Hard//hoofd

Zomerboek 'Summer of 2069'
Tip: It takes a village

It takes a village

Een tip om het collectief te omarmen

Tekst Jihane Chaara

‘It takes a village to raise a child', zo zegt het oude gezegde uit een niet nader te specificeren Afrikaans land (als ik Wikipedia mag geloven). Het betekent dat je een kind niet in je eentje of met z’n tweetjes kunt opvoeden. Je hebt de rest van je familie nodig, je hebt je vrienden nodig, je buren, de school, iedereen om je heen. Maar geldt dat eigenlijk niet voor veel meer dan alleen voor een kind opvoeden? Heb je niet ook een village nodig om jezelf op te voeden? Heb je niet de combinatie van mensen om je heen nodig om een betekenisvol leven te leiden?

Volgens mij is het van belang om mensen te verbinden met elkaar. Ik maak er een punt van om alle losse vrienden die ik heb met elkaar kennis te laten maken. Als ik naar een feestje ga, dan vraag ik vaak of ik nog iemand anders mag meenemen. Als ik met twee vriendinnen ga lunchen, maar ik weet dat iemand anders (die de eerste twee mensen niet kent) ook vrij is, dan vraag ik of diegene mag aanschuiven. Ik heb het samenbrengen voor mijn eigen ogen zien floreren: vriendinnen die elkaar nooit hadden leren kennen zonder mij, gingen afgelopen zomer een paar dagen samen op vakantie. Mijn hart zwelt op van geluk als ik eraan denk, want het idee dat ze nu allebei een waardevolle vriendschap hebben gevonden is heerlijk én belangrijk. Ik deel mijn vriendschappen met mijn vrienden, en dat doe ik met plezier. Daarmee creëer ik een omgeving, in plaats van verschillende en losstaande contacten.

Het is waanzinnig essentieel dat ik mezelf en vooral mijn ego uit de rekensom haal. Ik vertrouw erop dat ik niet achtergelaten word als mijn vrienden ook van elkáár houden. Dit vertrouwen blijkt geheel terecht te zijn, want het samenbrengen zorgt niet voor isolatie, maar juist voor een emotionele samenwerking tussen verschillende mensen. De ervaring leert dat het relaties versterkt en niet verzwakt, wat logisch is: je schenkt men elkaar.

De wereld is eenzaam, zoveel is duidelijk. De wereld is te individualistisch, en iedereen lijkt zich te veel te concentreren op zichzelf. Dit is een remedie daartegen: door mensen bij elkaar te brengen op een betekenisvolle manier zonder daar zelf iets uit te willen halen, leer je dat jij niet het middelpunt van je omgeving hoeft te zijn. Je bouwt een metaforisch dorpje om je heen van mensen die elkaar ook steunen. Als je het collectief belangrijk vindt, moet je bereid zijn het op te richten.

Ik ben een stadsmeisje, altijd al geweest. Maar ik voel me het meeste thuis in het metaforische dorpje dat ik samen met mijn lievelingsmensen heb gebouwd.


We willen je iets vertellen. Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis. Hoe graag we ook zouden willen; zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. We hebben namelijk te weinig inkomsten om dit vol te houden. Met jouw hulp kunnen we de journalistiek, kunst en literatuur van de toekomst mogelijk blijven maken, en zelfs versterken. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door. We zullen je eeuwig dankbaar zijn. Draag Hard//hoofd een warm hart toe. Word kunstverzamelaar
Deel
Jihane Chaara is een 27-jarige idealist met een voorliefde voor lieve mensen en woorden. Ze is recentelijk afgestudeerd in klinische neuropsychologie aan de Universiteit van Amsterdam.
b
a
a

Hard//hoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang een gesigneerde Jan Hoek (én een prachtig Hard//hoofd-tasje).

Steun Hard//Hoofd