Zes jaar geleden vertrok ik naar San Francisco om puur fantastische redenen. Ik stelde me voor dat ik mijn leven daar zingend en taarten bakkend kon doorbrengen, dus ik vertrok, zonder plan. Ik sliep in een peperduur hostel: het goedkoopste bed dat ik had kunnen vinden. Ik at ontbijt voor 20 dollar, keek wat rond, dronk nog een koffie voor 6 dollar, bezocht eens een museum voor 15 dollar, at een lunch voor 27 dollar, schreef wat liedjes, en kocht als ik geluk had een fles wijn voor 17 dollar om mee te nemen naar een diner. Ik had het goed, terwijl mijn financiële situatie steeds heikeler werd. Veel langer kon ik zo niet doorgaan.
Een wijze tante, nog op het thuisfront, wist dat het ook anders kon. ‘Hier heb je het nummer van een collega van mij in San Francisco. Bel haar,’ sms’te ze. Ik en de collega genoten een paar dagen later samen een lunch en later nam ze me mee om wat te drinken in een private club. Op de 37e verdieping in het Financial District werden we gretig onthaald door een Jordan Belfort-achtig figuur in driedelig pak met brede glimlach en whiskey in de hand. Op een donkergroene chesterfield bank zat zijn ex-vrouw. Ik werd in mijn wang geknepen, ik kreeg een glas champagne in mijn handen gedrukt, en nog één, en nog één.
Met mijn buikje vol champagne vertelde ik over mijn geldzak die leeg raakte, het dure hostel, mijn plan binnenkort de grens naar Mexico over te gaan zodat ik nog wat langer van huis kon blijven, hoe jammer ik dat vond. Want zo thuis als in San Francisco had ik me nog nooit ergens gevoeld. ‘Ik hou van San Francisco, ik wil hier wonen!’ riep ik ietwat beschonken uit tegen de ex-vrouw. Ik vertelde dat ik graag wilde werken, dat ik best met iemand wilde trouwen, en dat ik vooral heel graag wilde blijven.
En zo geschiedde. De ex-vrouw ging wekenlang naar Hawaii en zocht eigenlijk nog iemand om op haar huis en huisdieren te passen. Ze had prachtige tropische vissen, een Kat (Mittens) en een hondje (Casper). Ze wilde me 50 dollar per dag betalen om haar huisdieren te verzorgen. Eindelijk bakte ik elke dag taart. Ik schreef muziek op het tapijt naast de open haard, waar mijn vrienden even later aanschoven om ook hun nieuwe muziek te delen. Daarna gingen we nog even de jacuzzi in en keken we uit over de baai. Vol van gebak en muziek, rozig van het warme water maakte ik voor het slapengaan nog even een wandeling met Casper.
Natuurlijk had ik in San Francisco heel veel geluk, maar toch konden deze dingen me alleen gebeuren omdat ik op het juiste moment aan de juiste persoon liet weten wat ik wilde. Deel wat je nodig hebt, en zeker in het gezelschap van mensen die wat over hebben. Durf brutaal te zijn en spreek je wildste dromen uit. Zeker als je denkt dat die dromen eigenlijk te groot zijn. Waarschijnlijk is het vaak mis, maar die ene keer woon je opeens in dat huis, heb je opeens die baan, of loop je de liefde van je leven tegen het lijf. Zeg wat je wil, ook als het veel gevraagd is.
Beeld: Rose Doolan
