Diegene die denkt dat dit een tip is over de geneugten der necropedofilie moet ik helaas teleurstellen: ik bedoel hier met kinderlijk wat de Van Dale als “naïef, onbevangen, onbedorven” beschrijft.
Onbevangenheid is iets wat ik zelf te veel heb en ik in andere mensen vaak mis. Vanaf een bepaalde leeftijd wordt namelijk verwacht dat je begint na te denken voordat je iets doet, want alles heeft opeens consequenties. “Doen waar je zin in hebt” was op je zestiende cool, maar als je 27 bent, vinden mensen het vooral nogal zielig. Tijdens onze studententijd kijken we verachtend naar getrouwde mensen met een bakfiets die fluitend terugkomen van het verzekeringskantoor omdat ze er net een grandioze levensverzekering afgesloten hebben. Jaren later werken we zelf op dat verzekeringskantoor, halen we er op zijn minst één folder of zijn met dat alles totaal niet bezig en van “cool” tot “onverantwoord” gedegradeerd.
Ik zal het meteen maar zeggen, en ik hoop dat ik nu geen boze mails van mijn ouders/familie/vage kennissen krijg, maar ik heb maar één verzekering: mijn ziektekostenverzekering (ik denk trouwens dat mensen die mij écht goed kennen eerder enorm verbaasd zouden zijn als ik wél al mijn verzekeringen op orde had). Die verzekering heb ik vooral omdat dat verplicht is, ik zeer onhandig ben en een appartement heb met een mezzanine waar ik zo af en toe vanaf stort. Verder heb ik eigenlijk geen idee waarvoor ik me nog moet verzekeren en ik denk dat als er iets gebeurt, dat wel in orde zal komen.
Sommige mensen zullen dat ongetwijfeld naïef vinden, maar na veel zwaar depressieve periodes in mijn leven, ben ik het eigenlijk gewoon beu om me bezig te houden met wat er allemaal mis kan gaan en me ervoor te behoeden. Ik vraag me vaak af of het feit dat je de verdeling van je meubels op papier hebt vastgelegd, een scheiding echt minder pijnlijk maakt. Oké, het brengt waarschijnlijk een pak minder rompslomp met zich mee. Maar toch. Aan een beetje rompslomp is nog nooit iemand gestorven.
Misschien ben ik ook gewoon niet zo met de toekomst bezig. Ik besef ondertussen dat plannen maken vaak op een teleurstelling uitdraait en dat de beste dingen het leven gebeuren op het moment dat je ze totaal niet verwacht dus ik heb besloten alles maar proberen te nemen zoals het komt. Nee, dat is op lange termijn niet slim en nee, dat is waarschijnlijk niet volwassen. Maar met een beetje geluk ga ik ooit nog eens een bestseller schrijven over hoe ik mijn lichaam verkocht om de brand die veroorzaakt werd door mijn stijltang te vergoeden.
