eerste vriendinnetje een twijfelgesprek had en ik het van de zenuwen op mijn maag kreeg, waarna ik in de aan de woonkamer grenzende wc geen geluid durfde te maken maar me ook niet kon inhouden, een enorm zwaar gevecht dat (begrijp ik nu) symbool stond voor onze ambivalente verhouding tot elkaar. En dan is er nog die scène uit Sex and The City, waarin een scharrel van Miranda na de tweede date uitgebreid met de deur open gaat zitten schijten. Gatver. Ik heb mijn lichaam inmiddels onbewust afgericht: zodra mijn vriendin de deur van mijn huis achter zich dicht trekt, voel ik de aandrang. Als een vieze Pavlov-reactie.

Plassen gaat nog (dat doe ik zelfs met mijn vrienden erbij, hoewel we elkaar dan ook zo ongemakkelijk mogelijk proberen te maken door een hand op de knie te leggen, de ander teder aan te staren, enz), maar scheten laten is op het randje. Louis CK zei al dat de scheet het ideale comedymateriaal is: ze komen uit je kontgat, ze stinken naar poep en ze maken een klein trompetgeluidje om hun komst aan te kondigen. Dat is ongemakkelijk, en dus grappig.

Een vriend van mij sliep met zijn vriendin en andere vrienden in een vakantiehuisje. Hij had die avond veel snoep en chips gegeten, bier gedronken en ook bij het avondeten ruim opgeschept. Ze waren nog niet zo lang samen en moesten opeengepakt in een klein bedje slapen. Toen ze daar in het donker lagen, voelde hij de onheilspellende borreling, maar hij hield zich in. Gelukkig ging ze even later naar de wc, en als vanzelf ontspande zijn hele lichaam zich. Hij liet een enorme scheet, waar hij zelf van schrok, maar het was al te laat. En toen rook hij hem. “Het was de ergste scheet die ik ooit gelaten had,” zei hij ernstig tegen mij in het café. Hij sprong uit bed, zette het raam open en begon te wapperen met de lakens. Zijn vriendin kon elk moment terugkomen. Maar de scheet liet zich niet verslaan, greep zich vast aan de poten van het bed en weigerde te vertrekken. Net toen hij haar voetstappen op de gang hoorde, verminderde de geur en hij dook terug in bed.

Ze bleef een moment in de deuropening staan. “Wat is er? Waarom kijk je zo raar?” zei ze. “Niets, niets.” Toen vertrok haar gezicht. “Gatverdamme! Wat is dat voor geur?” Hij zuchtte en keek haar aan. “Ik heb een scheet gelaten. De ergste ooit. Sorry.” Ze zetten het raam weer open en werkten samen aan het wegwerken van de geur. Het kostte nog een half uur, en af en toen rook een van hen hem weer. “Het was alsof de scheet ons gegijzeld had”, zo vertelde hij. Ze moesten er ook om lachen. Het was een doorbraak in hun intimiteit, zoals elke relatie die nodig heeft.

Ook ik kan me de eerste scheet die ik bij mijn vriendin liet nog goed herinneren. Ik had een enorme kater, wat altijd zijn uitwerking op mijn darmstelsel heeft. Gekleed in mijn lelijke badjas stond ik in de open keuken een glas water te vullen. Mijn vriendin stond aan de andere kant van de kamer en we voerden een gesprek over die afstand. Ik zei iets zonder heel goed op mijn woorden te letten, en liet ondertussen een stille maar dodelijke wind. Het was een hele nare, dat wist ik meteen, en ik prentte mezelf in dat mijn vriendin de ruimte achter me de komende minuten niet zou mogen betreden. Maar ik had blijkbaar iets pijnlijks gezegd, iets over haar familie of haar zelfvertrouwen, of allebei, want ze begon plotseling te huilen. Ik zei: “Liefje…”, maar kwam niet dichterbij. Zij wendde zich af, beschaamd, en wilde snel naar de badkamer lopen. Die bevond zich achter mij, ze zou door de scheetzone moeten. Dus halverwege rende ik haar tegemoet, ving haar op als een rugbyer en greep haar vast in een ijzersterke knuffel, terwijl ik angstig over mijn schouder achterom keek. Ze snikte op mijn borst, in mijn badjas. Toen keek ze op met betraande ogen en met snotterige stem zei ze: “Je stinkt een beetje.”

Uiteindelijk moet ik altijd denken aan het (geïmproviseerde) moment in mijn favoriete film Good Will Hunting, als de psychiater Sean (Robin Williams) met Will (Matt Damon) praat over een meisje met wie hij een eerste date heeft gehad, maar die hij niet meer wil bellen omdat ze nu perfect is. Sean zegt: “Misschien ben jij nu wel perfect, en is dat wat je niet wil verpesten.” Hij vertelt dat zijn overleden vrouw scheten liet in haar slaap, waarvan soms zelfs de hond wakker werd. Ze lachen om de anekdote (let op de neusvleugels van Matt Damon), maar dan slaat Sean een serieuze toon aan. “Dat zijn de dingen die ik het meeste mis. De kleine eigenaardigheden die alleen ik ken: dat maakte haar mijn vrouw. (…) Mensen noemen het imperfecties, maar dat is juist the good stuff.” Beter kan ik het niet verwoorden.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

Tip: Wees een exoot

Wees een exoot

Eva van den Boogaard ontwaakt in een onbekend huis. Is zij hier de vreemdeling? Of is het vooral vreemd dat haar gastheer haar dat laat denken? Een tip om je niet neer te leggen bij xenofobie. Lees meer

 Klimt achter de klimop

Klimt achter de klimop

Italiaanse tuinmannen bevrijdden een vrouw die zo'n 60 tot 100 miljoen euro waard blijkt. Het nieuws in beeld door Veerle van der Veer. Lees meer

Trotse mixtape

Trotse mixtape

Als je buren aan de deur komen bonzen, is dat om de link naar deze playlist te vragen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan