Het is de vierde avond op rij dat ik mijn tarotkaarten schud en de Duivel op tafel valt. Ik heb mijn vragen niet eens hoeven stellen en de Duivel is al het antwoord. Op momenten dat ik het niet meer weet, pak ik mijn tarotspel erbij: 78 kaarten met verschillende betekenissen en thema’s waar je een vraag aan kunt stellen. De Wereld, het Rad van Fortuin, kelken, zwaarden, de Geliefden: ze zijn allemaal kleurrijk afgebeeld en zitten bomvol met symbolen en verwijzingen naar elkaar. Het spel bevat dus ook de Duivel. Ik vind het terugkeren van die kaart een beetje eng, maar toepasselijk: mijn relatie is uit en ik leef een nomadenbestaan, van bank naar bank, en ik voel me ontheemd en gewond.
Ik leerde de tarot twee jaar geleden kennen toen ik rondzwierf in San Francisco. Net zoals nu sliep ik op de bank bij een vriend. Mijn verblijf in San Francisco had geen specifieke einddatum, maar wel een specifiek doel: genieten van de stad en muziek schrijven. Van dat doel kwam weinig terecht en daarom huilde ik dagelijks over mijn onproductiviteit, over alles wat er niet uit me kwam (muziek) en wat er wel uit me kwam (vragen). Wie ben ik? Wat doe ik? Waarom wil ik muzikant zijn?
Ik deelde dit ongemak regelmatig met mijn gastheer, vaak nadat ik uit wanhoop zijn lievelingsgerecht melanzane di parmigiana bereidde en we veel glazen rode wijn dronken. Op een avond pakte de vriend zijn tarotspel erbij en zei: ‘Laten we kijken wat de kaarten te zeggen hebben.’ Ik pakte blind een aantal kaarten en legde die uit op het tafelblad, tussen verdwaalde snippers Parmezaan en paarse kringen die onze wijnglazen achterlieten. Samen bekeken we de plaatjes, en we vonden zon, geluk, vrijheid, en de noodzaak geen bestemming te bepalen. De kaarten, en vooral mijn eigen interpretatie ervan, lieten me anders naar het moment te kijken.
Nu ik weer zwervende ben voelt mijn leven wederom als één groot vraagteken. Wie ben ik? Wat doe ik? Hoe ga ik ooit een huis vinden dat ik kan betalen? Moet ik een ‘echte’ baan zoeken?
Ik zie terugkerende de Duivel als een uitnodiging om de dingen te zien voor wat ze zijn. Kijk niet weg. Zie waar de pijn het hardste brandt. Tarot liet me inzien, tussen al mijn vragen door, dat duisternis niet opgelost hoeft te worden. Het leven ís ook duister. Ik héb geen huis en ik héb liefdesverdriet. En als ik de tarot vraag hoe ik van die duisternis af kom, trek ik weer de Duivel uit het spel. Er is geen weg om de modder heen als je tot en met je kin toe er in opgeslokt bent. En dus probeer ik meer in de modder te leven; modder is mijn nieuwe levensstandaard.
Tarotkaarten voorspellen geen toekomst, maar ze kunnen je wel inzicht geven in hoe je een situatie beleeft, en je een nieuw perspectief bieden. Dat is ook nuttig als je wel een huis hebt en geen liefdesverdriet. Koop een spel, nodig je vrienden uit, leg kaarten en zie het leven anders.
