Asset 14

Feesten alsof je vijf bent

Het meest memorabele feest dat ik ooit heb gegeven, gaf ik op de basisschool. Ik woonde toen in Haren (bij Groningen), een dorp dat inmiddels berucht is om haar feesten. In de jaren negentig was Haren echter hoogstens bekend onder plantenliefhebbers. Er viel toen dus nog wat eer te behalen aan een goed feestje.

Op onze basisschool groeide het goede-feestjes-geven uit tot een ware traditie. Natuurlijk kon het niet allemaal even origineel zijn – er waren vele ‘neem je zwemspullen mee’-feestjes (Haren had, naast een hortus botanicus, ook een zwembad) en vele ‘moordenaartje’-feestjes (waarbij je tumtummetjes kon winnen door goed te letten op iemands oogspieren). Maar de beste feestjes waren de feestjes waarbij kinderen zelf iets hadden bedacht; en hun familie hadden ingezet voor de uitvoering. Eén vriendinnetje had een gymzaal ter beschikking (haar vader was gymleraar), waar we konden apenkooien zonder op onze motoriek beoordeeld te worden of teams te hoeven kiezen (al die zaken die gym zo ondraaglijk maken). Een ander vriendinnetje had een speurtocht uitgezet in het bos achter haar huis, waarbij als spoken verklede familieleden achter bomen vandaan sprongen. En ik, ik had ‘het junglefeest’.

Voor ‘het junglefeest’ was elke kamer van ons rijtjeshuis veranderd in een scène die je in een oerwoud tegen zou kunnen komen – tenminste, zoals ik me toen een oerwoud voorstelde. Ik was weken bezig geweest met alle voorbereidingen. Overal waren lianen en varens en bromelia’s van papiermaché en karton opgehangen. Er waren dierenmaskers die kinderen bij binnenkomst op konden zetten, om zich beter in hun rol in te leven. Vervolgens gingen ze de verschillende kamers langs. Er was een kamer met een grote getekende giraffe, die achter elke vlek een quizvraag had zitten. Er was een kamer waarin we een kudde olifanten naspeelden met dropveters als slurf en staart tegelijk: een dropveterparade. En het allerbeste was de kamer waarin mijn (13 jaar oudere) broer een orang oetan speelde. Wat het spelelement was in die kamer weet ik niet meer, daar ging het ook niet om. Het ging erom dat mijn broer met één hand de boekenkast inklom – in zijn andere hand had hij de onvermijdelijke banaan. Dat hij op ons afsprong vanuit die kast, dat hij apengeluiden maakte en met zijn armen over de grond heen en weer rende, kortom: dat hij een levensechte orang-oetan neerzette, en dat wij echt even dachten dat we in een tropisch regenwoud zaten.

Oké, ik was geen vijf meer ten tijde van het junglefeest, zoals de titel van deze TIP suggereert. Maar het gaat om het idee, het idee van het kinderfeestje. Die kinderfeestjes waren zo geweldig omdat we samen iets deden, we verzonnen activiteiten, uitdagingen, spelletjes. We gingen er niet vanuit dat als je mensen samen in een ruimte zet ze zich vanzelf wel zullen vermaken. Mensen samen in een ruimte zetten: het is het concept van zowel het gros van de ‘volwassen’ feestjes als van Sartres Achter Gesloten Deuren, je weet wel, van ‘de hel, dat zijn de anderen’. Natuurlijk, volwassen feestjes hebben op Sartres scenario voor dat er taart is, soms ook muziek, met een beetje geluk zelfs drank. Maar het concept blijft hetzelfde: zie maar hoe je je met elkaar vermaakt. (‘En… wat doe jij in het dagelijks leven?’)

Toen we pubers waren en we niet konden wachten om volwassen te zijn, hadden quasi-volwassen feestjes nog zo hun charme. We staarden dan naar onze taart en/of ons drankje, hopend dat we niets stoms zouden zeggen, hopend dat iemand anders iets leuks zou zeggen. We zetten onszelf met anderen in een ruimte zonder al te veel verder vermaak, omdat we toch te veel met onszelf bezig waren om op iets buiten onszelf te letten. Hopelijk zijn we die fase nu allemaal wel voorbij. We zijn inmiddels toch oud genoeg om niet langer volwassen te willen zijn.

Waarom voegen we niet wat meer toe? Waarom geen quizzen meer, geen speurtochten, geen dropveterparades? Of op z’n minst wat tumtums? Laten we vooral weer feesten alsof we vijf zijn, maar dan zonder ouderlijk toezicht en met drank. Bijvoorbeeld – bij voorkeur – op het nu al legendarische hard//hoofd-jubileumfeest.

Mail

Emy Koopman (1985) is Hard//hoofd-redactielid, literatuurwetenschapper, psycholoog en schrijver. Haar debuutroman Orewoet verscheen in september 2016 bij Prometheus. // emy@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nooit meer hier

Nooit meer genocide (hier)

Nooit meer genocide, dat beloven we elkaar op 4 mei. Maar wat zijn de lessen van 4 mei waard als we ze niet kunnen toepassen om nú een groep in nood te redden? Lees meer

Nieuws in beeld: Volle terrassen, volle ic's

Volle terrassen, volle ic's

Het demissionaire kabinet gaf groen licht voor het openen van de terrassen - en dus ook voor volle ic's. Lees meer

(Bos)rebellen

(Bos)rebellen

Deze week worden onze redacteurs blij van die film over het naderende Eurovisie Songfestival, eetbare bloemen en een onterecht vergeten dichter. Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Ali B gaat je niet redden

Ali B gaat je niet redden

‘Self made men’ prediken in online succescursussen dat succes voor iedereen binnen handbereik ligt. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Nieuws in beeld: Vogelgriep grijpt om zich heen

Vogelgriep grijpt om zich heen

Langs de Groningse Waddenkust zijn honderden vogels aangespoeld, die waarschijnlijk zijn geveld door de vogelgriep. Illustrator Aida de Jong brengt het lugubere nieuws in beeld. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 45

Goed advies

Deze week worden onze redacteurs blij van praktische zaken: goed advies, een nieuw rijbewijs en fijne muziek. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer

Alles Vijf Sterren: 44

Warm en comfortabel

Deze week worden onze redacteurs blij van een goede jas en muziek om mee naar bed te gaan (of juist mee op te staan). Lees meer

 Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Het maken van de digitale kunstwerken kost ‘kolossale hoeveelheden’ rekenkracht van computers, aldus the New York Times. Lees meer

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe adjunct-hoofdredacteur

De adjunct-hoofdredacteur is het aanspreekpunt voor redacteuren en heeft een stem in belangrijke beslissingen. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties) 2

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties)

Ter ondersteuning van de chef Illustratie zijn wij op zoek naar een beeldredacteur illustraties. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 43

Lekker soggen

Deze week worden onze redacteurs blij van lachen om Mark R., lessen over de media en het kunnen bijdragen aan de vismigratie in Utrecht. Lees meer