Gabriele d'Annunzio stichtte in 1919 een persoonlijke stadstaat, waar al snel orgies, cocaïne en intimidatie de boventoon voerden. " /> Gabriele d'Annunzio stichtte in 1919 een persoonlijke stadstaat, waar al snel orgies, cocaïne en intimidatie de boventoon voerden. " />
Asset 14

Vermaak ons, o leider!

Hoe kan het dat Silvio Berlusconi ondanks alles aan de macht blijft en zelfs lange tijd ongekend populair onder de Italiaanse bevolking? Onze behoefte aan een sterke leider die ons bestuurt en vooral ook vermaakt, zit heel diep. Kijk maar naar onze lichte jaloezie over die gekke Gaddafi.

Nu de Arabische dictators een voor een de benen nemen, kunnen wij in het Westen rustig de grote artikelen over hun machtsgeschiedenis lezen. Hierbij schudden we vol afgrijzen ons hoofd als het over de gruweldaden tegen de eigen bevolking gaat, maar we kunnen een glimlach niet onderdrukken als we kennis nemen van de excentrieke gewoontes van iemand als Mouammar al-Gaddafi. Stiekem zijn we een beetje jaloers op de rock ’n roll die een dergelijke alleenheerser met zich meebrengt. De Oekraïense zusters, de tent-tournee en de pilotenbrillen maken onze eigen leiders tot muurbloempjes.

Europa kent zelf ook een lange geschiedenis van fascinerende machtige mannen, die reikt van Alexander de Grote tot keizer Nero, en van Karel de Grote tot Adolf Hitler. De opkomst en ondergang van laatstgenoemde betekende ook direct het voorlopige einde van de leiderscultus in West-Europa, die werd ingeruild voor de minder grillige consensuspolitiek van de Europese Unie en de Verenigde Naties. De charismatische voorman werd een taboe.

Maar de opkomst van het moderne populisme toonde aan dat de behoefte aan een herkenbare leider nog niet uitgestorven was. Integendeel, de verwarde massa snakte naar een Messias die het grijze politieke establishment omver zou schoppen en hen naar het Beloofde Land zou leiden. Silvio Berlusconi is nog het altijd meest succesvolle exponent van deze beweging. Hij is de Europese Gaddafi, die ons nu al zo’n twintig jaar met zijn vele kwajongensstreken verontwaardigt, maar ook vermaakt.

Momenteel wordt Berlusconi echter door het Napolitaanse OM opgejaagd en heeft hij met zijn onbevestigde opmerking over Angela Merkel zijn publieke krediet definitief verspeeld. Zijn dagen lijken nu echt geteld. De vraag is: hoe heeft Berlusconi het überhaupt zo lang kunnen volhouden? Op het moment dat hij bij de VN een ongemakkelijk “Smile!”-fotomoment met de nieuwbakken president Obama en zijn Russische collega Medvedev pakte, dacht iedereen al: wat doet deze man bij een topoverleg van de internationale gemeenschap? De vele seks- en corruptieschandalen komen daar nog eens bij. Toch zit Berlusconi nog altijd op zijn post.

"Smile!" - Berlusconi pakt zijn momentje tijdens de G20 van 2009.

Het loont om naar een prachtig en onderbelicht voorbeeld uit de rijke Italiaanse dictatorgeschiedenis te kijken. Gabriele D’Annunzio (1863-1938) was een schrijver met een enorm romantische inborst. Op jonge leeftijd werd hij vanwege zijn uitgesproken persoonlijkheid en indrukwekkende intellect enorm populair bij de bevolking van de jonge Italiaanse staat. Zijn extravagante levensstijl en de daartoe behorende liefdesaffaires met bekende actrices werden een populair gespreksonderwerp op de Italiaanse dorpspleinen.

Het is belangrijk om aan te stippen dat Italië een jong land was, waarvan de onafhankelijke provincies pas in 1870 volledig geünificeerd werden. De aanvang van de twintigste eeuw bracht bovendien vele technologische innovaties met zich mee, die de levens van alle West-Europeanen drastisch veranderden. Op zoek naar een nationale en individuele identiteit schaarde het Italiaanse volk zich graag achter de charismatische macho-kunstenaar d’Annunzio.

D’Annunzio was net zo impulsief en rusteloos als Berlusconi (immers ook een soort kunstenaar, die zijn carrière als muzikant op cruiseschepen begon). Zijn uiterlijke gebreken (geringe lengte, kaalheid) zorgden daarnaast voor een voortdurende behoefte aan egobevestiging, met name van vrouwen.

In 1897 besloot d’Annunzio politicus te worden en werd prompt gekozen tot lid van de Italiaanse Tweede Kamer, waar hij nooit kwam opdagen voor zittingen. Toen de Eerste Wereldoorlog aanving, werd de door heroïek en geweld gefascineerde schrijver een groot voorstander van de Italiaanse deelname. In 1915 sloot Italië zich daadwerkelijk bij de geallieerden aan en meldde de 52-jarige dichter zich vrijwillig bij het leger, waar hij als piloot deelnam aan een aantal gevaarlijke missies. Tijdens een van deze vluchten crashte zijn vliegtuig en verloor hij een oog. Na de oorlog vloog hij halfblind naar Wenen om pamfletten uit te strooien. Zijn heldenstatus was compleet, hij schreef nauwelijks meer en concentreerde zich volledig op zijn nieuwe functie als nationale leider.

D'Annunzio op weg naar Wenen.

Na de oorlog richtte d’Annunzio zich op de irridenta, een aantal steden in het huidige Kroatië die volgens velen bij Italië hoorden. Toen hij in de nasleep van de oorlog werd gevraagd om een particuliere missie van veteranen genaamd ‘het legioen van Fiume’ naar de Joegoslavische stad Rijeka (Fiume voor de Italianen) te leiden, aarzelde hij geen moment. Op 12 september 1919 vertrok hij in zijn Fiat Tipo, vergezeld door 196 soldaten in zesentwintig legertrucks, terwijl in Versailles door de wereldleiders onderhandeld werd over de toekomst van Europa. Onderweg groeide het geïmproviseerde leger door de aanwas van vrijwilligers, maar ook van arditi, legendarische stormtroepen uit de Eerste Wereldoorlog, die gestuurd waren om de dichter af te stoppen maar al snel voor het belang van de onderneming gewonnen werden.

Een kilometer voor Fiume stond generaal Pittaluga, de Italiaanse bevelvoerder ter plaatse, met een beperkte troepenmacht de parade op te wachten. Hij vroeg d’Annunzio om zijn plan niet door te zetten, waarop de dichter verklaarde dat Pittaluga hem dan maar moest neerschieten. Met veel gevoel voor dramatiek (waar Berlusconi ook een groot talent voor bezit), stak d’Annunzio zijn met medailles behangen borst naar voren. Enkele ijzingwekkende seconden van stilte volgden, waarna Pittaluga hem de hand schudde, zijn ensemble doorliet en zelf de omgekeerde weg naar Italië maakte. In Fiume werd d’Annunzio met gejuich ontvangen door de plaatselijke bevolking, die grotendeels uit Italianen bestond.

Aankomst in Fiume.

Dankzij de politieke onrust in Italië (waar de ene regering na de andere opstapte en Benito Mussolini zijn fascistische beweging had opgericht) en de na-oorlogse chaos in Europa, kon d’Annunzio zijn gang gaan. Fiume werd een walhalla voor futuristische kunstenaars en andersoortige nationalisten, een nieuwe staat waar de glorie van Italië en de moderniteit eindelijk samen zouden komen. Elke avond was het feest. D’Annunzio kon zijn rollen van kunstenaar, politicus en oorlogsheld eindelijk laten samenkomen.

De nieuwe leider van de stadsstaat gaf dagelijks toespraken vanaf zijn balkon, liet postzegels met zijn beeltenis afdrukken en organiseerde aan de lopende band concerten – in de door hem geschreven grondwet stond immers dat ‘muziek de basis van de staat Fiume’ zou zijn. Ook liet hij een vlag ontwerpen, waar zijn motto Ne me frego (‘Wat kan mij het verdommen’, later een bekende fascistische spreuk) prominent op stond afgedrukt.

De eerste scheurtjes in het regime van ‘Il Commandante’, zoals hij graag genoemd werd, kwamen echter al snel. De door D’Annunzio gehate premier Nitti wilde de Fiume-kwestie oplossen met een verdrag waarin hij de status-quo ongeveer handhaafde. D’Annunzio mocht zelfs als gouverneur aanblijven. D’Annunzio stond er echter op dat er per referendum over het verdrag besloten zou worden. Maar toen de stemming positief leek te worden, liet hij de bevolking van Fiume intimideren door zijn aanhangers. Uiteindelijk brak hij het referendum af voordat alle stemmen binnen waren en wees het voorstel op persoonlijk gezag af.

Spoedig kwamen er verhalen over openlijke prostitutie in de straten van Fiume en excessief drank- en drugsgebruik door d’Annunzio en de andere bestuurders. D’Annunzio zou zelf aan cocaïne verslaafd zijn en elke avond met een andere vrouw slapen. Wat begonnen was als een politieke en culturele bakermat, verviel al snel tot een losgeslagen wanorde. Door de vele blokkades moest het bestuur zich voor voedselvoorziening zelfs beroepen op piraterij, wat niet kon voorkomen dat er bij vlagen grote tekorten waren. De dichter-leider begon zijn grip te verliezen.

De nieuwe premier Giolitti sloot op 11 november 1920 het verdrag van Rapallo met Joegoslavië, waarin bepaald werd dat Fiume een onafhankelijke stadstaat zou worden. D’Annunzio verklaarde daarop Italië de oorlog, maar zijn dagen waren geteld. Op kerstavond, zo gekozen omdat er de volgende dag geen kranten zouden verschijnen (D’Annunzio was in Italië nog steeds heel populair), viel het leger binnen. Na een belegering van een dag, waarbij 150 gewonden en zesenvijftig doden vielen, gaf D’Annunzio zich over. In de daarop volgende jaren trok d’Annunzio zich terug in zijn villa aan het Gardameer. Vrienden die hem bezochten schrokken van de gebroken oude man die ze daar aantroffen. In 1938 stierf hij aan een beroerte.

De geschiedenis van de theatrale d’Annunzio laat nog duidelijker dan Mussolini’s fascisme zien hoe onberekenbaar de Italiaanse politiek en haar achterban is. Het is in dat licht niet vreemd dat de hypocriete, irrationele machoman Berlusconi in dat jonge land aan de macht kon komen, ondanks de vele schandalen en fratsen lang populair bleef en nog steeds van geen wijken weet.

Maar ook in meer algemene zin leren d’Annunzio en Berlusconi ons een les. De behoefte aan een sterke, maar ook vermakelijke voorman is onvermijdelijk. Nu het Hitler-taboe verdwenen is, wordt duidelijk dat we niet zonder charismatische leiders kunnen, zeker niet in een verwarrende tijd. Het politieke systeem heeft altijd net zozeer om entertainment, als om bestuur gedraaid. We willen veiligheid, vrijheid en sociale voorzieningen, maar ook gewoon een spannend verhaal in onze krant lezen.

Mark Rutte kan maar beter snel een paar orgies inplannen.

-Dit artikel verscheen tevens in nrc.next-

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos 2

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos

'ik miste collectieve haast / treinen waar de airco nooit gewerkt heeft / de eenheid die in eenzaamheid zit'. In gedichten die geuren naar 'oostblokstank' onderzoekt Francesca Birlogeanu vervreemding en verdwenen vaders. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Hard//talk: Evita 3.0 1

Evita 3.0

De voormalige Argentijnse president Cristina Fernández de Kirchner overleeft een aanslag op haar leven, maar een twaalfjarige gevangenisstraf vanwege corruptie hangt boven haar hoofd. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 3/3: Métro

In ieder geval bleven we stuurloos - Métro

Zelfs de sterkste vriendschappen leden aan betonrot. Vrienden verjaren hier als sprinkhanen, hele groepen ontstonden en verdwenen in enkele seizoenen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 2/3: Á pied

In ieder geval bleven we stuurloos - À pied

 Voor eenzaamheid heb je geen kostschool nodig. Niemand keek op wanneer ik ‘DRRRAAAAK’ schreeuwde zonder mijn pas te vertragen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 1/3: Vélo

In ieder geval bleven we stuurloos - Vélo

Tijdens een afdaling vol kinderkoppen ging mijn hangslot uit zichzelf op slot, waarna mijn sleutelbos in een nabijgelegen afvoerputje verdween. Lees meer

Automatische concepten 77

Lang niet alles klopte bij Zomergast Bessel van der Kolk

Van een echt gesprek kwam het niet, zag Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Nieuws in beeld: Het kind in het badwater terugvinden

Het kind in het badwater terugvinden

Amerikaanse onderzoekers wisten het geheugen van 150 ouderen te verbeteren middels een schokkend badmutsje. Lees meer

Dit is ook mijn vakantie

Dit is ook mijn vakantie

"Dit ben ik, met mijn nieuwe wandelschoenen, helemaal uitgerust en braaf nog." Hij hoogtevrees. Zij onverschrokken. In dit korte verhaal van Werner de Valk pakt een hike door de bergen wel heel anders uit dan verwacht. Na afloop zijn daar gelukkig altijd nog de foto's. Lees meer

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Martine Bontjes legt een link tussen de porseleincollecties van het Rijksmuseum en de rol van vrouwen in de Chinese cultuurgeschiedenis. Lees meer

Automatische concepten 78

De natuur huilt droge tranen

Europa maakt waarschijnlijk het ergste droogteseizoen mee in ruim 500 jaar. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Automatische concepten 76

Een ontwapenende Raven van Dorst kaatste de bal regelmatig terug

Zomergast Raven van Dorst was openhartig en verlangde hetzelfde van Janine Abbring. Lees meer

Bloed en havermout

Bloed en havermout

Een verhaal van Jan Wester over twee zussen, onvoorwaardelijke liefde, klauwende vingers, mantelzorg en Teletubbies. Lees meer

 1

Tijd voor een dekoloniale Indië-herdenking!

Benjamin Caton organiseert jaarlijks op 16 augustus een dekoloniale Indië/Indonesië-Nederland Herdenking, omdat een grote en groeiende groep mensen zich niet gezien voelt door de Nationale Indië-herdenking, een dag ervoor. Lees meer

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Lieke Marsman bleek een eerlijke en grootmoedige Zomergast, met liefde voor het onverklaarbare en het ongemakkelijke. Lees meer

Nieuws in beeld: Van Trump mag de FBI de pot op

Van Trump mag de FBI de pot op

Elf 'topgeheime' documenten nam de FBI mee van Donald Trumps landgoed. Hij wil ze terug. Lees meer

Nieuws in beeld: Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Sommige loofbomen begonnen vorige maand al hun bladeren af te stoten - veel vroeger dan normaal. Lees meer

Nieuws in beeld: Iedereen voor? Hallo?

Iedereen voor? Hallo?

De weinige Tunesiërs die kwamen opdagen voor het referendum, stemden massaal voor meer macht voor de zittende president. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!