Asset 14

Durf hardop te dromen

Tip: Durf hardop te dromen

Zes jaar geleden vertrok ik naar San Francisco om puur fantastische redenen. Ik stelde me voor dat ik mijn leven daar zingend en taarten bakkend kon doorbrengen, dus ik vertrok, zonder plan. Ik sliep in een peperduur hostel: het goedkoopste bed dat ik had kunnen vinden. Ik at ontbijt voor 20 dollar, keek wat rond, dronk nog een koffie voor 6 dollar, bezocht eens een museum voor 15 dollar, at een lunch voor 27 dollar, schreef wat liedjes, en kocht als ik geluk had een fles wijn voor 17 dollar om mee te nemen naar een diner. Ik had het goed, terwijl mijn financiële situatie steeds heikeler werd. Veel langer kon ik zo niet doorgaan.

Een wijze tante, nog op het thuisfront, wist dat het ook anders kon. ‘Hier heb je het nummer van een collega van mij in San Francisco. Bel haar,’ sms’te ze. Ik en de collega genoten een paar dagen later samen een lunch en later nam ze me mee om wat te drinken in een private club. Op de 37e verdieping in het Financial District werden we gretig onthaald door een Jordan Belfort-achtig figuur in driedelig pak met brede glimlach en whiskey in de hand. Op een donkergroene chesterfield bank zat zijn ex-vrouw. Ik werd in mijn wang geknepen, ik kreeg een glas champagne in mijn handen gedrukt, en nog één, en nog één.

Met mijn buikje vol champagne vertelde ik over mijn geldzak die leeg raakte, het dure hostel, mijn plan binnenkort de grens naar Mexico over te gaan zodat ik nog wat langer van huis kon blijven, hoe jammer ik dat vond. Want zo thuis als in San Francisco had ik me nog nooit ergens gevoeld. ‘Ik hou van San Francisco, ik wil hier wonen!’ riep ik ietwat beschonken uit tegen de ex-vrouw. Ik vertelde dat ik graag wilde werken, dat ik best met iemand wilde trouwen, en dat ik vooral heel graag wilde blijven.

En zo geschiedde. De ex-vrouw ging wekenlang naar Hawaii en zocht eigenlijk nog iemand om op haar huis en huisdieren te passen. Ze had prachtige tropische vissen, een Kat (Mittens) en een hondje (Casper). Ze wilde me 50 dollar per dag betalen om haar huisdieren te verzorgen. Eindelijk bakte ik elke dag taart. Ik schreef muziek op het tapijt naast de open haard, waar mijn vrienden even later aanschoven om ook hun nieuwe muziek te delen. Daarna gingen we nog even de jacuzzi in en keken we uit over de baai. Vol van gebak en muziek, rozig van het warme water maakte ik voor het slapengaan nog even een wandeling met Casper.

Natuurlijk had ik in San Francisco heel veel geluk, maar toch konden deze dingen me alleen gebeuren omdat ik op het juiste moment aan de juiste persoon liet weten wat ik wilde. Deel wat je nodig hebt, en zeker in het gezelschap van mensen die wat over hebben. Durf brutaal te zijn en spreek je wildste dromen uit. Zeker als je denkt dat die dromen eigenlijk te groot zijn. Waarschijnlijk is het vaak mis, maar die ene keer woon je opeens in dat huis, heb je opeens die baan, of loop je de liefde van je leven tegen het lijf. Zeg wat je wil, ook als het veel gevraagd is.

Beeld: Rose Doolan

Mail

Rose Doolan (Amsterdam, 1990) is muzikant, schrijver en antropoloog.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer