Asset 14

Ziploc-zakjes

Mijn voordeur deel ik met zestien andere vrouwen. Vrienden die bij mij op bezoek komen, moeten dit altijd een paar keer herhalen: ‘Hier wonen dus zéventien vrouwen?’ Ja, en ik ben er één van.

Mijn huis is een oud pand aan de Heren- of Prinsengracht in Amsterdam – ik haal de namen altijd door elkaar maar fiets meestal wel goed. Op de gang in het klassieke trappenhuis hangen foto’s van de dames die hier wonen, of hebben gewoond. In zwart-wit, sommige zijn bijna honderd jaar geleden genomen.

Ik weet niet hoe het destijds was, maar tegenwoordig zijn mijn buren gewoonlijk te druk om in het communale trappenhuis stil te staan voor een gesprek. Zelfs met zeventien verschillende handen aan mijn voordeur spreek ik thuis maar weinig mensen. Elkaar horen doen we wel.

Bijvoorbeeld als er een relationele ruzie is.
‘KUN JE NOU NIET ÉÉN KEER POSITIEF REAGEREN ALS IK ERGENS BLIJ MEE BEN?’

Maar ook als het weer goedgemaakt gaat worden.
‘Hè Mark, kom nou, kom nou van de wc. Ik meende het niet zo. Doe de deur eens open. Ik zal niet meer schreeuwen.’

Toen ik hier net woonde, wist ik nog niet hoe dun de muren, plafonds en vloeren waren. De boxen van mijn stereo stonden onfortuinlijk ver van de badkamer opgesteld en ter compensatie had ik mijn slaapkamerdeur opengezet en het volume voluit gedraaid. Zo kon ik, boven het geluid van vallend water uit, met mijn hoofd mee wiegen op Unknown Mortal Orchestra.

Totdat er wild op de deur werd gebonkt. Door een kiertje stak ik mijn hoofd buiten de deur, ‘Pardon?’ en daar stond een van mijn buurvrouwen.

‘Ik ben ziek!’ schreeuwde ze onthutst.
‘Oké,’ stamelde ik. En ik vulde in mijn hoofd de zinnen aan die mijn huisgenote in haar ontzetting had overgeslagen:

‘Ik lag in bed om mijn kwalen te verlichten. Toen ging er muziek aan. Het volume werd voluit opengedraaid. De zakdoeken op mijn nachtkastje trilden ervan. Ik heb mijn lijdende lijf uit bed gelicht omdat mijn stem niet ver genoeg reikte.
Ik ben naar boven gelopen en nu vind ik jou, onder een douche! Kun je alsjeblieft die muziek uitzetten?’

Mijn buurvrouw had een solide argument, en bij het betreden van mijn slaapkamer betwijfelde ik ook of de spiegels en de ramen het veel langer hadden gehouden als ik niet tot de orde was geroepen.

Toch jammer, een beetje muziek maakt het baden ontelbaar keer leuker. Ik broedde op een oplossing en vond deze: mijn telefoon in een plastic ziploc-tasje, dat ik, muziek spelend als een hangjongere, in een handdoek in de hoek van de badkamer legde.

Trouw speelde mijn telefoontje de afspeellijst af. Daarna werd ik brutaler. Als je de telefoon rechtop in een hoek zet, kaatst het geluid tegen de tegels en wordt het versterkt. Inmiddels vertrouw ik het vershoudplastic volledig. Googelen of sms-en onder de douche onderbreek ik alleen om te dansen. De toekomst is een ziploc-zakje.

Mail

Simone Peek is Hard//hoofd redactielid. // simone@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer