Asset 14

Culinair barbarisme en literaire souplesse

Alles vijf sterren: IJzersterke duimen en Russische romantiek 1

Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.

Port met ijs: Een lekkere getuige van weinig smaak
✩✩✩✩✩
Tim Fraanje

'Koningsdag was erg leuk gisteren. Ik heb heel lang uitgeslapen en me daarna laten trakteren op een driegangendiner (twee toetjes!) door mijn geliefde en twee van haar vriendinnen. Na het eten kwam één van deze twee vriendinnen uit de keuken gelopen met port en ijsklontjes. Niets bijzonders, zou je zeggen. Port. IJsklontjes. Maar ze wilde die ijsklontjes ook daadwerkelijk in de port gooien, dat had ze van een stel Fransen geleerd. Ze vond het wel ludiek en het was erg lekker, schijnbaar.

"Port met ijs, dat dóe je niet", zei mijn geliefde, oprecht geschokt. "...dat is ordinair". Ik vind het woest aantrekkelijk als ze haar verfijnde smaak etaleert. Dit soort principes zijn de enige principes die ik kan waarderen. Toch durfde ik het wel aan, mijn vriendin zat met een afkeurend gezicht aan de andere kant van de tafel en dronk haar port zonder ijs. De grote verrassing: het was inderdaad goed te zuipen. Chique zal het nooit worden, maar soms moet je jezelf een guilty pleasure gunnen. Even lekker gek doen. Zeker op vreemde dagen als Koningsdag. Vergeleken met een oranje plastic hoed en bijpassende zonnebril is port met ijs een kleine zonde.'

Chrome Sparks en John Maus: Muziek als een troostend dekentje
✩✩✩✩✩
Tommy de Bruijn

'Mother fuck, the fear is back: ik fietste naar huis en John Maus kweelde in m’n oor. Ik had net een wanhopige ruzie gevoerd op straat en wist zeker dat het nu echt klaar was, met haar, en wilde even wentelen in zelfmedelijden. Maus is een cynische troubadour met gevoel voor humor en een ijzige synthesizer in plaats van de voorspelbare akoestische gitaar. Zijn muziek was de perfecte keus voor het moment. ‘No place to hide my shamefulness/no place to hide my discontent…

Een paar dagen later was de fear pas echt back, toen de adrenaline van dat moment had plaatsgemaakt voor doffe bedroefdheid. Gelukkig was er toen de (zelfs in 2011 vast al ongelukkig genaamde) EP My <3 van Chrome Sparks. Deze staat vol elektronische muziek die fonkelt en glimt, die ondanks (of misschien vanwege) de nostalgische gevoelens die het oproept als een troostend dekentje werkt. Op electronica mag je fijn je eigen mores projecteren, en Chrome Sparks biedt een perfect doek daarvoor. Dansmuziek is het niet, maar wel staar-in-de-verte-en-vergeet-ook-de-mooie-momenten-niet-muziek. De ideale tegenhanger van John Maus z’n alles-is-kut anthems. Allebei boden een welkome soundtrack om het moment compleet te maken.'

Zadie Smith: Zwieren van decor naar decor
✩✩✩✩✩
Lisanne van Aert

'De afgelopen week was ik met mijn vriendje op vakantie. Hij had Vader van Knausgard meegenomen, ik Swing Time van Zadie Smith. Beide boeken hebben precies 445 bladzijdes. Er ontstond een strijd: wie heeft zijn boek als eerst uit? Het werd al snel duidelijk dat ik ging winnen. Mijn vriendje werd steeds nukkiger ("Hier, een hele passage over het verschil tussen koffie drinken uit een wegwerpbeker of een kopje! Dan denk ik: drink gewoon!"), terwijl ik met steeds groter wordend enthousiasme doorlas.

Swing Time start als een verhaal over twee vriendinnen uit een arme wijk in Noord-Londen, die samen op dansles zitten: eentje heeft duidelijk talent, de andere platvoeten. In de rest van het verhaal volg je de laatste. Na een universitaire studie wordt ze de persoonlijke assistente van een wereldberoemde popster, die de noodzaak voelt iets terug te doen. Dit klinkt bijna als een nieuw deel in de Shopaholic-reeks (die ik als klein meisje verslond), maar het is veel meer dan dat. Zadie Smith kaart met de bijna argeloze souplesse van een geoefende danseres, grote thema’s aan als afkomst en identiteit. Ze schrijft scherp, maar nooit cynisch. Ze zwiert van decor naar decor; van een grauw wooncomplex Noord-Londen, naar een meisjesschool in West-Afrika, naar het huis van de popster.

Aan het einde van de vakantie had ik de wedstrijd jammergenoeg gewonnen. Jaloers keek ik naar de pagina waar mijn vriendje in zijn boek op was blijven steken, 144. "Had ik maar langzamer gelezen', dacht ik, 'dan had het hele boek nog voor me gelegen".'

Beeld: still uit de video Heart and Soul van Chrome Sparks

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer