Asset 14

Het Quickrestaurant

Ik ben een rasechte calvinistische vegetariër. Ik drink elke ochtend een groene groentensmoothie, weiger soep in zak te eten omdat er zout in zit, en als ik, God verhoede, over een paar jaar kinderen heb zal ik ongetwijfeld op toekomstpinterest recepten uitwisselen voor linksdraaiende babyprak met vergeten groenten.
Wonen in het buitenland legitimeert echter excursies naar plekken waar je anders niet snel zou komen. Vandaag bezoek ik het Quickrestaurant naast mijn huis. Onder het mom van integratie, lege kasten en honger ga ik op pad.

Om het gebouw hangt de typische geur van onbestemde frituur met vochtig karton. Naast de ingang bevindt zich een in primaire kleurvlakken geschilderde dichte spiraalglijbaan. Boven aan het trapje staat een schreeuwjongetje in joggingpak zijn zusje te molesteren. Ik vraag me af of hij ooit de andere kant van de glijbaan zal bereiken zonder interventie van de brandweer en een emmer groene zeep. Mijn gedachten dwalen af naar een cholesterolanimatie van de Becelreclame.

Foto: Damien du Toit.

De entree laat ruimte voor verdere bezinning.
"’s Avonds openen de deuren met tien seconden vertraging." staat er op een briefje in comic sans dat op de schuifdeur is geplakt.
"Er is geen geld in de kluis." Het woordje ‘geen’ is gemarkeerd met roze.
Terwijl ik tien seconden wacht klinkt er vanuit de glijbaan een geluid dat me herinnert aan een opgezogen bol sokken die vast kwam te zitten in de stofzuigerslang vorige week. Dankbaar stap ik over de drempel.
Binnen zitten aan plastic tafeltjes moeders en kinderen die zich in verschillende stadia van suikermanie bevinden. De rij bestaat vooral uit mannen met rode ogen die zich hebben gefocust op een specifiek punt boven de balie en knarsen met hun tanden als het nageslacht buikwaarts voorbij komt geschoven.

Ik kan mijn ogen niet focussen, ze worden gestuurd langs fel verlichte hamburgermenu’s, de milkshake van de maand, kindermenu’s met monstertrucks en Barbiespeeltjes als bonus, met ten slotte als rustpunt een flatscreen waarop een zingende hamburger in een Tirools berglandschap jongleert met gefrituurde kaasballetjes, echte emmentaler voor 3 euro per twaalf stuks. Als ik me naar het raam draai zie ik buiten een man en een vrouw die elk hard aan twee spartelende Nikes staan te trekken die uit de onderkant van de glijbaan steken.

Ondertussen heeft de buikschuiver zich als een octopus om mijn benen geslingerd. Net op het moment dat hij lijkt te gaan toehappen ben ik aan de beurt. Het kind gilt van ergernis wanneer ik een stap naar voren doe en aan zijn greep ontsnap. Op het voorhoofd van zijn excuses mompelende vader pulseert een ader.

Ik bestel een Giant Delicious menu. Het meisje achter de kassa lijkt er niet van onder de indruk. ‘En wat voor saus?’ Paniekerig speur ik de borden af, op zulke vragen had ik me niet voorbereid. Naast Mexican super hot sauce en Chilling chili-extreme, vind ik gelukkig mayonaise. Ook mijn drinken word ik zelfstandig geacht uit te kiezen. Mijn ogen schieten meteen naar de fel verlichte milkshake van de maand, “De kastanje happyshake graag?’ Een literbeker wordt onder een zwart kraantje gevuld met een stroperige beige vloeistof. God laten er geen stukjes in zitten. De Giant Delicious wordt via een rekje schuin naar beneden gesjoeld in een privébakje met deksel. Samen met de shake, frietjes en een verontrustende kleurplaat van een ketchupfles met een monobrow wordt hij in een grote bruine zak gestopt.

Voor de deur wacht ik weer tien seconden. De glijbaan is inmiddels verlaten, naast de opening liggen twee verfrommelde sokken.
Met de zak tegen mijn lijf loop ik terug naar huis. Ik schud de frietjes op een bord. De hamburgerkaas blijkt geïntegreerd te zijn met het kartonnetje, op de bodem van de zak ligt een plasje cola. Voldaan luister ik naar het gerommel van mijn ingewanden wanneer de suiker is uitgewerkt. Morgen maar weer eens broccolisoep maken.

Af en toe buiten het element verkeren houdt de comfortzone fris, en leidt tot dankbaarheid voor de vertrouwde omgeving. Wees minstens eens per kwartaal matig tot zeer misplaatst voor het beste resultaat. Degene die zijn scheten in de open lucht van de onwennigheid laat, leert dat er daar zelden iets in de gordijnen trekt.

Steffie Aarten (1987) is beeldend kunstenaar en woont in Brussel.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent

Warning: Undefined variable $articleCount in /home/hardhoof/hardhoofd.com/releases/20220413071826/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
Nieuws in beeld: Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Sommige loofbomen begonnen vorige maand al hun bladeren af te stoten - veel vroeger dan normaal. Lees meer

Nieuws in beeld: Iedereen voor? Hallo?

Iedereen voor? Hallo?

De weinige Tunesiërs die kwamen opdagen voor het referendum, stemden massaal voor meer macht voor de zittende president. Lees meer

Nieuws in beeld: We moeten kopen, reizen, vliegen, drinken, eten, feesten, zo niet doorgaan

We moeten kopen, reizen, vliegen, drinken, eten, feesten, zo niet doorgaan

Hoelang kunnen we nog boven de zelfgegraven afgrond blijven bungelen? Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe hoofdredacteur!

De hoofdredacteur van Hard//hoofd is de spin in het web van een groeiende, creatieve organisatie. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een nieuwe Chef Essay & Opinie!

Hard//hoofd zoekt een nieuwe Chef Eindredactie!

Als Chef Eindredactie breng je schrijvers en eindredacteuren met elkaar in contact, en zie je erop toe dat teksten tijdig gepubliceerd worden. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een nieuwe Chef Eindredactie!

Hard//hoofd zoekt een nieuwe Chef Essay & Opinie!

Als Chef Essay & Opinie onderhoud je contact met getalenteerde essayisten en opiniemakers, en draag je de verantwoordelijkheid over jouw tak op Hard//hoofd. Lees meer

De draad

De draad

Sumai Yahya schreef een kort, poëtisch verhaal over menselijke vleermuizen slingerend aan een draad. Een korte versie verscheen in het papieren magazine, maar lees hier de volledige versie, vol symboliek, donkere massa's, naalden, konijnen met rode ogen en aangeslepen ruggengraten. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Nee, Anna Sorokin is geen Robin Hood en dit is waarom

Nee, Anna Sorokin is geen Robin Hood en dit is waarom

Netflix zet in Inventing Anna een oplichtster op een voetstuk. Emma Stomp zet daar vraagtekens bij. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Nieuws in beeld: We zitten krap bij gas (dus kolencentrales mogen weer)

We zitten krap bij gas (dus kolencentrales mogen weer)

Om de gasvoorraden te ontzien, mogen de (uiterst vervuilende) kolencentrales jarenlang op volle toeren draaien. Lees meer

Iets wat van zijn vader is geweest

Iets wat van zijn vader is geweest

Het is zwarte zaterdag en de tankstations zijn druk. Sigarettenrook en uitlaatgassen blijven "in de windstilte boven het asfalt verstikkend en bewegingsloos hangen." Tristan is, in dit korte verhaal, op weg naar het huis van wijlen zijn vader, een man op wie hij nooit heeft kunnen rekenen. Kan hij het opbrengen om door te rijden? Lees meer

Nieuws in beeld: Blokkeert de boer zijn eigen protest?

Blokkeert de boer zijn eigen protest?

Driekwart van de Nederlanders vindt de acties tijdens boerenprotesten te ver gaan. Lees meer

Automatische concepten 75

Filmmaker liet angst achter zich

Dit jaar werden de Olympische Winterspelen ‘gewoon ’in China gehouden. In het licht van deze – voor mensenrechtenactivisten – verbijsterende keuze door het Internationaal Olympisch Comité maakte de Tibetaanse documentairemaker Dhondrub Wangchen een tournee door Europa. Op het moment dat hij tot zes jaar gevangenisstraf werd veroordeeld was de eerste keer dat de wereld hoorde... Lees meer

Gedichten Alara Adilow (titel volgt) 2

Straatliedjes

Wat is een huis? 'Iets dat de wraak van de nacht buiten houdt. / Iets waar je naar terugkeert na een lange reis.' In deze nieuwe gedichten van Alara Adilow worden vaders ontvlucht, tijdelijke verblijfplaatsen gevonden en nieuwe relaties op zee aangegaan. Lees meer

Nieuws in beeld: Een wereld zonder plastic, kunnen we ons die nog wel voorstellen?

Een wereld zonder plastic, kunnen we ons die nog wel voorstellen?

Illustrator Finn Rogers liet zich inspireren door een gedachte-experiment: wat als we - met één zwaai van een toverstaf - al het plastic lieten verdwijnen? Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Evi Aarens is een troll 1

Evi Aarens is een troll

Je als gearriveerde schrijver verschuilen achter een pseudoniem om kritiek op anderen te spuiwen geeft geen pas, aldus Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel