Asset 14

Geen kassameisje

‘TWEE MARLBORO’, begroet een vrouw mij allervriendelijkst.

Ik draai mij om en gris met mijn duim en wijsvinger twee pakjes uit het schap, terwijl ik met mijn middelvinger voorkom dat de andere pakjes eruit gekatapulteerd worden. Tijdens mijn draai terug voel ik mij op een vreemde manier trots dat ik zo goed ben geconditioneerd. Mocht iemand op straat schreeuwen dat hij zin heeft in sigaretten, zou ik meteen de lucht achter mij proberen weg te geven.

Ik zet de pakjes op de toonbank en richt mijn aandacht op het gezicht van de dame in kwestie. In de anderhalve seconde die ik heb, probeer ik in te schatten wat haar leeftijd is. Het is lastig. Ze draagt een zonnebril (in de winkel ja, dat doen mensen), is fors van omvang en draagt roze kleren. Ze kan zeventien zijn, maar ook dertig. Ik besluit om haar ID te vragen.

Ze zegt: ‘Ik ben 30 dus ik hoef je mijn ID niet te laten zien.’

Ik denk: ‘Dat vond ik ook toen ik aan jouw kant van de toonbank stond.’ Maar aan mijn kant van de toonbank is het een andere wereld. Een wereld waarin je begrijpt dat je wederom werkloos bent als bij de controles blijkt dat je 25-minners niet om hun ID hebt gevraagd.

Natuurlijk snap ik dat het vreemd is om je als dertigjarige te moeten identificeren als je de peuken wilt kopen die je al 14 jaar legaal rookt. Ik kan er alleen niet zoveel aan doen dat onze lieve God sommige klanten er jonger dan 25 uit laat zien. Ik zou hen weliswaar op hun blauwe ogen kunnen geloven wanneer ze zeggen dat ze oud genoeg zijn, maar mensen liegen nu eenmaal vaker wel dan niet. Dus zeg ik meestal in een zwakke poging om de klant te overtuigen: ‘Ik voer gewoon de regels uit.’ Een opmerking die weinig sympathie wekt. Een collega werd meegedeeld dat ze in een vorig leven kampbewaker in Auschwitz moet zijn geweest toen zij dit uit haar mond durfde te krijgen.

Ik was het niet volledig met deze vergelijking eens; wij bewaken niet alleen sigaretten, maar verkopen zo af en toe ook een boek. Overigens telkens weer een hoogtepuntje in mijn werkende bestaan. Ik kan dan bijvoorbeeld dingen zeggen als: ‘Joris Luyendijk gebruikt treffende metaforen in zijn beschrijving van de financiële wereld,’ in de hoop dat mensen denken: ‘oh, ze is dus níet een dom kassameisje dat ik mag beledigen omdat ze mijn sarcasme toch niet begrijpt.’

Schrik je van de zuurgraad? Ik kan beter eerlijk zijn: De pH-waarde blijft per snauwende, stampende en schamper lachende klant dalen. Terwijl ik met een brede glimlach uitleg dat ik écht niet vind dat ze jonger dan 18 lijkt, zou ik het liefst mijn ogen uitkrabben en het oogsap over hun sigaretten uitknijpen.

Maar: The bad comes with the good… - of was het nu andersom? Enfin, ik heb een belangrijke levensles geleerd: je zou alléén een studiepauze mogen nemen als je een geldboom in je tuin hebt staan.

Manouk van Egmond is 23 jaar en minder geduldig dan ze zich voordoet. Ze heeft Filosofie en Psychologie gestudeerd en kan niet wachten tot ze na de zomer aan haar master Tekst en Communicatie mag beginnen.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer