tickets
Asset 14

Het Quickrestaurant

Ik ben een rasechte calvinistische vegetariër. Ik drink elke ochtend een groene groentensmoothie, weiger soep in zak te eten omdat er zout in zit, en als ik, God verhoede, over een paar jaar kinderen heb zal ik ongetwijfeld op toekomstpinterest recepten uitwisselen voor linksdraaiende babyprak met vergeten groenten.
Wonen in het buitenland legitimeert echter excursies naar plekken waar je anders niet snel zou komen. Vandaag bezoek ik het Quickrestaurant naast mijn huis. Onder het mom van integratie, lege kasten en honger ga ik op pad.

Om het gebouw hangt de typische geur van onbestemde frituur met vochtig karton. Naast de ingang bevindt zich een in primaire kleurvlakken geschilderde dichte spiraalglijbaan. Boven aan het trapje staat een schreeuwjongetje in joggingpak zijn zusje te molesteren. Ik vraag me af of hij ooit de andere kant van de glijbaan zal bereiken zonder interventie van de brandweer en een emmer groene zeep. Mijn gedachten dwalen af naar een cholesterolanimatie van de Becelreclame.

Foto: Damien du Toit.

De entree laat ruimte voor verdere bezinning.
"’s Avonds openen de deuren met tien seconden vertraging." staat er op een briefje in comic sans dat op de schuifdeur is geplakt.
"Er is geen geld in de kluis." Het woordje ‘geen’ is gemarkeerd met roze.
Terwijl ik tien seconden wacht klinkt er vanuit de glijbaan een geluid dat me herinnert aan een opgezogen bol sokken die vast kwam te zitten in de stofzuigerslang vorige week. Dankbaar stap ik over de drempel.
Binnen zitten aan plastic tafeltjes moeders en kinderen die zich in verschillende stadia van suikermanie bevinden. De rij bestaat vooral uit mannen met rode ogen die zich hebben gefocust op een specifiek punt boven de balie en knarsen met hun tanden als het nageslacht buikwaarts voorbij komt geschoven.

Ik kan mijn ogen niet focussen, ze worden gestuurd langs fel verlichte hamburgermenu’s, de milkshake van de maand, kindermenu’s met monstertrucks en Barbiespeeltjes als bonus, met ten slotte als rustpunt een flatscreen waarop een zingende hamburger in een Tirools berglandschap jongleert met gefrituurde kaasballetjes, echte emmentaler voor 3 euro per twaalf stuks. Als ik me naar het raam draai zie ik buiten een man en een vrouw die elk hard aan twee spartelende Nikes staan te trekken die uit de onderkant van de glijbaan steken.

Ondertussen heeft de buikschuiver zich als een octopus om mijn benen geslingerd. Net op het moment dat hij lijkt te gaan toehappen ben ik aan de beurt. Het kind gilt van ergernis wanneer ik een stap naar voren doe en aan zijn greep ontsnap. Op het voorhoofd van zijn excuses mompelende vader pulseert een ader.

Ik bestel een Giant Delicious menu. Het meisje achter de kassa lijkt er niet van onder de indruk. ‘En wat voor saus?’ Paniekerig speur ik de borden af, op zulke vragen had ik me niet voorbereid. Naast Mexican super hot sauce en Chilling chili-extreme, vind ik gelukkig mayonaise. Ook mijn drinken word ik zelfstandig geacht uit te kiezen. Mijn ogen schieten meteen naar de fel verlichte milkshake van de maand, “De kastanje happyshake graag?’ Een literbeker wordt onder een zwart kraantje gevuld met een stroperige beige vloeistof. God laten er geen stukjes in zitten. De Giant Delicious wordt via een rekje schuin naar beneden gesjoeld in een privébakje met deksel. Samen met de shake, frietjes en een verontrustende kleurplaat van een ketchupfles met een monobrow wordt hij in een grote bruine zak gestopt.

Voor de deur wacht ik weer tien seconden. De glijbaan is inmiddels verlaten, naast de opening liggen twee verfrommelde sokken.
Met de zak tegen mijn lijf loop ik terug naar huis. Ik schud de frietjes op een bord. De hamburgerkaas blijkt geïntegreerd te zijn met het kartonnetje, op de bodem van de zak ligt een plasje cola. Voldaan luister ik naar het gerommel van mijn ingewanden wanneer de suiker is uitgewerkt. Morgen maar weer eens broccolisoep maken.

Af en toe buiten het element verkeren houdt de comfortzone fris, en leidt tot dankbaarheid voor de vertrouwde omgeving. Wees minstens eens per kwartaal matig tot zeer misplaatst voor het beste resultaat. Degene die zijn scheten in de open lucht van de onwennigheid laat, leert dat er daar zelden iets in de gordijnen trekt.

Steffie Aarten (1987) is beeldend kunstenaar en woont in Brussel.

Mail

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

Tip: Wees een exoot

Wees een exoot

Eva van den Boogaard ontwaakt in een onbekend huis. Is zij hier de vreemdeling? Of is het vooral vreemd dat haar gastheer haar dat laat denken? Een tip om je niet neer te leggen bij xenofobie. Lees meer

 Klimt achter de klimop

Klimt achter de klimop

Italiaanse tuinmannen bevrijdden een vrouw die zo'n 60 tot 100 miljoen euro waard blijkt. Het nieuws in beeld door Veerle van der Veer. Lees meer

Trotse mixtape

Trotse mixtape

Als je buren aan de deur komen bonzen, is dat om de link naar deze playlist te vragen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan