Asset 14

Verkoop drank

Het afgelopen jaar las ik Faust en vertoefde ik moederziel alleen in Berlijn. Ook maakte ik potjes jam van zelfgeplukte bramen en ontwikkelde ik een liefde voor wandelen. Stuk voor stuk inspirerende ervaringen, maar niets van dit alles inspireerde mij zozeer als een nieuw bijbaantje. Ik werd kassameisje in een slijterij.

Toen ik net in Amsterdam kwam wonen, solliciteerde ik me suf. Ik probeerde koffiezaakjes, bioscopen, kralenateliers. Ik werd het telkens net niet. Er was altijd wel iemand met nog vastere handen.
Over mijn poging bij een slijterij was ik vrij sceptisch. Volgens mij vond de baas me wel lachen. Een schrijver was weer eens wat anders, jenever en port waren grappige lievelingsdrankjes. Nadat hij belde dat ik was aangenomen, belde ik verbaasd mijn vriendje. Ik wist niks van alcohol. Ik was zo iemand die goedkope rode wijn drinkt, omdat die minder snel vies is dan witte.

Nu werk ik er al vier maanden, acht uur per week. Ik ken het verschil tussen ruby en tawny port en weet dat Southern Comfort geen whisky, maar een whiskylikeur is. Voor verdere vragen roep ik mijn collega’s erbij. Zij kennen het hele smaakpalet van alle soorten drank en verwoorden dat in parels als: ‘deze is een beetje rokerig, bij deze is het alsof je met je mond boven de bakplaat van de Burger King hangt.’

3719888023_2b4831c1fd_o

Alcohol maakt de tongen los, ook als er nog geen slok is gedronken. Zo hoor ik als kassameisje de mooiste, raarste, treurigste dingen.
Een man die iedere avond slist ‘twee kleintjes whisky’. Een vaste klant die mededeelt dat ‘het leven een grote komedie is’. Een Fransoos die altijd een beetje ongemakkelijk lacht als z’n beagle om het vaste hondensnoepje schooit.
Een oud-kapitein die de plastic eilanden in de zee met eigen ogen heeft gezien, maar geen tien cent voor een tasje wil betalen.

Het meest bizarre moment was toen een man in een geruit tweed-pak voor het whisky-schap stond. Hij schraapte zijn keel en zei: ‘ik wil de slechtste fles die je hebt, ik krijg vanavond hele nare mensen op bezoek’. Hij zei het bloedserieus, ik moest mijn best doen niet voluit te lachen en raadde hem de goedkoopste variant aan.
Toen hij weg was, fantaseerde ik over wat zijn bezoek hem wel niet heeft misdaan. Het was vast familie, iets met een erfenis, een verdwenen koffer juwelen.

Later vertelde ik een collega, die er al acht jaar werkt, over deze man voor het whisky-schap. Hij grinnikte wat, maar leek niet echt onder de indruk. ‘Er gebeuren hier rare dingen’, zei hij, zonder door te hebben wat voor goudmijnen hij mij beloofde. Dit is het perfecte bijbaantje voor een schrijver, en dat niet alleen.
Dit is het perfecte bijbaantje voor iedereen die weleens verlegen zit om smeuïge anekdotes. Voor iedereen die wel eens een kennis tegenkomt in de trein, voor iedereen die wel eens naar een feestje gaat.

Ik wil nooit meer in een of ander hip tentje koffie zetten. Daar heb je geen klanten die je knipogend hun engeltje, hun redder noemen. Geen klanten die om negen uur 's avonds binnenlopen en zeggen: 'jij kijkt altijd zo serieus, geniet jij wel van het leven?'

Mail

Lisanne van Aert is schrijver, theatermaker en bloemist. Ze floreert bij haar eigen theatergroep: Het Pijpcollectief. // lisanne@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer