Asset 14

Durf hardop te dromen

Tip: Durf hardop te dromen

Zes jaar geleden vertrok ik naar San Francisco om puur fantastische redenen. Ik stelde me voor dat ik mijn leven daar zingend en taarten bakkend kon doorbrengen, dus ik vertrok, zonder plan. Ik sliep in een peperduur hostel: het goedkoopste bed dat ik had kunnen vinden. Ik at ontbijt voor 20 dollar, keek wat rond, dronk nog een koffie voor 6 dollar, bezocht eens een museum voor 15 dollar, at een lunch voor 27 dollar, schreef wat liedjes, en kocht als ik geluk had een fles wijn voor 17 dollar om mee te nemen naar een diner. Ik had het goed, terwijl mijn financiële situatie steeds heikeler werd. Veel langer kon ik zo niet doorgaan.

Een wijze tante, nog op het thuisfront, wist dat het ook anders kon. ‘Hier heb je het nummer van een collega van mij in San Francisco. Bel haar,’ sms’te ze. Ik en de collega genoten een paar dagen later samen een lunch en later nam ze me mee om wat te drinken in een private club. Op de 37e verdieping in het Financial District werden we gretig onthaald door een Jordan Belfort-achtig figuur in driedelig pak met brede glimlach en whiskey in de hand. Op een donkergroene chesterfield bank zat zijn ex-vrouw. Ik werd in mijn wang geknepen, ik kreeg een glas champagne in mijn handen gedrukt, en nog één, en nog één.

Met mijn buikje vol champagne vertelde ik over mijn geldzak die leeg raakte, het dure hostel, mijn plan binnenkort de grens naar Mexico over te gaan zodat ik nog wat langer van huis kon blijven, hoe jammer ik dat vond. Want zo thuis als in San Francisco had ik me nog nooit ergens gevoeld. ‘Ik hou van San Francisco, ik wil hier wonen!’ riep ik ietwat beschonken uit tegen de ex-vrouw. Ik vertelde dat ik graag wilde werken, dat ik best met iemand wilde trouwen, en dat ik vooral heel graag wilde blijven.

En zo geschiedde. De ex-vrouw ging wekenlang naar Hawaii en zocht eigenlijk nog iemand om op haar huis en huisdieren te passen. Ze had prachtige tropische vissen, een Kat (Mittens) en een hondje (Casper). Ze wilde me 50 dollar per dag betalen om haar huisdieren te verzorgen. Eindelijk bakte ik elke dag taart. Ik schreef muziek op het tapijt naast de open haard, waar mijn vrienden even later aanschoven om ook hun nieuwe muziek te delen. Daarna gingen we nog even de jacuzzi in en keken we uit over de baai. Vol van gebak en muziek, rozig van het warme water maakte ik voor het slapengaan nog even een wandeling met Casper.

Natuurlijk had ik in San Francisco heel veel geluk, maar toch konden deze dingen me alleen gebeuren omdat ik op het juiste moment aan de juiste persoon liet weten wat ik wilde. Deel wat je nodig hebt, en zeker in het gezelschap van mensen die wat over hebben. Durf brutaal te zijn en spreek je wildste dromen uit. Zeker als je denkt dat die dromen eigenlijk te groot zijn. Waarschijnlijk is het vaak mis, maar die ene keer woon je opeens in dat huis, heb je opeens die baan, of loop je de liefde van je leven tegen het lijf. Zeg wat je wil, ook als het veel gevraagd is.

Beeld: Rose Doolan

Mail

Rose Doolan (Amsterdam, 1990) is muzikant, schrijver en antropoloog.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer