Asset 14

Ga op een dak staan

Miljoenen jaren aan evolutionair ontwikkelde menselijke zelfbescherming hebben, buiten dat ik rechtop kan lopen en draaibare duimen heb, er ook voor gezorgd dat ik pathologische hoogtevrees heb. You win some, you lose some.

Mensen met andere irrationele angsten hebben het een stuk makkelijker. Wie in Nederland woont en actief bang is voor slangen is een aansteller, tenzij je naast een heel gammele dierentuin woont. Op de basisschool vertelde een jongen dat hij ’s nachts niet sliep omdat hij bang was dat de tijgers uit Dierenpark Emmen zouden ontsnappen en hem zouden opeten. Mijn basisschool stond op zo’n tachtig kilometer van Emmen, waarmee ik dus maar wil zeggen: hoe irrationeler je angst, hoe vastberadener je moet zijn om in die angst te geloven.

Hoogtevrees daarentegen is één van de rationeelste onder de irrationele, aangezien het object van de angst alom aanwezig is. Overal is hoogte. Overal. Behalve misschien in Midden-Drenthe, of in de polder, maar die gebieden zijn voor mij weer angstaanjagend om andere redenen. Als ik hier uit het raam kijk zie ik flats. Kerken. Viaducten. Vogels. Vliegtuigen. Veel dingen die met hoogte te maken hebben beginnen met de letter ‘v’. Verticaal. V2-raketten. Vallen.

Foto: Lewis Hine

Zo lang ik me kan herinneren ben ik bang voor alles waar je vanaf zou kunnen vallen en, als je slecht neerkomt, dood aan zou kunnen gaan. Waarschijnlijk heeft het te maken met een traumatische zipline-ervaring van toen ik tien was en stoer wilde doen door la route noir te kiezen in Parc Aventure, het kleinste survivalpark van heel Frankrijk - mét een kabelbaan die rechtstreeks over een meer ging. Ik was geen aerodynamisch kind, dus mijn snelheid begon al af te nemen ver voordat ik de overkant bereikt had. Daar hing ik stil, op vijfendertig meter hoogte.

Sindsdien klim ik nergens meer op. Ik heb moeite met balkons. Ik heb bijzonder veel moeite met de luchtvaart. De laatste keer dat ik vloog, begonnen de twee waarmee ik was te praten over hun favoriete aflevering van Aircrash Investigation, waarop ik naar de wc ben gevlucht.

De voorzet voor mijn bevrijding komt wanneer ik op een feest ben waar een jongen acht meter naar beneden valt, en niet sterft. Hij houdt er niet eens een botbreuk aan over.

Twee weken daarna sta ik op een dakterras in Antwerpen. We zijn op de elfde verdieping. Iemand is jarig, we drinken cava en dansen. Als mijn vrienden over de dakrand kijken, ga ik de keuken in om nog een fles te openen.

Terug op het terras zie ik een ladder die naar het echte dak leidt. Opeens voel ik een enorm verticaal verlangen. Een hoogtedrang. Ik besef hoe belachelijk die hoogtevrees is. Mensen vallen acht meter en houden er alleen wat kneuzingen aan over, en ik ben te bang om een ladder van twee meter te beklimmen. Daarbij: er is een hele wereld die alleen bestaat op de toppen van dingen.

De cava zit nog niet te dik in mijn bloed en ik zet mijn handen op de ladder. Tien treden later sta ik - ik! - op het dak van een flatgebouw en hangen de kerkklokken op ooghoogte. Een halve minuut later sta ik weer beneden alsof er niets aan de hand is. Dat is niet waar: er is een overwinning behaald.

Een paar dagen daarna ben ik op de bovenste verdieping van het theater waar ik deze maand werk. Er wordt geluncht en buiten hoor ik een doffe knal. Ik loop naar het raam en zie dat aan de overkant van de straat mensen houten platen in een metalen container gooien. Dan kijk ik naar beneden. Ik word licht in mijn hoofd, al heeft dit gebouw maar drie verdiepingen. Mijn overwinning was tijdelijk. Ik ben teleurgesteld. Maar dan denk ik terug aan de vanzelfsprekendheid waarmee ik mezelf omhoog bracht op dat dak, op die ladder, en ik besef dat het zo simpel is. Ik kan op daken staan. Ik kan in bouwsteigers klimmen. Ik kan overwinnen, en het weer kwijt zijn, en dan nóg eens overwinnen, en het weer kwijt zijn, en nóg eens overwinnen. Net zo lang tot ik meer gewonnen dan verloren heb.

--
Dit is een gastbijdrage van Joeri Heegstra. In het dagelijks leven is hij student aan de Toneelacademie Maastricht.

 

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziRedacteur
het laatste
Ecce homo. Een warme Zomergasten met Nazmiye Oral

Ecce homo. Een warme Zomergasten met Nazmiye Oral

Als we gisteravond íets van Nazmiye Oral leerden, dan is het wel hoe belangrijk het is om de ruimte die we hebben gewonnen aan anderen door te geven. Lees meer

 Een kosmische estafette

Een kosmische estafette

Maar liefst vier verschillende robots zullen de buisjes als een estafette op tientallen miljoenen kilometers van de aarde aan elkaar doorgeven. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 32

Als alles anders loopt

Deze week worden onze redacteurs blij van poëzie op hun time line, een film met Cate Blanchett en een verassingsalbum. Lees meer

Scheerlijn - Haring

Scheerlijn - Haring

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Liene Schipper. Lees meer

Column: Vervuilde idylle

Vervuilde idylle

Iduna Paalman belt vanuit de camping in Frankrijk met haar oma. Net daarvoor las ze nog in de dichtbundel van de Duitse Monika Rinck. Lees meer

Micha's Muur

Micha's Muur

Gijs van Maanen bezocht Micha Wertheims voorstelling 'Voor alle duidelijkheid' en constateerde dat die stond als een huis. Maar juist een scheurtje in een van de muren had de verbeelding van het publiek kunnen prikkelen, betoogt hij. Lees meer

Slentermijmeringen uit Londen

Slentermijmeringen uit Londen

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Londen. Lees meer

Strafpleiter Inez Weski gaat vrijuit in Zomergasten

Strafpleiter Inez Weski gaat vrijuit in Zomergasten

Inez Weski bleek een intelligente, doordachte gast die uitspraken doet over de condition humaine, maar ook wantrouwig is tegenover de mensheid. Lees meer

Tip: zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Wat te doen als je gelooft dat ieder mens bestaansrecht heeft, behalve jij? Op grijze dagen verliest ook Annelies van Wijk zichzelf weleens uit het oog. Een tip om je ondermijnende gedachtes 180 graden te draaien. Lees meer

Een Betonskelet leggen (fragment)

Vertigo

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Ceren Uzuner. Lees meer

Column: Het is tijd

Strijdlied voor een nieuwe tijd

In haar eerste column op Hard//hoofd toont Marthe van Bronkhorst zich meteen onverschrokken: ze heft een strijdlied aan voor de nieuwe wereld. Lees meer

 I Am OK

I Am OK

Gevoelens van somberheid, eenzaamheid, rusteloosheid en verdriet voelt en herkent iedereen, maar sommigen van ons voelen ze dagelijks. Hoe ga je daar als maker mee om? Hoe visualiseer je iets wat vaak niet zichtbaar is aan de buitenkant? Lees meer

8 + 5 + 36 + 9

8 + 5 + 36 + 9

Het leven van de hoofdpersoon van dit korte verhaal speelt zich af in een kleine bubbel van drie personen: haar beste vriendin, het vriendje van haar beste vriendin en zijzelf. Een bubbel die vroeg of laat onvermijdelijk uiteen zal spatten. Lees meer

Bij Typhoon was geen vleugje ironie te bekennen

Bij Typhoon was geen vleugje ironie te bekennen

Typhoon bleek een meer dan vriendelijke eerste Zomergast; vrolijk en inspirerend genoeg om Janine Abbring een lesje ‘wokeness voor beginners’ te geven. Maar vliegt de tijd voorbij terwijl je kijkt? Dat niet. Lees meer

Tip: Beleef een walgelijke extase 1

Beleef een walgelijke extase

Na het lezen van Clarice Lispectors meesterwerk, moet Rijk Kistemaker zich inhouden om niet allerlei wilde flora en fauna te gaan lastigvallen. Een tip over de verzoening met sidderende geleedpotigen en ander niet-menselijk gespuis.  Lees meer

 Had ik al verteld hoe onderdrukt ík ben?

Had ik al verteld hoe onderdrukt ík ben?

"Als gevolg van het optreden van radicale groepen die (institutioneel) racisme zeggen te willen bestrijden, komt de vrijheid van meningsuiting onder druk te staan", ondertekenden onder anderen Zihni Özdil, Jan Roos en Geerten Waling. Ook de namen van niet minder dan twaalf Forum-vertegenwoordigers staan onder de brief. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 31

Het is voorbij voor je het weet

Deze week werden onze redacteuren blij van een veel te korte serie, een ongebruikelijke detective en muziek die niet voor jouw oren bestemd is. Lees meer

De rollen omgedraaid - kijken naar kunstkijkers 1

De rollen omgedraaid - kijken naar kunstkijkers

Wanneer een bezoeker in een museum bij een kunstwerk net wat langer dan de gemiddelde dertig seconden blijft staan, zou Vivian Mac Gillavry diegene het liefst het hemd van het lijf vragen. Om zo min mogelijk mensen lastig te vallen, bedacht ze een undercoveroperatie. Lees meer

Filmtrialoog: Queen & Slim

Queen & Slim

Onze redacteuren zagen Queen & Slim, een 'instant classic met een hoge mate van urgentie'. Lees meer

Column: De jaren '20: brullen tot we gehoord zijn

De jaren '20: brullen tot we gehoord zijn

Nu Eva van den Boogaard lange, dunne sigaretten rookt en in een monument uit 1922 woont, vraagt ze zich af of ze misschien een soort heimwee heeft naar die jaren 20 van de vorige eeuw. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan