Het was Kerstmis en ik dronk rode wijn met mijn opa en oma. We keken naar het Kerstjournaal, waar Annechien Steenhuizen voor de gelegenheid een zilveren broche droeg. Nadat Annechien ons prettige feestdagen gewenst had verscheen er een zingende George Michael op het scherm. 'Na de Ster,' klonk het, 'een unieke documentaire over de poplegende.' Mijn opa legde verveeld zijn duim op de rode knop van de afstandsbediening. Dit was voor mij een teken om weer net zo hysterisch te gillen als toen ik twaalf was en mijn opa per ongeluk de opgenomen finale van Idols zo ver had doorgespoeld dat ik al wist dat Jamai zou gaan winnen.
'Dit is George Michael!' riep ik. 'De legende! Dit mogen we niet missen!'
'Moet dit nou?' vroeg mijn opa nog, maar hij legde wel de afstandsbediening weg.
Nu moet hier nog even vermeld worden dat Grote Emoties niet zo heel erg aan mijn opa besteed zijn. Ik weet niet of het komt door de jaren, zijn Overijsselse genen of wellicht omdat hij de reïncarnatie van Boeddha is, maar al het drama laat hem koud. Toen ik mijn hart voor de eerste keer had gebroken en zwelgend van zelfmedelijden op de bank lag vroeg mijn opa met een grote grijns op zijn gezicht of ik 'weer zielig aan het doen was'.
In ieder geval begonnen we dus aan de George Michael documentaire, die werd ingeluid door dramatische pianomuziek en zwart-wit beelden van schaars geklede fotomodellen. Ik vond de documentaire fantastisch. We kregen een kijkje in het hoofd van het genie en de grote sterren der aarde zongen vol overgave mee met zijn muziek. Maar eigenlijk was het commentaar dat mijn opa gaf nog veel fantastischer.
'He had a voice like an angel,' zei een vrouw in een te grote coltrui.
'O ja?' vroeg mijn opa spottend.
George vertelde dat er maar geen einde kwam aan de torenhoge eisen die hij aan zichzelf stelde.
'Die man heeft wel erg veel geleden,' antwoordde mijn opa.
George vertelde dat hij zoveel liefde kreeg van al zijn fans, maar met niemand echt contact kon maken.
Mijn opa vroeg zich af of dit misschien een moderne versie van het Paasverhaal was. Eén grote lijdensweg.
Na een halfuur hebben we de documentaire maar afgezet. Mijn opa zat nog een tijdje hoofdschuddend naar het televisiescherm te kijken. Daarna draaide hij zich naar me toe.
'Weet je,' zei hij. 'Ik denk dat je in het leven niet op zoek moet gaan naar succes of roem, of geluk. Je moet gewoon overal argeloos instappen. Dat heb ik ook altijd gedaan en er zijn hele mooie dingen op mijn pad terecht gekomen.' Het was het beste levensadvies dat ik kreeg in 2017.
