Asset 14

To Kill A Mockingbird

Mensen hebben overzicht nodig om te overleven. Als kind maak je geen onderscheid tussen jezelf en de rest van de wereld, maar om je kleine vingers stevig om een zuigfles te kunnen sluiten, moet je je realiseren dat de zuigfles en jij twee verschillende objecten zijn. Vervolgens moet je gaan inzien dat je een papa en een mama hebt, en dat je ze op verschillende manieren moet bespelen om eten te krijgen (bij mama heel hard huilen, bij papa lachend naar zijn koekje reiken). Zo bouw je langzaam een enorm arsenaal aan hokjes op, dat ervoor zorgt dat je brein niet kapotgaat van alle impulsen, terwijl het toch een groter wereldbeeld kan bevatten.

Dit is een prachtig systeem, maar helaas ook de reden dat alle mensen klootzakken zijn. Want voor je het weet ben je volwassen en is je wereldbeeld wel zo’n beetje af. Je hebt je vrienden, je natje, je droogje, je huisje, je boompje, je feestje, je sportclub en je lievelingskostje. Dit wordt langzaam een cyclus die prettig voelt en nodig is om niet gek of depressief te worden, en al snel gaan de jaren op elkaar lijken, tot je opeens sterft. Je roest vast, ook als je denkt dat je ontzettend open minded bent gebleven, of als je elke dag iets doet wat je nog nooit gedaan hebt. Roest is een essentieel overlevingsmiddel, zeker in deze belachelijke tijd waar je tijdens een uur op het internet je evenveel kan beleven als een negentiende-eeuwse stedeling in een maand overkwam. We hebben allemaal vooroordelen, om het overzicht te behouden. We roddelen, we haten, we keuren af. We zijn jaloers, afstandelijk, egocentrisch. Uit zelfbescherming, om een basis te hebben, maar toch.

Er zijn remedies. Je kunt op reis gaan en noodgedwongen in contact komen met vreemden en hun cultuur. Even voel je je weer een baby, één met het universum. Bulgaren houden ook van Woody Allen-films! Ik heb gepraat met een onbekende Afrikaan en het was niet eng! Maar reizen is duur, tijdrovend en als je thuiskomt – en je moet thuiskomen, anders word je een permanente reiziger en dat zijn geen echte mensen – merk je dat je goede voornemens in rap tempo in kracht afnemen en je al snel weer oogcontact in de tram mijdt.

Je moet dus elk half jaar To Kill A Mockingbird (1960) lezen. Dat is het enige effectieve antiroestmiddel. Deze roman werd in vele enquêtes uigeroepen tot beste boek aller tijden, en in 2006 stond hij op een door bibliothecarissen samengestelde lijst van ‘boeken die je tijdens je leven gelezen moet hebben’ zelfs boven de Bijbel. Het is de debuutroman van Harper Lee, die zo overweldigd was door het succes dat ze daarna nooit meer iets heeft geschreven.

Het verhaal wordt verteld door Scout, die met haar vader (tevens advocaat en weduwnaar) Atticus en oudere broer Jem in een plaatsje in het zuiden van Amerika woont. Ze is een echte rouwdouwer, een jongensmeisje dat graag vecht en avonturen beleeft. Samen met hun zomervriend Dill proberen ze Boo Radley, een gestoorde zoon van een van de buren, naar buiten te laten komen. Maar deze laat zich nooit zien en dit voedt hun grote fantasie. De beschrijvingen van de jeugdzomers voeren je terug naar je eigen kindertijd. Maar net als je je in die warmte wilt uitstrekken, neemt het verhaal een wending. Atticus wordt aangesteld als advocaat van Tom Robinson, een zwarte arbeider die door een blanke boerendochter van verkrachting wordt beschuldigd.

Maar eigenlijk ben je je tijd al aan het verspillen met het lezen van deze matige synopsis. To Kill A Mockingbird gaat over jong zijn en ouder worden, racisme en tolerantie, haat en liefde. Atticus Finch is de meest bewonderenswaardige persoon op aarde, met zijn grenzeloze wijsheid en kalmte. Het boek is kinderlijk optimistisch zonder zoetsappig te worden. Ik kan zonder overdrijving zeggen dat je er een veel beter mens van wordt.

Als je het nog niet gelezen hebt: begin nu. En als je het wel al kent: lees het nog een keer. En als je het echt te druk hebt met al die indrukken, dan is er altijd nog de film uit 1962, die vele Oscars won en het boek recht doet. Ik zag hem van de week voor het eerst en moest heel erg hard huilen, een beetje beschaamd, maar gelukkig zat mijn vriendin met haar rug naar me toe. Het was net op tijd, want ik was alweer een beetje een klootzak aan het worden.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe adjunct-hoofdredacteur

De adjunct-hoofdredacteur denkt mee over de koers van het tijdschrift en heeft een stem in belangrijke beslissingen. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties) 2

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties)

Ter ondersteuning van de chef Illustratie zijn wij op zoek naar een beeldredacteur illustraties. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 43

Lekker soggen

Deze week worden onze redacteurs blij van lachen om Mark R., lessen over de media en het kunnen bijdragen aan de vismigratie in Utrecht. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Eindelijk lente

Eindelijk lente

Deze week worden we blij van een fijn boek, roze k-pop en Den Bosch. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer