Asset 14

Wees een babe

TIP: Wees een babe

Mijn vriendje noemt me sinds een tijdje babe. De eerste keer moest ik daar hard om lachen. Als je ons zou kennen, zou je hetzelfde doen. Wij noemen elkaar blobbie, dikkie of dropje, dat soort dingen. Koosnaampjes die druipen van genegenheid, en zo een lief plasje vormen. Babe is hierin een vreemde eend met vuurrode veren, van het pluimage schatje en lekkerding.

Toen mijn vriendje het later nog een keer probeerde, voelde ik mezelf stompzinnig giechelen. Ik giechel niet zo vaak, ik ben niet echt een giechelaar. Het rijmt niet met wat ik van mezelf moet zijn: iemand die zich niet zo snel in verlegenheid laat brengen.

Maar als hij me babe noemt, voel ik me een meisje dat hij mee op roadtrip wil nemen, achterop z’n Harley Davidson, dwars door de woestijn van Nevada, met tussenstops bij tankstations waar we ijskoude cola drinken en vrijen in smoezelige toiletten. Een babe is zongebruind en slaapt onder de sterren, met zijn motorjack als deken.

Een babe is ook een meisje met wie je in grachten springt, en met wie je om zeven uur ’s ochtends door de stad zwerft om een fles goedkope champagne te vinden. Ze bulderlacht en giechelt. Ze laat zich overal mee naar toe slepen.

Al mijn fantasie-babes hebben twee dingen gemeen: ze dragen de jas van hun vriendje zonder zich daar schuldig over te voelen en ze vertrouwen blind op zijn oeroude instinct. Beiden horen thuis in corny jaren-tachtig-films, niet in mijn leven. Mijn vriendje heeft geen motorrijbewijs en heeft het snel koud, ik ben geen blonde stoot. Toch voelt het goed als hij me babe noemt, en ik heb besloten dat ik me daar niet dom bij voel.

Vroeger heb ik veel dingen niet gedaan, omdat ik vond dat ze niet bij me pasten. Ik was een indie-meisje, een dromer, met een zwaluwkettinkje en een pony. Ik vloog niet uit de bocht. Tongen en zuipen was voor de hockeymeisjes. Lachen om domme grappen voor de boerenjongens. Dat vind ik achteraf best wel zonde. Ik wilde niks liever dan uit de bocht vliegen, maar het lukte me niet.

Op internet verlekkerde ik me aan grootse en meeslepende verhalen, mijn vrienden deden dat ook. We verlangden naar een romantisch leven en negeerden onze lichamen, die kriebelden en stonken. We hielden ons poederroze zelfbeeld in stand, omdat we anders naar buiten moesten. Naar kroegen, naar weilanden, naar Albufeira of Blanes. We zouden er zielig bij hangen, vloeken bij de rest, dat wisten we zeker. Ik weet niet waarop we dat baseerden.

De laatste tijd probeer ik mezelf steeds minder te laten rijmen. Dat voelt goed. Het ene moment lees ik een goed boek, het andere moment kijk ik RTL Woonmagazine. Het ene moment bel ik met mijn moeder, het andere heb ik dronken seks met mijn vriendje.

Soms ben ik een babe, soms een dropje. Dat is oké.

Mail

Lisanne van Aert is schrijver, theatermaker en bloemist. Ze floreert bij haar eigen theatergroep: Het Pijpcollectief. // lisanne@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer