Asset 14

Een schijtmachine naar de middeleeuwen

Rutger ging als student op reis, begon te zweten en te kreunen en stierf bijna boven een gat in de Servische grond.

Reizen staat voor nieuwe indrukken, exotische ontmoetingen, prachtige uitzichten. En diarree. Heel veel diarree. Iedereen die de landsgrenzen ook maar een meter gepasseerd is in zijn leven, weet dat hij voor een prettige ontlasting maar beter thuis kan blijven. Italiaanse jongeren emigreren veel minder vaak dan hun Europese leeftijdgenoten. Vanwege de pasta van mama? Nee, omdat andere landen geen bidet hebben. Als je ze spreekt, vertellen ze je dat iedereen in het buitenland een gore anus heeft. Waarschijnlijk is het nog waar ook. Reizen is… Chaotische stoelgang. Zodra ik in het vliegtuig stap, denk ik: hier gaan we dan, op weg naar de schijterij. Vijf dagen de toerist uithangen, vijf dagen mezelf verliezen boven een vreemde toiletpot of een gat in de grond. Zin in.

Ik weet niet meer wat ik had gegeten in Belgrado, maar mijn maag was het niet met deze toevoeging eens. Hij begon chagrijnig te morrelen en te kreunen, en ik legde verschrikt een hand op mijn buik. Ik bevond me namelijk niet in ons schone hotel, of in een Servisch café. Onze groep studenten zat in de bus, op weg naar een afgelegen middeleeuws klooster. Ik was te zelfbewust en te tuttig om van het weggemoffelde bustoilet gebruik te maken, dus zette ik me schrap, twee uur lang. Anton, een vriendelijke nerd met wie ik het goed kon vinden, kwam naast me zitten en begon een verhaal over Tito en de Balkanoorlog. Het zweet parelde op mijn voorhoofd terwijl ik mezelf tot een glimlach dwong en tussen mijn tanden perste: “Anton… Nu… Even… Niet… Oké?” Hij trok wit weg, knikte en verliet zijn plek weer. Ik staarde naar buiten en smeekte God om het eindpunt.

Foto: Karl en Ali

Op de binnenplaats van het klooster trok iedereen naar de kleine kerk, waar prachtige fresco’s te zien zouden zijn en de pater een voordracht voor ons zou houden. Maar ik was daar niet in geïnteresseerd. Ik verliet de groep en strompelde over het terrein, waar een fijn zonnetje doorbrak en de goed verzorgde planten deed stralen. Het drong niet tot me door. Ik voelde me een melaatse bedelaar uit 1256, in een tijd dat iedereen stonk en ziek was en vroeg dood ging. In een hoekje van de tuin zag ik een deur, en ik sleepte mezelf er met mijn laatste krachten naartoe. De deur werd opengedaan door een Servische monnik die nog even zijn pij goed deed. Hij keek me verbaasd en een beetje afkeurend aan; hij vormde de spiegel voor mijn witbleke en hevig zwetende gezicht. Ik duwde hem opzij en stormde de wc binnen.

Het was een gat in de grond. Letterlijk een gat, in de grond. Geen porseleinen gat met twee plekken voor je voeten zoals in Frankrijk, maar een gegraven gat in de aarde met wat planken eromheen. Was dit de poort naar de hel? Het klonk passend voor de God van het Oude Testament: “Als u uw geliefde wilt terugzien, zult u zich moeten laten zakken in een gat vol stront van oude Servische monniken.” Maar het kon me niets schelen. Terwijl ik mijn broek en boxershort half van mijn billen kreeg, explodeerde mijn darminhoud een willekeurige richting in. Ik gaf mijn ziel aan de duivel, vol overtuiging, en was hem dankbaar. That’s me in the corner, that’s me in the spotlight, losing my religion. Uitgeput stortte ik neer.

Toen ik bijgekomen was en mezelf omhoog had gesleept, gleed de voldane glimlach van mijn gezicht. Er was geen wc-papier. Natuurlijk niet, ik had mezelf achthonderd jaar terug de tijd in gescheten, en wc-papier was nog niet uitgevonden. Ik dacht aan de busreis, aan mijn reputatie, aan de zon, het bilzweet. Dat kon niet, desnoods zou ik achter moeten blijven en mijn verdere leven als Servische monnik moeten spenderen, ik zou Servisch moeten leren en moeten bekeren, ik zou moeten stoppen met het internet en seks en uitslapen, drie van mijn favoriete dingen, maar het zou niet anders kunnen. Toen zag ik in een hoek een emmer staan. Een houten emmer. Ik pakte het ding op; het was voor de helft gevuld met water. Hier kwam het dus op aan. Zo eindigde het poepen in de middeleeuwen. Ik deed mijn kleren uit, vouwde ze zorgvuldig op met het laatste restje beschaving dat ik in me had, pakte de emmer, tilde hem boven mijn hoofd en haalde diep adem. Toen het water over mijn nek, rug en anus spoelde terwijl ik met mijn vrije hand als een bezetene het vuil probeerde te verwijderen, dacht ik: dit is het dieptepunt, het dieptepunt van mijn bestaan. Als ik straks weer thuis ben, kan alles alleen maar beter worden.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
'Mijn familiegeschiedenis is een puzzel waarvan ik steeds meer stukjes vind’ 1

‘Mijn familiegeschiedenis is een puzzel waarvan ik steeds meer stukjes vind’

Na het overlijden van zijn grootouders vinden Stephan Splinter en zijn vader op zolder een schat aan informatie. Aan de hand van de documenten en de spaarzame verhalen van opa, beginnen ze hun veelbewogen familiegeschiedenis in Nederlands-Indië te reconstrueren. Lees meer

Nieuws in beeld: Donorhart uit een doos

Donorhart uit een doos

De heart-in-a-box kan (vlak) na het overlijden van een donor diens hart weer op gang laten komen. Illustrator Simcha van der Veen is diep onder de indruk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 47

Ontspan, Vladimir is hier

Deze week worden onze redacteurs blij van de zooi van iemand anders, de PlayStation en een Putin-stickerpakket. Lees meer

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Linkse mensen hebben vaak het idee dat zij buiten en boven de 'verkrachtingscultuur' staan, meent Harriet Bergman. Maar iemands politieke overtuiging zegt weinig over hoe diegene daadwerkelijk met machtsverschillen omgaat. Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Constant in verbinding en toch eenzaam

Constant in verbinding en toch eenzaam

Een plek waar je echt alleen bent en niet steeds naar je telefoon kunt grijpen. Waar vinden we die nog? Stefanie Gordin denkt met heimwee terug aan haar tijd in de Russische datsja's. Lees meer

 Giftige goudkoorts

Giftige goudkoorts

Jaarlijks belandt meer dan 130.000 kilo kwik - gebruikt voor het vinden van goud - in de Surinaamse natuur. Lees meer

Het vervolg van een rouwwoordenboek

Het vervolg van een rouwwoordenboek

De persoonlijke worsteling van Babet te Winkel om woorden te vinden voor haar rouw, was helemaal niet zo persoonlijk. Ze ontving vele berichten van mensen die zich in haar rouwwoordenboek herkenden. Dit is het vervolg van haar rouwwoordenboek. Lees meer

Hard//talk: Wie Thierry volgt

Wie Thierry volgt

Thierry Baudet heeft er heel wat kiezers bij die simpelweg hun vrijheid terug willen. Julius Koetsier vreest dat zij verzeild zullen raken in een moeras van verzinselen over UFO's en dinosaurussen. Lees meer

Nooit meer hier

Nooit meer genocide (hier)

Nooit meer genocide, dat beloven we elkaar op 4 mei. Maar wat zijn de lessen van 4 mei waard als we ze niet kunnen toepassen om nú een groep in nood te redden? Lees meer

Nieuws in beeld: Volle terrassen, volle ic's

Volle terrassen, volle ic's

Het demissionaire kabinet gaf groen licht voor het openen van de terrassen - en dus ook voor volle ic's. Lees meer

(Bos)rebellen

(Bos)rebellen

Deze week worden onze redacteurs blij van die film over het naderende Eurovisie Songfestival, eetbare bloemen en een onterecht vergeten dichter. Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Ali B gaat je niet redden

Ali B gaat je niet redden

‘Self made men’ prediken in online succescursussen dat succes voor iedereen binnen handbereik ligt. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Nieuws in beeld: Vogelgriep grijpt om zich heen

Vogelgriep grijpt om zich heen

Langs de Groningse Waddenkust zijn honderden vogels aangespoeld, die waarschijnlijk zijn geveld door de vogelgriep. Illustrator Aida de Jong brengt het lugubere nieuws in beeld. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 45

Goed advies

Deze week worden onze redacteurs blij van praktische zaken: goed advies, een nieuw rijbewijs en fijne muziek. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer