Asset 14

Feesten alsof je vijf bent

Het meest memorabele feest dat ik ooit heb gegeven, gaf ik op de basisschool. Ik woonde toen in Haren (bij Groningen), een dorp dat inmiddels berucht is om haar feesten. In de jaren negentig was Haren echter hoogstens bekend onder plantenliefhebbers. Er viel toen dus nog wat eer te behalen aan een goed feestje.

Op onze basisschool groeide het goede-feestjes-geven uit tot een ware traditie. Natuurlijk kon het niet allemaal even origineel zijn – er waren vele ‘neem je zwemspullen mee’-feestjes (Haren had, naast een hortus botanicus, ook een zwembad) en vele ‘moordenaartje’-feestjes (waarbij je tumtummetjes kon winnen door goed te letten op iemands oogspieren). Maar de beste feestjes waren de feestjes waarbij kinderen zelf iets hadden bedacht; en hun familie hadden ingezet voor de uitvoering. Eén vriendinnetje had een gymzaal ter beschikking (haar vader was gymleraar), waar we konden apenkooien zonder op onze motoriek beoordeeld te worden of teams te hoeven kiezen (al die zaken die gym zo ondraaglijk maken). Een ander vriendinnetje had een speurtocht uitgezet in het bos achter haar huis, waarbij als spoken verklede familieleden achter bomen vandaan sprongen. En ik, ik had ‘het junglefeest’.

Voor ‘het junglefeest’ was elke kamer van ons rijtjeshuis veranderd in een scène die je in een oerwoud tegen zou kunnen komen – tenminste, zoals ik me toen een oerwoud voorstelde. Ik was weken bezig geweest met alle voorbereidingen. Overal waren lianen en varens en bromelia’s van papiermaché en karton opgehangen. Er waren dierenmaskers die kinderen bij binnenkomst op konden zetten, om zich beter in hun rol in te leven. Vervolgens gingen ze de verschillende kamers langs. Er was een kamer met een grote getekende giraffe, die achter elke vlek een quizvraag had zitten. Er was een kamer waarin we een kudde olifanten naspeelden met dropveters als slurf en staart tegelijk: een dropveterparade. En het allerbeste was de kamer waarin mijn (13 jaar oudere) broer een orang oetan speelde. Wat het spelelement was in die kamer weet ik niet meer, daar ging het ook niet om. Het ging erom dat mijn broer met één hand de boekenkast inklom – in zijn andere hand had hij de onvermijdelijke banaan. Dat hij op ons afsprong vanuit die kast, dat hij apengeluiden maakte en met zijn armen over de grond heen en weer rende, kortom: dat hij een levensechte orang-oetan neerzette, en dat wij echt even dachten dat we in een tropisch regenwoud zaten.

Oké, ik was geen vijf meer ten tijde van het junglefeest, zoals de titel van deze TIP suggereert. Maar het gaat om het idee, het idee van het kinderfeestje. Die kinderfeestjes waren zo geweldig omdat we samen iets deden, we verzonnen activiteiten, uitdagingen, spelletjes. We gingen er niet vanuit dat als je mensen samen in een ruimte zet ze zich vanzelf wel zullen vermaken. Mensen samen in een ruimte zetten: het is het concept van zowel het gros van de ‘volwassen’ feestjes als van Sartres Achter Gesloten Deuren, je weet wel, van ‘de hel, dat zijn de anderen’. Natuurlijk, volwassen feestjes hebben op Sartres scenario voor dat er taart is, soms ook muziek, met een beetje geluk zelfs drank. Maar het concept blijft hetzelfde: zie maar hoe je je met elkaar vermaakt. (‘En… wat doe jij in het dagelijks leven?’)

Toen we pubers waren en we niet konden wachten om volwassen te zijn, hadden quasi-volwassen feestjes nog zo hun charme. We staarden dan naar onze taart en/of ons drankje, hopend dat we niets stoms zouden zeggen, hopend dat iemand anders iets leuks zou zeggen. We zetten onszelf met anderen in een ruimte zonder al te veel verder vermaak, omdat we toch te veel met onszelf bezig waren om op iets buiten onszelf te letten. Hopelijk zijn we die fase nu allemaal wel voorbij. We zijn inmiddels toch oud genoeg om niet langer volwassen te willen zijn.

Waarom voegen we niet wat meer toe? Waarom geen quizzen meer, geen speurtochten, geen dropveterparades? Of op z’n minst wat tumtums? Laten we vooral weer feesten alsof we vijf zijn, maar dan zonder ouderlijk toezicht en met drank. Bijvoorbeeld – bij voorkeur – op het nu al legendarische hard//hoofd-jubileumfeest.

Mail

Emy Koopman (1985) is Hard//hoofd-redactielid, literatuurwetenschapper, psycholoog en schrijver. Haar debuutroman Orewoet verscheen in september 2016 bij Prometheus. // emy@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziRedacteur
het laatste
Slentermijmeringen uit Rotterdam

Slentermijmeringen uit Rotterdam

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Rotterdam. Lees meer

Ecce homo. Een warme Zomergasten met Nazmiye Oral

Ecce homo. Een warme Zomergasten met Nazmiye Oral

Als we gisteravond íets van Nazmiye Oral leerden, dan is het wel hoe belangrijk het is om de ruimte die we hebben gewonnen aan anderen door te geven. Lees meer

 Een kosmische estafette

Een kosmische estafette

Maar liefst vier verschillende robots zullen de buisjes als een estafette op tientallen miljoenen kilometers van de aarde aan elkaar doorgeven. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 32

Als alles anders loopt

Deze week worden onze redacteurs blij van poëzie op hun time line, een film met Cate Blanchett en een verassingsalbum. Lees meer

Scheerlijn - Haring

Scheerlijn - Haring

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Liene Schipper. Lees meer

Column: Vervuilde idylle

Vervuilde idylle

Iduna Paalman belt vanuit de camping in Frankrijk met haar oma. Net daarvoor las ze nog in de dichtbundel van de Duitse Monika Rinck. Lees meer

Micha's Muur

Micha's Muur

Gijs van Maanen bezocht Micha Wertheims voorstelling 'Voor alle duidelijkheid' en constateerde dat die stond als een huis. Maar juist een scheurtje in een van de muren had de verbeelding van het publiek kunnen prikkelen, betoogt hij. Lees meer

Slentermijmeringen uit Londen

Slentermijmeringen uit Londen

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Londen. Lees meer

Strafpleiter Inez Weski gaat vrijuit in Zomergasten

Strafpleiter Inez Weski gaat vrijuit in Zomergasten

Inez Weski bleek een intelligente, doordachte gast die uitspraken doet over de condition humaine, maar ook wantrouwig is tegenover de mensheid. Lees meer

Tip: zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Wat te doen als je gelooft dat ieder mens bestaansrecht heeft, behalve jij? Op grijze dagen verliest ook Annelies van Wijk zichzelf weleens uit het oog. Een tip om je ondermijnende gedachtes 180 graden te draaien. Lees meer

Een Betonskelet leggen (fragment)

Vertigo

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Ceren Uzuner. Lees meer

Column: Het is tijd

Strijdlied voor een nieuwe tijd

In haar eerste column op Hard//hoofd toont Marthe van Bronkhorst zich meteen onverschrokken: ze heft een strijdlied aan voor de nieuwe wereld. Lees meer

 I Am OK

I Am OK

Gevoelens van somberheid, eenzaamheid, rusteloosheid en verdriet voelt en herkent iedereen, maar sommigen van ons voelen ze dagelijks. Hoe ga je daar als maker mee om? Hoe visualiseer je iets wat vaak niet zichtbaar is aan de buitenkant? Lees meer

8 + 5 + 36 + 9

8 + 5 + 36 + 9

Het leven van de hoofdpersoon van dit korte verhaal speelt zich af in een kleine bubbel van drie personen: haar beste vriendin, het vriendje van haar beste vriendin en zijzelf. Een bubbel die vroeg of laat onvermijdelijk uiteen zal spatten. Lees meer

Bij Typhoon was geen vleugje ironie te bekennen

Bij Typhoon was geen vleugje ironie te bekennen

Typhoon bleek een meer dan vriendelijke eerste Zomergast; vrolijk en inspirerend genoeg om Janine Abbring een lesje ‘wokeness voor beginners’ te geven. Maar vliegt de tijd voorbij terwijl je kijkt? Dat niet. Lees meer

Tip: Beleef een walgelijke extase 1

Beleef een walgelijke extase

Na het lezen van Clarice Lispectors meesterwerk, moet Rijk Kistemaker zich inhouden om niet allerlei wilde flora en fauna te gaan lastigvallen. Een tip over de verzoening met sidderende geleedpotigen en ander niet-menselijk gespuis.  Lees meer

 Had ik al verteld hoe onderdrukt ík ben?

Had ik al verteld hoe onderdrukt ík ben?

"Als gevolg van het optreden van radicale groepen die (institutioneel) racisme zeggen te willen bestrijden, komt de vrijheid van meningsuiting onder druk te staan", ondertekenden onder anderen Zihni Özdil, Jan Roos en Geerten Waling. Ook de namen van niet minder dan twaalf Forum-vertegenwoordigers staan onder de brief. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 31

Het is voorbij voor je het weet

Deze week werden onze redacteuren blij van een veel te korte serie, een ongebruikelijke detective en muziek die niet voor jouw oren bestemd is. Lees meer

De rollen omgedraaid - kijken naar kunstkijkers 1

De rollen omgedraaid - kijken naar kunstkijkers

Wanneer een bezoeker in een museum bij een kunstwerk net wat langer dan de gemiddelde dertig seconden blijft staan, zou Vivian Mac Gillavry diegene het liefst het hemd van het lijf vragen. Om zo min mogelijk mensen lastig te vallen, bedacht ze een undercoveroperatie. Lees meer

Filmtrialoog: Queen & Slim

Queen & Slim

Onze redacteuren zagen Queen & Slim, een 'instant classic met een hoge mate van urgentie'. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan