Asset 14

Speel verstoppertje

Eind januari. Het is nacht en we zitten met zijn zessen in een woonkamer. We spelen een spel. Alhoewel, misschien is spel niet het goede woord – dat impliceert dat er een winnaar is, en een verliezer. In de praktijk komt het erop neer dat steeds één van ons zijn oren sluit en de rest een opdracht voor diegene verzint.

(Het is een tijdstip waarop we geen van allen nog wakker horen te zijn. Dat was ook niet het plan. Om negen uur ’s ochtends is er looptraining – verplicht acht kilometer rennen – en die nacht zijn we ervan overtuigd dat we het allemaal zullen redden. Het is een makkelijke belofte om aan elkaar te maken: uiteindelijk voelt geen van ons écht verplicht. Rennen doe je uiteindelijk toch in je eentje.)

De laatste opdracht is voor Eli. We vragen hem zijn favoriete nummer op te zetten, en gedurende dat nummer te doen wat hij het liefste wil.

Oké,’ zegt hij. ‘Ik zet dit nummer op, en dan gaan we ons verstoppen. En wanneer het nummer afgelopen is, gaat er iemand zoeken.’

Hij kiest zichzelf – iene miene mutte – als zoeker en zet de muziek wat harder. Als een zwermpje vliegen  dat de omringende lucht voelt bewegen barsten we uiteen, op zoek naar schaduwplekken, dode hoeken en dubbele bodems om ons in te verstoppen. Ik eindig ergens hoog, op een vliering, in een bed. Er is een dakterras, waar ik via een klapraam zou kunnen komen, maar er is een punt waarop je je te goed verstopt. Dat is praktisch hetzelfde als jezelf opsluiten in de wc. Technisch een solide plek, maar je maakt het voor niemand leuker.

Ik lig in een bed dat niet van mij is, en ik besta even niet. Totdat Eli mij vindt doet mijn identiteit er niet toe. Dat wens ik iedereen toe, af en toe verdwijnen zoals je tijdens verstoppertje verdwijnt. Misschien is het een idee om iedereen een jaarlijkse verdwijndag te geven. Eén dag waarop we collectief afspreken dat iemand er niet is, dat iemand zich aan het tijd-ruimtecontinuüm onttrekt. Je kan naakt over straat lopen en niemand staart je na. Je kan slapen in een onbekend bed. Je kan wildplassen zonder een boete te krijgen – je bestaat immers niet.

Maar misschien is het genoeg als we met z’n allen afspreken om meer verstoppertje te spelen.

Het nummer loopt af. Ik weet dat het niet lang zal duren. Er is geen sprake van tijd. Er is geen sprake van de wereld. We zullen ons niet verroeren tenzij absoluut noodzakelijk. Zelfs het draaien van onze hoofden kan ons uit het limbo halen. Er is geen sprake van verlangen. In die minuten tussen het begin en het einde van het spel zijn we enkel gezocht, niet zoekende. Uiteindelijk worden we allemaal gevonden. Misschien na een minuut, misschien na een uur. We weten het niet, en het maakt niet uit.

We zitten weer met zijn zessen in een woonkamer. Iemand vraagt hoe laat het is, iemand anders kijkt op zijn telefoon. Half zeven. We weten allemaal dat geen van ons de volgende dag gaat rennen. Het is een nederlaag tegen de tijd. We hebben verloren van momenten die bestaan. De timestamp van een Facebookcomment, een wekker die af gaat, de starttijd van een training.

Speel vaker verstoppertje. Besta, waar mogelijk, even niet. We zijn er al zo vaak wel.

--
Dit is een gastbijdrage van Joeri Heegstra. In het dagelijks leven is hij student aan de Toneelacademie Maastricht.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer