U leest deze rubriek waarschijnlijk omdat u op zoek bent naar een stukje inspiratie. Ik begrijp u. Want hoe cynisch ik ook ben, hoe allergisch ik ook reageer op alles wat ook maar een beetje zoetsappig is, uiteindelijk is elke dag een lange zoektocht naar die ene handeling die dat warme gevoel in mijn onderbuik geeft en mijn hart sneller doet kloppen, zodat het me niets meer kan schelen hoeveel clichés ik gebruik en ik zin krijg om in een vliegtuig onderweg naar een ver land een boek te schrijven terwijl ik met drie stewardessen seks heb op de WC.
Soms ga ik naar een onverwachts mooie film, ontmoet ik een interessant persoon, lees ik een overrompelend artikel, krijg ik een wijs mailtje van een vriend, zegt mijn vader opeens “Ik ben echt trots op jou hoor”, worden er de hele avond goede grappen gemaakt, eet ik iets wat mijn smaakpapillen totaal verrast, zie ik iets raars op straat, zegt iemand iets wat zij al heel lang wilde zeggen, schijnt de zon, blaft een hond, lacht een kind, kraait een haan, melkt een boer. Maar meestal is deze jacht tevergeefs en eindig ik toch weer lam boven mijn laptop hangend terwijl ik Facebook constant herlaadt en ik nauwelijks luister naar een Amerikaanse serie die zich ergens achter de duizenden geopende vensters afspeelt. Breaking Bad is eigenlijk best wel saai.
Daarom zoek ik soms mijn toevlucht tot instant-wijsheid, inspiratie-in-een-potje. Als ik weer eens drie dagen nauwelijks mijn huis uit ben geweest (en de caissière met een schuin oog op mijn vuistdikke stinkbaard aan mijn tientje krabbelt wanneer ik dan toch een brood koop), lees ik graag een speech. Het liefst eentje die ook daadwerkelijk op mijn levensfase gericht is, uitgesproken door een ouder iemand die zegt dat het goed komt, maar dat ik verdomme wel een paar dingen in mijn oren moet knopen.
Zoals het beroemde essay van Mary Schmich (een weinig inspirerende naam) getiteld Advice, like youth, probably wasted on the young, later vereeuwigd in het nummer Everybody’s free (to wear sunscreen) van regisseur Baz Luhrman en vol met moderne geboden als “Remember compliments, forget the insults”. Of de echte speech voor studenten in Singapore van ene Adrian Ta, met als beste advies “Don’t work”. Of het gedicht Desiderata (1920) van de Amerikaanse schrijver Max Ehrman, dat ons onder andere leert: “Many fears are born of fatigue and loneliness”. Of natuurlijk het gedicht The Laughing Heart van Charles Bukowski, gebruikt in de verschrikkelijke en prachtige Levi’s-reclame, met de onsterfelijke zinnen: “the gods will offer you chances. know them. take them.”
En als je dan eindelijk aan iets substantieels begint, vergeet vooral dit niet.
Ik heb er weer helemaal zin in.
P.S. Kent u ook zo’n tekst? Misschien niet Engelstalig, zoals de focus van deze auteur? Mail hem dan naar rutger@hardhoofd.com alstublieft.
