Er is één ding dat ik vooral mis, nu ik met mijn werk in het café ben gestopt: de stapels harde, linnen servetten. Om het witgoed aanzien en meer kracht te geven, worden de doeken gewassen met stijfsel. Als gladgestreken gazonnetjes liggen ze te rusten op de schoten van de gasten, geen vouwtje aan de lucht. Rustig wachten ze op de vieze vette vingers die zullen komen: al in functie, maar nog onbevlekt.
Voor ze daar over die benen worden uitgespreid, mag ik ze onder handen nemen. In stapels van minstens zestig tegelijk komen ze bij me, ze zijn al één keer dubbelgevouwen door de mensen van de wasserette. Ik vouw de servetten in de lengte nogmaals dubbel en strijk met mijn handen een paar keer stevig over het oppervlak. Met de palm van mijn hand voel ik hoe het doek geweven is, met tegendraadse, decoratieve rechthoeken erin verwerkt. Dan vouw ik een van de uiteindes naar binnen, tot over de helft, en vouw de andere punt daar weer overheen. Het servet is nu verdeeld in drie gelijke, opgestapelde delen, en zo gaat het in de houten bak onder de uitgifte van de keuken. Naast het linnen liggen de papieren servetten, die er lullig bij afsteken en nog lulliger aanvoelen. De linnen servetten zijn alleen voorbehouden aan gasten die uitgebreid komen dineren, of aan leuke mensen. En terecht.
Gelukkig kan ik mijn ei, of obsessie voor schoon gewassen witgoed, nog elders kwijt. Als je in Amsterdam langs het Amstelhotel fietst, heb je kans op een kort moment van nasale verrukking. Gelijk om de hoek van de Sarphatistraat, nog voor de entree van het hotel, zit namelijk de werkplaats. De roosters die daar in de muur zitten blazen warme lucht naar buiten, zo de straat op. En die lucht komt rechtstreeks uit het washok: een droog sauna-achtig aroma, doordrongen van eucalyptus, vermengd met de geur van een fris, bedauwd veld vol heidebloemen, zwengelt je tegemoet. En net als je het ruikt, is het weer vervlogen.
Langer geniet ik van een vers opgemaakt bed, alhoewel de eerste nacht daarin nooit te evenaren is door de nachten die volgen. Het lekkerst voelt het wanneer alles wit is: witte kussenslopen, een wit onderlaken en een wit dekbedovertrek, strakgetrokken over de randen van mijn bed. Een wit slaapshirt en net gewassen haren maken het af.
Vooral heerlijk om een vieze, stinkende kater in weg te laten ebben.
