Asset 14

Wees een babe

TIP: Wees een babe

Mijn vriendje noemt me sinds een tijdje babe. De eerste keer moest ik daar hard om lachen. Als je ons zou kennen, zou je hetzelfde doen. Wij noemen elkaar blobbie, dikkie of dropje, dat soort dingen. Koosnaampjes die druipen van genegenheid, en zo een lief plasje vormen. Babe is hierin een vreemde eend met vuurrode veren, van het pluimage schatje en lekkerding.

Toen mijn vriendje het later nog een keer probeerde, voelde ik mezelf stompzinnig giechelen. Ik giechel niet zo vaak, ik ben niet echt een giechelaar. Het rijmt niet met wat ik van mezelf moet zijn: iemand die zich niet zo snel in verlegenheid laat brengen.

Maar als hij me babe noemt, voel ik me een meisje dat hij mee op roadtrip wil nemen, achterop z’n Harley Davidson, dwars door de woestijn van Nevada, met tussenstops bij tankstations waar we ijskoude cola drinken en vrijen in smoezelige toiletten. Een babe is zongebruind en slaapt onder de sterren, met zijn motorjack als deken.

Een babe is ook een meisje met wie je in grachten springt, en met wie je om zeven uur ’s ochtends door de stad zwerft om een fles goedkope champagne te vinden. Ze bulderlacht en giechelt. Ze laat zich overal mee naar toe slepen.

Al mijn fantasie-babes hebben twee dingen gemeen: ze dragen de jas van hun vriendje zonder zich daar schuldig over te voelen en ze vertrouwen blind op zijn oeroude instinct. Beiden horen thuis in corny jaren-tachtig-films, niet in mijn leven. Mijn vriendje heeft geen motorrijbewijs en heeft het snel koud, ik ben geen blonde stoot. Toch voelt het goed als hij me babe noemt, en ik heb besloten dat ik me daar niet dom bij voel.

Vroeger heb ik veel dingen niet gedaan, omdat ik vond dat ze niet bij me pasten. Ik was een indie-meisje, een dromer, met een zwaluwkettinkje en een pony. Ik vloog niet uit de bocht. Tongen en zuipen was voor de hockeymeisjes. Lachen om domme grappen voor de boerenjongens. Dat vind ik achteraf best wel zonde. Ik wilde niks liever dan uit de bocht vliegen, maar het lukte me niet.

Op internet verlekkerde ik me aan grootse en meeslepende verhalen, mijn vrienden deden dat ook. We verlangden naar een romantisch leven en negeerden onze lichamen, die kriebelden en stonken. We hielden ons poederroze zelfbeeld in stand, omdat we anders naar buiten moesten. Naar kroegen, naar weilanden, naar Albufeira of Blanes. We zouden er zielig bij hangen, vloeken bij de rest, dat wisten we zeker. Ik weet niet waarop we dat baseerden.

De laatste tijd probeer ik mezelf steeds minder te laten rijmen. Dat voelt goed. Het ene moment lees ik een goed boek, het andere moment kijk ik RTL Woonmagazine. Het ene moment bel ik met mijn moeder, het andere heb ik dronken seks met mijn vriendje.

Soms ben ik een babe, soms een dropje. Dat is oké.

Mail

Lisanne van Aert is schrijver, theatermaker en bloemist. Ze floreert bij haar eigen theatergroep: Het Pijpcollectief. // lisanne@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer