Asset 14

Verhalenverteller

“Donderdag storytellingavond; ga je mee?” Ik had het berichtje gelezen, ik had er enthousiast op gereageerd, maar ik had niet zo goed begrepen waar het nou was.

Donderdagavond, acht uur. Dat het verdacht was dat ik er in plaats van een kwartier maar drie minuten over deed om er te komen en ik niet in noordoost maar 'gewoon' oost was, deed pas alarmbellen rinkelen op het moment dat mijn telefoon heftig begon te trillen.

Mijn telefoon stond op stil of ik hoorde hem te laat, want ik miste een oproep. “Waar ben je” zag ik op mijn scherm. Na een kwartier zoeken in de verkeerde straat besloot ik toch maar aan mijn vriendin te vragen wat het beoogde aankomstadres was. Ik snapte er niets van, ik had er toch moeten zijn? Maar nee, Google Maps had me naar een oud adres gestuurd. Op naar de echte locatie dus.

Ik haalde mijn fiets van het slot en begon te trappen. Terwijl ik mijn mobiel vervloekte en mezelf attendeerde op mijn natuurlijke haarkleur (blond), staarde ik naar de nieuwe route die de online kaart had uitgestippeld. De batterij was zo goed als leeg en om me daaraan te herinneren ging het ding piepen en trillen. ‘Ja hoor, alsof dat geen energie verbruikt,’ snerpte ik tegen de telefoon.

Zoekend naar mijn vriendin liep ik het café binnen. Ik was een beetje laat, maar ze waren nog niet begonnen. In de verte zwaaide een arm, ik ging er vanuit dat het mijn vriendin was en liep er naartoe. Over de vloer lagen kussens verspreid op een vloerkleed; ik zette mij neer.

Het beton was hard en dus pakte ik een extra kussen. Ik verdiende wel wat comfort, na mijn zweetpartij om op tijd te komen. Nog voor ik een derde kon pakken, begon de man te vertellen.

Ik verstijfde en schaamde me voor mijn zucht naar een zachte zitplek. Hij zwaaide groots met zijn handen en om me niet langer opgelaten te voelen, bleef ik zo stil mogelijk zitten. Hij stond, bewoog en ik keek omhoog.

Al gauw vergat ik mijn ongemak en volgde ik met mijn ogen al zijn bewegingen. Zijn stemgeluid nam af en toe, hij liet stiltes vallen en stelde vragen aan het publiek. De manier waarop de man vertelde werkte als een lichte hypnose; even voelde ik me als een kind dat ademloos luistert naar het voorlezen van meneer Aart, in de hoop dat hij het verhaaltje mag uitblazen aan het eind. Ik droomde mee en moest gniffelen. Ik dacht terug aan de verhalen die mijn vader vertelde over de alterego's van mijn zus en mij – Poelo en Mokka, hoewel die verhalen minder voorspelbaar waren en eigenlijk geen einde of moraal bevatten.

De verhalen riepen het slaperige kind in me naar boven en hoewel ik het erg naar mijn zin had, ging ik vroeg naar huis. Iets wat ik normaal eigenlijk nooit doe, want 'stel ik mis iets'. Voor die avond had ik mijn dosis spanning echter wel gehad en op dat moment wilde ik vooral naar huis, om zo gauw mogelijk in bed te kunnen kruipen.

Mail

Paula Lina ('89) is een freelance journalist en muzikant. In taal en geluid drukt zij zich uit.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer