Ik ben een angstig aangelegd persoon. Zo ben ik altijd bang voor muizen onder mijn bed, voor mensen die hun zinnen beginnen met: 'Ik wil niet lullig doen, maar…’, voor fietsen door de sneeuw en vooral voor sportscholen. Toch deed ik laatst mee aan een les discospinnen vol angstaanjagende fitgirls.
Dat ik in deze merkwaardige situatie verzeild was geraakt had alles te maken met een Wes Anderson-verkleedfeestje waar ik die week ervoor was. Misschien lag het aan de alcohol die rijkelijk vloeide of misschien had ik me gewoon te goed ingeleefd in Suzy uit Moonrise Kingdom die ondanks haar brave roze jurkjes erg avontuurlijk is ingesteld – alles leek opeens een fantastisch idee. Toen een vriendin (verkleed als Margot Tenenbaum) over discospinnen begon en vroeg of ik niet een keer mee wilde zei ik dan ook volmondig 'ja'. Iemand had me net zo goed kunnen vragen of het me niet leuk leek om een keer te overnachten in het regenwoud zonder tent.
Voor wie niet weet wat discospinnen is – ik had zelf eigenlijk ook niet echt een idee – het is precies wat je vreest dat het is: spinnen in een donkere ruimte vol zwetende lichamen op de deuntjes van Rihanna en Ariana Grande. Tel daar nog kaarslicht en een instructrice met ADHD bij op en je kunt je er waarschijnlijk wel iets bij voorstellen.
Ik ben nog nooit naar mezelf op zoek geweest in een boeddhistische tempel en heb dus niet veel vergelijkingsmateriaal, maar ik denk dat deze ervaring het beste kan worden omschreven als ‘spiritueel’. Het begon er al mee dat er voor me werd geapplaudisseerd omdat ik nieuw was, waardoor ik me gelijk met iedereen verbonden voelde. Natuurlijk was ik ook bang. We begonnen de les namelijk met push-ups op onze fiets. Hoezo push-up op je fiets? Dacht ik. Ik heb al moeite met normale push-ups. Zou ik hier ooit levend vandaan komen?
Toen luisterde ik naar de wijze woorden van Drake die uit de speakers klonken:
‘Just hold on, we’re going home.’
Zojuist had ik antwoord gekregen uit het universum.
Terwijl ik de longen uit mijn lijf fietste zag ik mijn geboorte aan me voorbij trekken, mijn vorige levens en diepgewortelde angsten. Ik ging door een heel scala aan emoties heen.
Ik kwam pas weer terug op de planeet aarde toen ik de zaal uit liep en een high five kreeg van de instructrice.
‘You made it!’, schreeuwde ze.
Het had niet veel gescheeld of ik was haar huilend van blijdschap in de armen gevlogen. Nu al mijn angsten waren verdwenen zag ik alleen nog maar mogelijkheden. Misschien kon ik nu ook wel gaan liften door Nieuw-Zeeland, of paardrijden door het Andesgebergte.
Als je net als ik een angsthaas bent, hou je dan niet langer bezig met cognitieve gedragstherapie. Trek je strakste legging uit de kast voor een lesje discospinnen. Voor je het weet ben je moediger dan Suzy uit Moonrise Kingdom en Margot Tenenbaum bij elkaar.
Beeld: Tech. Sgt. Miguel Lara III
Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je stukje op naar tommy@hardhoofd.com!
