‘Waar is Yves Saint Laurent eigenlijk ook alweer aan doodgegaan?’ Het zijn van die vragen die soms plotseling ter tafel komen, maar nooit lang blijven liggen. Je typt het in op je telefoon en je weet het. Google doet niet eens zijn/haar best om het tactvol te brengen. Kanker.
Alleen dat, met een foto erbij. De rest van die middag ben ik zoet geweest met het zoeken naar doodsoorzaken van beroemdheden. Het is één van de meest relativerende dingen die ik in lange tijd gedaan heb. Geen wilde verhalen, geen speculaties of complottheorieën. Geen woord over Parijse badkuipen, ruige verledens, en dubieuze dokters. Jim Morrison: hartfalen. George Michael: natuurlijke dood. Michael Jackson: hartstilstand. Voor Google is iedereens dood een medisch detail.
'Welke artiesten zijn aan alcohol of drugs overleden?'
Er is wat voor te zeggen, om de dood van helden van alle romantiek te ontdoen. Het haalt de druk van de ketel voor de ploeterende sterveling: het succes van iemand als Morrison is moeilijk te evenaren, maar hartfalen valt wel te regelen. En ook voor de sterren zelf heeft het voordelen.
Want hoe zou jij het eigenlijk vinden als je na je dood zou uitgroeien tot een spectaculair spookverhaal dat mensen op feestjes aan elkaar vertellen? Of erger nog – tot een afschrikwekkend voorbeeld op de site van het Jellinek, van de verslavingszorg. Tijdens diezelfde verloren doorklikmiddag, kwam ik terecht in hun FAQ. In hun kruistocht tegen bedwelmende middelen denken ze dat (potentiële) verslaafden erg graag het antwoord willen weten op de vraag: ‘Welke artiesten zijn aan alcohol of drugs overleden?’ Er staan korte 'biografietjes' bij, die de grote sterren toch wel ietsjes tekort doen. Twee voorbeelden:
Sid Vicious (1957 – 1979), basgitarist en zanger van de punkband The Sex Pistols overlijdt aan een overdosis heroïne. Hij stond bekend om de chaos die hij tijdens optredens veroorzaakte. Was zwaar verslaafd aan heroïne.
En had ik trouwens al gezegd dat hij structureel heel veel heroïne gebruikte? Het ergste van dit stukje vind ik dat er wordt gesuggereerd dat de chaos op het podium een negatief bij-effect van de heroïne was. Sid Vicious gaf met zijn wanhopig chaotische performances een stem aan de gedesillusioneerde jeugd in tijden van atoomdreiging en economische malaise. Anders zou je goed kunnen zeggen dat de Zonnebloemen van Van Gogh een bijproduct van zijn absintverslaving waren.
Ook Keith Moon kwam er slecht vanaf:
“Keith Moon 1946 – 1978). Drummer bij The Who. Keith Moon liet op tournees veel vernielingen na. Was een enorme innemer van drank.”
Er is niks gelogen, maar daar houdt het mee op. Verder is het erg suggestief selectief. Dat de Who-drummer als één van de eersten non-stop drumsolo’s deed tijdens alle liedjes, wordt er voor het gemak even niet bij verteld. Jazeker, Keith Moon blies drumstellen en toiletten op en gooide tv’s uit het hotelraam. Maar die explosiviteit is een gigantische verdienste geweest voor de popmuziek. Juist van een verslavingsinstantie zou je toch wel mogen verwachten dat ze weten dat dit soort problemen vaak heel complex zijn, maar deze Jellinek-stukjesschrijver heeft het inlevingsgevoel van een paperclip. Dan heb ik liever Google als necroloog.
