Asset 14

Geen kassameisje

‘TWEE MARLBORO’, begroet een vrouw mij allervriendelijkst.

Ik draai mij om en gris met mijn duim en wijsvinger twee pakjes uit het schap, terwijl ik met mijn middelvinger voorkom dat de andere pakjes eruit gekatapulteerd worden. Tijdens mijn draai terug voel ik mij op een vreemde manier trots dat ik zo goed ben geconditioneerd. Mocht iemand op straat schreeuwen dat hij zin heeft in sigaretten, zou ik meteen de lucht achter mij proberen weg te geven.

Ik zet de pakjes op de toonbank en richt mijn aandacht op het gezicht van de dame in kwestie. In de anderhalve seconde die ik heb, probeer ik in te schatten wat haar leeftijd is. Het is lastig. Ze draagt een zonnebril (in de winkel ja, dat doen mensen), is fors van omvang en draagt roze kleren. Ze kan zeventien zijn, maar ook dertig. Ik besluit om haar ID te vragen.

Ze zegt: ‘Ik ben 30 dus ik hoef je mijn ID niet te laten zien.’

Ik denk: ‘Dat vond ik ook toen ik aan jouw kant van de toonbank stond.’ Maar aan mijn kant van de toonbank is het een andere wereld. Een wereld waarin je begrijpt dat je wederom werkloos bent als bij de controles blijkt dat je 25-minners niet om hun ID hebt gevraagd.

Natuurlijk snap ik dat het vreemd is om je als dertigjarige te moeten identificeren als je de peuken wilt kopen die je al 14 jaar legaal rookt. Ik kan er alleen niet zoveel aan doen dat onze lieve God sommige klanten er jonger dan 25 uit laat zien. Ik zou hen weliswaar op hun blauwe ogen kunnen geloven wanneer ze zeggen dat ze oud genoeg zijn, maar mensen liegen nu eenmaal vaker wel dan niet. Dus zeg ik meestal in een zwakke poging om de klant te overtuigen: ‘Ik voer gewoon de regels uit.’ Een opmerking die weinig sympathie wekt. Een collega werd meegedeeld dat ze in een vorig leven kampbewaker in Auschwitz moet zijn geweest toen zij dit uit haar mond durfde te krijgen.

Ik was het niet volledig met deze vergelijking eens; wij bewaken niet alleen sigaretten, maar verkopen zo af en toe ook een boek. Overigens telkens weer een hoogtepuntje in mijn werkende bestaan. Ik kan dan bijvoorbeeld dingen zeggen als: ‘Joris Luyendijk gebruikt treffende metaforen in zijn beschrijving van de financiële wereld,’ in de hoop dat mensen denken: ‘oh, ze is dus níet een dom kassameisje dat ik mag beledigen omdat ze mijn sarcasme toch niet begrijpt.’

Schrik je van de zuurgraad? Ik kan beter eerlijk zijn: De pH-waarde blijft per snauwende, stampende en schamper lachende klant dalen. Terwijl ik met een brede glimlach uitleg dat ik écht niet vind dat ze jonger dan 18 lijkt, zou ik het liefst mijn ogen uitkrabben en het oogsap over hun sigaretten uitknijpen.

Maar: The bad comes with the good… - of was het nu andersom? Enfin, ik heb een belangrijke levensles geleerd: je zou alléén een studiepauze mogen nemen als je een geldboom in je tuin hebt staan.

Manouk van Egmond is 23 jaar en minder geduldig dan ze zich voordoet. Ze heeft Filosofie en Psychologie gestudeerd en kan niet wachten tot ze na de zomer aan haar master Tekst en Communicatie mag beginnen.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer