Asset 14

Wees zielig

TIP: Wees zielig

Mijn kapster en haar cliënten begonnen over zwarte piet. Het plezier waarmee ik op mijn beurt wachtte, verdween. Ik, even blank als de rest van het gezelschap, voelde een verantwoordelijkheid: als dit gesprek racistisch werd, moest ik daar iets van zeggen. Het had enkele jaren geduurd voordat ik een volwaardig klant was geworden met wie werd gelachen en geroddeld; die positie wilde ik niet kwijt. Mijn sympathie voor een pedofiel had me al eens bijna de das omgedaan. Er zat niet anders op dan me onttrekken aan het gesprek. Staren naar mijn telefoon en hopen dat hun oordeel mild zou zijn.

Nog voordat het gesprek weer over de nieuwe hond ging, had ik eigenlijk minstens twee keer in moeten grijpen: ‘Als het je niet bevalt, ga je toch lekker het land uit’ en ‘straks is de kerstman ook nog dierenmishandelaar’. Ik was laf geweest. Maar waarom zou ik mijn plezier bij de kapper op het spel zetten voor een discussie die ik nooit zou winnen? Wat haalt mijn weerlegging van het traditie-argument uit? Hoe overtuig ik hen ervan dat verandering soms goed is? En het is niet alleen deze discussie: waar ik iemand ook van wil overtuigen, het lukt nooit echt. Mijn betogen zijn slap. Heel slap. Tot die pijnlijke ontdekking kwam ik jaren geleden al, tijdens mijn proeftijd als werver van donateurs.

Mijn toenmalig teamleidster riep me op beoordelingsgesprek. Hoe kon het toch dat het niet vlotte? Ik was toch een gezellige knul, die ook nog eens werkelijk gaf om dierenleed? Ze luisterde mee tijdens mijn poging iemand te strikken en doorzag me onmiddellijk: 'Jij denkt dat je mensen overtuigt met feiten. Zo werkt dat niet. Je moet ze laten voelen hoe zielig varkentjes zijn en hoe gul je bent als je doneert. Dat is het, Yoeri: weg met dat denken, zet in op gevoel.'

Thuis aangekomen na mijn kappersbezoek, dacht ik terug aan dat advies. Ik waande me even de werver die ik nooit ben geworden en zocht naar de juiste gevoelens om op te roepen.

Gevoelens over hoe stom het is dat dit leuke feest opeens zoveel drama veroorzaakt. Dat ik nooit iets verkeerds heb gezien in zwarte piet. Dat het nooit onze bedoeling is geweest iemand te kwetsen. Dat je soms helemaal niet doorhebt dat je iemand kwetst. Dat ik dat ken van homo-zijn. Dat heteromannen elkaar homo noemen als ze iets verkeerd doen. Dat er liedjes worden gedraaid over springen als je geen homofiel bent, over een anders geaarde Joost. Dat het gezellige liedjes zijn. Dat niemand dat lullig bedoelt, maar dat het me toch doet denken aan de keren dat ik word uitgescholden. Dat ik me dan raar voel. Dat niemand dat verdient. Dat zwarte piet zoiets zou kunnen zijn.

Een praatje in deze vorm zorgt voor vele maandelijkse donaties aan vee, dus het zou in deze context ook wonderen moeten verrichten. Met een succesformule als dit in handen kan ik mijn laffe zwijgzaamheid niet langer verantwoorden. De volgende keer dat ik ergens voor wil opkomen, moet ik mijn bek opentrekken en op zoek naar de traan van mijn tegenstanders. Ik vrees de eerstvolgende confrontatie, al zal die vermoedelijk nog even uitblijven. Mijn kapsel is immers nog weken prachtig.

Mail

Yoeri Knijnenburg (1992) woont in Utrecht. Daar doet hij de lerarenopleiding Nederlands en de opleiding Writing for Performance. Hij wacht op een hersenspinsel dat perfect is om uit te werken tot kinderboek.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers