Walter Salles verfilmde het cultboek der cultboeken: On the Road van Jack Kerouac. Beginnend schrijver Sal (Sam Riley) ontmoet in het New York van de jaren veertig de wilde Dean Moriarty (Garrett Hedlund), die hem inwijdt in een leven van reizen om het reizen, met de bijbehorende seks en drugs. Hoe doet de beat generation het op het witte doek?
Sanne: Ik kreeg door deze film zin om hasj te roken.
Boy: En ik ben nu wel benieuwd naar Benzedrine. Was toen nog vrijelijk verkrijgbaar ook.
Emma: Nou, ik was niet echt jaloers op de hasjrokende vrije mensen uit deze film. Ik vroeg me ook af of de regisseur eigenlijk wilde dat we een beetje medelijden met ze zouden hebben. Dat dat misschien de bedoeling was.
Sanne: Hoop het wel. Ik kan me niet voorstellen dat iemand dit vermoeiende gedoe benijdt, zo van “Oh, ik wou dat ik op verrotte schoenen door het land kon zwerven, terwijl ik katoen moet gaan plukken om te overleven”.
Boy: Backpacktoeristen doen aan de andere kant van de wereld toch niks anders? Stiekem hebben die natuurlijk genoeg geld op hun bankrekening en hoeven ze zich nergens echt zorgen om te maken, maar toch, verlangen naar die vrijheid doen ze wel.
Sanne: Die hoeven inderdaad geen seks te hebben met Steve Buscemi voor 20 dollar en een lift naar Denver.
Boy: Vergeet het glaasje whisky niet!
Emma: Maar waar gingen ze ook de hele tijd heen, en waarom in hemelsnaam? Dat was me echt compleet onduidelijk.
Sanne: Nou ja, als hij niet aan het reizen was zat hij bij zijn bejaarde moeder in Queens. Ik dacht de hele tijd: Misschien wordt het tijd om het huis uit te gaan, Sal.
Emma: Bij mij in de zaal hing trouwens een rare sfeer: mensen klapten af en toe en waren een soort van... eh, opstandig. Voor mij dronk een jongen twee literflessen Desperado’s. Hij had het eigenlijk voor zijn date gekocht, maar dronk ze allebei alleen op.
Boy: Eenentwintigste-eeuws non-conformisme terwijl je op het scherm naar de variant uit de vorige eeuw zit te kijken.
Sanne: Zou het een generatieprobleem zijn? Dat wij dit gewoon niet snappen? Wij kijken naar deze doelloos rondzwervende mensen en denken: Hallo, moet je niet STUDEREN?
Emma: Ja, inderdaad. Mijn vader vond het bijvoorbeeld wel een goede film.
Sanne: Mijn vader ook! Voor hem is On the Road een soort bijbel, een boek dat hij las toen hij in de jaren zeventig op zijn motor door Europa scheurde. Walter Salles is ook een vijftiger, net als de meeste recensenten die deze film vier sterren hebben gegeven. Ik snap helemaal wat On the Road voor onze vaders betekent, maar wij kunnen ons hier gewoon voor geen meter mee identificeren.
Boy: Was er dan helemaal niks wat jullie aan de film kon bekoren?
Emma: Vaak hoor je mensen na een film mompelen dat de "cinematografie heel goed was", wanneer ze niets beters kunnen verzinnen. Ik denk dat ik die er nu in knal: de locaties in deze film, Knap Werk!
Boy: Hahaha.
Sanne: En de muziek! De muziek was mooi!
Emma: Ik kan me niets, maar dan ook helemaal niets van de muziek herinneren.
Boy: Lekkere jazz.
De echte Sal (rechts, Jack Kerouac) en Dean (Neal Cassady).
Sanne: Ik vond de vrouwen in de film trouwens interessanter dan die gasten, met hun gekwelde gedoe.
Emma: Ja dat vond ik ook, maar ze lieten het zich allemaal wel aanleunen.
Sanne: Ik had liever een roadmovie gezien met Sal’s moeder en Dean’s knipperlicht-liefje Marylou.
Boy: Kan allemaal wel wezen, maar zo’n Dean, die wil je toch in je vriendengroep hebben? Daarmee wordt elke uitgaansnacht een genadeloos avontuur.
Emma: Ja, maar heeft die gast ook maar één interessant ding gezegd? Die mooie gladde Dean had iedereen under zijn spell, maar waarom, dat was steeds onduidelijk.
Boy: Toch was het in het echt een bijzondere knaap. Niet voor niets was hij de inspiratiebron voor het boek, dat eerst ook Visions of Neal heette volgens mij. Vond die Garrett Hedlund, die ‘m in de film vertolkte als Dean, ook erg geloofwaardig. Met z’n twinkelogen, brede glimlach en tomeloze energie. Zelfs de portemonnee jatten van je beste vriend die je in Mexico met koortsdromen achterlaat, voelde door hem nog als een vriendendienst.
Sanne: Het komt er volgens mij op neer dat On the Road een onverfilmbaar boek is. Ik moest een paar keer denken aan Fear and Loathing in Las Vegas; een zeldzaam voorbeeld van een regisseur die een boek dat voornamelijk bestaat uit gedrogeerde wartaal tot een fascinerende film heeft weten te maken.
Boy: Ik denk dat je gelijk hebt. Francis ‘The Godfather’ Ford Coppola had de rechten op het werk al sinds eind jaren zeventig. Dat het zo lang heeft moeten duren, zegt eigenlijk al genoeg. Toen zag hij een jaar of wat geleden The Motorcycle Diaries en dacht hij eindelijk de juiste regisseur te hebben gevonden. Nou, niet dus, iedereen die die film heeft gezien, kon op z’n klompen aanvoelen dat On the Road niet gedurfd genoeg zou worden om recht te doen aan het boek. Het is een degelijke verfilming geworden van de gebeurtenissen, maar niet van het gevoel, van het ritme en dus ook niet van Kerouacs spontaneous prose.
Emma: Klinkt reuze interessant en aannemelijk enzo, maar heb eigenlijk wel lang genoeg over deze film geouwehoerd en moet echt weg nu. Naar België, lekker internationaal.
Sanne: Met de auto ook? ON THE ROAD?
Emma: Zeker weten.
Sanne: Vergeet de benzedrine niet dan.
Emma: Haha, thanks. Ga ik ook lekker tegelijkertijd twee gasten aftrekken achter het stuur.
Boy: Hahaha, heeft de film toch nog wat inspiratie opgeleverd.
