Asset 14

Muggen in het strafkamertje

TIP: Muggen in het strafkamertje

Ik slaap iedere nacht in de nok van de bovenste verdieping van een oud klooster, in het voormalige strafkamertje. Dat laatste weet ik van een van de mensen die het in de jaren tachtig hebben gekraakt. Zij maakten van mijn ruimte een donkere kamer voor hun foto’s, omdat het geen ramen had, alleen een eenzaam toilet. Het is een griezelige gedachte: nonnen met onzedelijke gedachten en manieren werden opgesloten op de zesendertig vierkante meter waar ik nu te weinig stofzuig.

In de tussenliggende jaren werd het pand gelegaliseerd, de ruimte van ramen voorzien en het toilet eruit gesloopt. Daarna woonden er steeds andere leden van mijn woongroep in. Een van hen bouwde een hoge houten hoogslaper, vlak onder het punt waar drie schuine wanden bij elkaar komen. Daar slaap ik nu. Een vriendin van mij noemt mijn bed liefkozend ‘het vogelnestje’. Iemand die onlangs onverwacht in het bed terechtkwam zei: ‘het doet me denken aan een piratenschip’. Ik begreep niet geheel wat hij daarmee bedoelde.

Mijn vogelnest heeft eigenlijk maar een groot nadeel: omdat het zo hoog is, wordt het er in de zomer bloedheet. Om nog wat verkoeling te vinden, zet ik mijn twee klapramen wijdopen (de opgesloten nonnen zouden jaloers zijn geweest), maar dat trekt muggen aan. Veel muggen.

'De muggen keken van buiten het dunne net lijdzaam toe.'

De oplossing voor dit probleem bleek in een stellingkast in ons washok te liggen. Ik bezit al een klamboe sinds ik nog bij mijn ouders woonde en ik er een had gezien in een Karwei-folder, op dat moment mijn enige bron van wooninspiratie. Nadat ik hem had gekocht bleek dat ik, als ik hem ophing, mijn televisie niet meer kon zien. Mijn prioriteiten op mijn achttiende lagen anders, en de klamboe eindigde in mijn uitzet, om daar pas tien jaar later weer uit te komen.

Heel erg gerust was ik er niet op, eigenlijk. Ik vind mezelf namelijk niet echt het klamboe-type en had het gevoel dat de rest van mijn kamer dan opgesierd zou moeten worden met ‘Live Love Laugh’-posters en Boeddhabeeldjes. Maar toen het ding eenmaal hing vond ik eigenlijk wel gezellig. De muggen keken van buiten het dunne net lijdzaam toe hoe ik mijn boek las en af en toe grijnzend hun kant op keek.

Het echte geluk kwam echter pas de dag na de Nijmeegse vierdaagse. Na een week traditiegetrouw bier tappen voor strontbezopen Nijmegenaren en toeristen, wilde ik niks. Alles deed pijn en mijn bed diende als plek om mijn wonden te likken. Het deel van mijn huisgenoten dat het iets rustiger aan gedaan had, was alleen rond tien uur ’s ochtends alweer in de weer met stofzuigers, heggescharen en kopjes koffie en dat vond ik allemaal redelijk confronterend. Ik deed mijn deur op slot, trok de klamboe dicht, kroop onder de dekens en liet het buiten allemaal maar razen. Het was een extra afscheiding tussen mij en de altijd maar doorzoemende buitenwereld, mijn tent in het oerwoud van zelfredzame woongroepbewoners. Misschien laat ik hem deze winter wel hangen.

Mail

Jozien Wijkhuijs is altijd journalist, schrijver, en radiomaker. Af en toe is ze ook hobbybarvrouw, literatuurwetenschapper, stadsgids en de irritante idealist op je feestje.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer