Asset 14

Skip het hoofdgerecht

Tip: Skip het hoofdgerecht

In restaurants kies ik eerst altijd een dessert uit, pas daarna begin ik na te denken over een potentieel hoofdgerecht. Als ik mijn avond bijvoorbeeld af wil sluiten met een tiramisu zorg ik dat de andere gangen licht op de maag zijn. Zo kan ik écht van mijn dessert genieten.

Voor mij zijn desserts een raison d’être, maar die mening wordt niet door iedereen gedeeld. Veel mensen vinden ze kinderachtig en ik snap eigenlijk niet zo goed waarom. Ja, er zit veel suiker in en suiker is slecht, maar dat is biefstuk ook. Bovendien zijn er zat desserts te noemen die het woord ‘culinair’ naar een ongekend niveau tillen.

Wat dacht je bijvoorbeeld van kokoskaramel met witte chocolade en een vleugje limoen? Of een sneeuwbal van steranijs met frambozen en macadamianoten? En dan ben ik nog niet eens begonnen over een chocolade-ei dat smelt wanneer de ober er ter plekke hete saus over heen giet. Als dat niet culinair is weet ik het ook niet meer.

Na jaren praktijkonderzoek ben ik erachter dat veel mensen het nagerecht in restaurants overslaan omdat hun buiken dan al te vol zitten met stukken stokbrood, tonijnballetjes, risotto en witte wijn. Een slap excuus natuurlijk, want je kunt net als ik gewoon anticiperen op het nagerecht, maar dat terzijde. (Bovendien zei iemand ooit tegen me dat ijs de maag opent en ik ga er van uit dat dit waar is).

Laatst nam dit alles een onverwachte wending. Een vriendin vertelde tijdens het baantjes trekken in het Mercatorbad dat ze een paar dagen eerder toetjes was gaan eten met haar oude huisgenoten.

Van de schrik kreeg ik bijna een slok chloor binnen.

‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik.

‘Oh gewoon,’ zei ze. ‘Ik belde naar het restaurant om te vragen of het oké was als we alleen toetjes kwamen eten en het mocht.’

Het werd me even te veel. Al die jaren had ik in de waan geleefd dat ik me eerst door een hele trits gerechten heen moest ploegen voor ik beloond werd met die felbegeerde tiramisu.

Diezelfde dag nog belde ik een vriend met een even grote suikerobsessie als ik.

‘We moeten iets heel belangrijks doen,’ zei ik.

Een halfuur later zaten we in een restaurant vol hangplanten in Amsterdam West. Voorzichtig vertelde ik aan de ober dat we alleen toetjes wilden. Hij knikte alsof hij het dagelijks mee maakte.

We deelden een perentaart, bananensorbet en tiramisu en leefden nog lang en gelukkig. Daarna maakten we een flinke avondwandeling om onze suikerkick te verwerken. Ik moest denken aan iets wat de patissier Christina Tosi (bekend van de beruchte Amerikaanse koekjesketen Milk Bar) ooit zei. Dat het leven nou eenmaal niet altijd rozengeur en maneschijn is, maar dat een zware dag wel een klein beetje lichter kan worden door iets zoets te eten. Want hoe slecht een dag ook is, wanneer iemand koekjes of taart brengt is er eigenlijk geen slecht nieuws meer. Behalve dat er suiker in zit misschien.

Beeld: Stilleven, Osias Beert (manier van), 1600 - 1650 via Rijksstudio.

Mail

Emma Stomp heeft net zo’n serieuze koffieverslaving als Lorelai Gilmore.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer