Nacht. Buiten: apocalyptische beelden in de schemering. Binnen: een ronkende jij, in bed, met je wittige, roze, bruinbeslagen of zwarte huid gelegen op een al dan niet maagdelijk wit doek. Onbewust zet je streken op het canvas: druppeltjes vocht, zweet, pies, pis, slijm, kwijl, snot. Er drupt wat uit je schede of pik, je poriën zijn mini-uitlaatklepjes van je kloppende bloedsomloop, de neusdruppels die je van de huisarts moest innemen wreken zich in de donkere kieren naar je ziel en klappen ploppend ineen, korsten opgedroogd snot storten uiteen. Je rechterkaak rust als wrakhout in een zelf aangelegd plasje kwijl. Walmen stomen uit je slangenkuilen.
Dat zegt je allemaal niets? Dat wil zeggen, je ontkent ook de Holocaust, de bio-industrie, de armetierige omstandigheden waaronder alles wat we gebruiken gemaakt wordt? Joh, dat weet je allemaal best. Hoe kan alles anders zo goedkoop zijn?
Hoe kan anders je beddengoed telkens ongemerkt zo vuil geraken? Want die drie minuten romantiek per week, je uitstapje naar toen je nog iedere dag dronken en verliefd was, dat is anders. Grotesker. Kwak!
Foto: Henri Cartier-Bresson.
Pas je wel een beetje op? Terwijl jij met de cassetterecorder in je bol je jonge jaren kapot speelt, snelt de realiteit je voorbij. Doe je iets normaals, word je plots beschuldigd van moord, of immoreel gedrag. Krijg je ter plekke 1000 stokslagen, omdat je het broeikaseffect weer eens ontkent voor tien uur ’s ochtends. En, zeer wel mogelijk: is je onverschillige, slordige omgang met de vervuilende fabriekspijpen van je lichaam strafbaar bij wet. Ben je verplicht je vlezige pens te steken in een vacuümgetrokken latexuniform, roze met wit, gele sticker op de borst. Op straffe van een levenslange gevangenisstraf (art. 1 Wet Properheid).
Maar laten we niet op de waarschijnlijkheden vooruitlopen. We leven in gelukkige tijden, dus laten we gelukkig zijn!
Tip: kom er voor uit. Neem het ervan, nu het nog kan. Pak uit, met alle grandeur die je in je hebt. Sta voor je vervuilende natuur. Ruft je partner het bed uit, spuug op de beeldschermen van je collega’s, smeer je slijmerigste snotbellen op je visitekaartjes, kuch in het gezicht van het kassameisje, en, boven alles: zeg tegen je bedpartner: schatje, vannacht zal ik niet per ongeluk, stiekem of achteloos het linnen bevlekken. Welnee, dat is toch zo achterhaald. Vannacht doe ik het anders! Glimlach mysterieus en zwijg.
Drink tien flesjes bier in een uur, kleed je uit, ga plat op je opgeblazen buik liggen, wacht tot je het niet meer houden kan, wacht dan nog wat langer, nog heel heel heel even, probeer te slapen, wacht, wacht en en en... laat je gaaaaaaaaaaaaaaaaannn…..
Aaaaaaaaaah!!! Was dat nou niet heerlijk? Kom overeind uit de drenkende poel van geel goud. Tik je schatje aan. Wijs naar de weke creatie die zich gevormd heeft. Grinnik, trots als een kind. Waan je terecht terug in je allerjongste levensweken. Toen je nog geen straf kreeg omdat je eens in je bed of broek had gepiest.
Kijk zielig. Duim in de mond. Onderga de onbestemde realiteit met pruiloogjes.
Ron Vaessen (1987) studeert privaatrecht in Tilburg. Hij schrijft voor Univers, het blad van Tilburg University. Een mooie masterthesis over de filosofie van Richard Rorty en het privaatrecht is in de maak. Als ‘ie daar mee klaar is, is het tijd voor de debuutnovelle.
