Net als waarschijnlijk veel andere mensen die opgegroeid zijn in de jaren negentig in Nederland wil ik het niet echt toegeven, maar DJ Paul Elstak heeft mijn jeugd bepaald.
Begrijp me niet verkeerd: ik was geen negenjarig kind dat strak van de ecstasy (of xtc of wat de meest hippe spelwijze ervan ook is) menig Thunderdomeparty afschuimde, maar ik weet wat een Gabbersaurus is en associeer Hava Nagila eerder met de Party Animals dan met bar mitswa’s. En ja, ik had Australians. Wel heel lelijke beige omdat die in de aanbieding waren bij de Action Sport, maar ik had er! Tevens had ik een Hummel-trainingspak in miniversie van dat van mijn vader, omdat het een twee-voor-de-prijs-van-één-actie was, maar toenmaals voelde het voor mij als een serieuze poging tot gabber zijn.
Als ik nu filmpjes over gabber googel, besef ik me dat ik er nooit één was en dat ik daar heel blij om moet zijn. Als ik een man was had ik de kaalheid met terugwerkende kracht misschien nog kunnen verantwoorden (alles is immers beter dan een overcomb) maar laten we eerlijk zijn, het half afgeschoren reefteefkapsel was nooit een dick magnet. Uiteindelijk wil gewoon waarschijnlijk elke ruimdenkende vrouw ooit heel of minstens de helft van heur haar afscheren en nog altijd een lekker wijf gevonden worden, maar hier moeten we wederom eerlijk zijn en toegeven dat dit enkel de 0,5% van de wereldbevolking zonder rare bulten, moedervlekken of opeens opdoemende asymmetrie gegeven is.
Still uit Rave party for kids (1997).
Enfin, ik wil hier vooral zeggen dat ik gabbers niet over één kam (hihi) wil scheren en dat ik besef dat het een levenswijze is et cetera, maar in de jaren negentig was het allemaal losser dan nu. Toen waren glitterplateauzolen met roze nepbont ook nog oké. Ik bedoel maar.
Onlangs ben ik, met dank aan mijn lief die een auto met een cdspeler heeft, weer beginnen luisteren naar mijn cd’s van vroeger. Oké, ik vroeg me eerst af of het niet heel politiek incorrect van mezelf was om de manier waarop de Party Animals Hava Nagila brutaal verneukten heel leuk te vinden. Er dansten mannen met keppeltjes en krullen rond hun hoofd in de video terwijl er gabbers met een hand op hun hoofd en een tong uit hun mond hetzelfde deden. Heel politiek correct was het toen waarschijnlijk ook niet, maar met een beetje kosher zout erbij was het eigenlijk best wel ironisch en vooral grappig. Niemand die er in de jaren negentig over zou klagen want toen was het niet eng. En dat zou het nog altijd niet mogen zijn. Bangheid is uiteindelijk, net zoals Wibi Soerjadi’s wilde fase, just a state of mind.
Uiteindelijk zou het dus fijn zijn als we met zijn allen weer lekker onnozel gaan doen. Dat hoeft niet per se in een synthetisch trainingspak (vooral liefst niet strak, want dat stinkt) en uiteraard moeten we niet met alles zomaar lachen. Maar laten we nu toch gewoon wat meer happy en wat minder hard zijn. Ooh, en ergens hoop ik vooral nog altijd dat Paul Elstak met me trouwt. En als dat niet lukt op zijn minst Charly Lownoise of Mental Theo. Theo is trouwens echt wel de laatste keuze.
