Asset 14

Feesten alsof je vijf bent

Het meest memorabele feest dat ik ooit heb gegeven, gaf ik op de basisschool. Ik woonde toen in Haren (bij Groningen), een dorp dat inmiddels berucht is om haar feesten. In de jaren negentig was Haren echter hoogstens bekend onder plantenliefhebbers. Er viel toen dus nog wat eer te behalen aan een goed feestje.

Op onze basisschool groeide het goede-feestjes-geven uit tot een ware traditie. Natuurlijk kon het niet allemaal even origineel zijn – er waren vele ‘neem je zwemspullen mee’-feestjes (Haren had, naast een hortus botanicus, ook een zwembad) en vele ‘moordenaartje’-feestjes (waarbij je tumtummetjes kon winnen door goed te letten op iemands oogspieren). Maar de beste feestjes waren de feestjes waarbij kinderen zelf iets hadden bedacht; en hun familie hadden ingezet voor de uitvoering. Eén vriendinnetje had een gymzaal ter beschikking (haar vader was gymleraar), waar we konden apenkooien zonder op onze motoriek beoordeeld te worden of teams te hoeven kiezen (al die zaken die gym zo ondraaglijk maken). Een ander vriendinnetje had een speurtocht uitgezet in het bos achter haar huis, waarbij als spoken verklede familieleden achter bomen vandaan sprongen. En ik, ik had ‘het junglefeest’.

Voor ‘het junglefeest’ was elke kamer van ons rijtjeshuis veranderd in een scène die je in een oerwoud tegen zou kunnen komen – tenminste, zoals ik me toen een oerwoud voorstelde. Ik was weken bezig geweest met alle voorbereidingen. Overal waren lianen en varens en bromelia’s van papiermaché en karton opgehangen. Er waren dierenmaskers die kinderen bij binnenkomst op konden zetten, om zich beter in hun rol in te leven. Vervolgens gingen ze de verschillende kamers langs. Er was een kamer met een grote getekende giraffe, die achter elke vlek een quizvraag had zitten. Er was een kamer waarin we een kudde olifanten naspeelden met dropveters als slurf en staart tegelijk: een dropveterparade. En het allerbeste was de kamer waarin mijn (13 jaar oudere) broer een orang oetan speelde. Wat het spelelement was in die kamer weet ik niet meer, daar ging het ook niet om. Het ging erom dat mijn broer met één hand de boekenkast inklom – in zijn andere hand had hij de onvermijdelijke banaan. Dat hij op ons afsprong vanuit die kast, dat hij apengeluiden maakte en met zijn armen over de grond heen en weer rende, kortom: dat hij een levensechte orang-oetan neerzette, en dat wij echt even dachten dat we in een tropisch regenwoud zaten.

Oké, ik was geen vijf meer ten tijde van het junglefeest, zoals de titel van deze TIP suggereert. Maar het gaat om het idee, het idee van het kinderfeestje. Die kinderfeestjes waren zo geweldig omdat we samen iets deden, we verzonnen activiteiten, uitdagingen, spelletjes. We gingen er niet vanuit dat als je mensen samen in een ruimte zet ze zich vanzelf wel zullen vermaken. Mensen samen in een ruimte zetten: het is het concept van zowel het gros van de ‘volwassen’ feestjes als van Sartres Achter Gesloten Deuren, je weet wel, van ‘de hel, dat zijn de anderen’. Natuurlijk, volwassen feestjes hebben op Sartres scenario voor dat er taart is, soms ook muziek, met een beetje geluk zelfs drank. Maar het concept blijft hetzelfde: zie maar hoe je je met elkaar vermaakt. (‘En… wat doe jij in het dagelijks leven?’)

Toen we pubers waren en we niet konden wachten om volwassen te zijn, hadden quasi-volwassen feestjes nog zo hun charme. We staarden dan naar onze taart en/of ons drankje, hopend dat we niets stoms zouden zeggen, hopend dat iemand anders iets leuks zou zeggen. We zetten onszelf met anderen in een ruimte zonder al te veel verder vermaak, omdat we toch te veel met onszelf bezig waren om op iets buiten onszelf te letten. Hopelijk zijn we die fase nu allemaal wel voorbij. We zijn inmiddels toch oud genoeg om niet langer volwassen te willen zijn.

Waarom voegen we niet wat meer toe? Waarom geen quizzen meer, geen speurtochten, geen dropveterparades? Of op z’n minst wat tumtums? Laten we vooral weer feesten alsof we vijf zijn, maar dan zonder ouderlijk toezicht en met drank. Bijvoorbeeld – bij voorkeur – op het nu al legendarische hard//hoofd-jubileumfeest.

Mail

Emy Koopman (1985) is Hard//hoofd-redactielid, literatuurwetenschapper, psycholoog en schrijver. Haar debuutroman Orewoet verscheen in september 2016 bij Prometheus. // emy@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Verf op je kleren #1 - Het Proces

Verf op je kleren #2 - Fictie en werkelijkheid

Waar ligt de grens tussen fictie en werkelijkheid, en hoe zet je die grens op spanning, zonder dat het saai of aanstellerig wordt? Lees meer

Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode 1

Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode

Als 'kritische kunstkoerier' neemt Marc Schoorl je mee door de kunstbijlage van zijn favoriete ochtendkrant. Lees meer

Nieuws in beeld: En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

Na twee jaar af en aan wel en geen onderwijs op school te hebben gehad, ervaren leerlingen dat er 'hiaten in hun kennis' zijn ontstaan. Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Automatische concepten 73

Engeland is gesloten

Maar liefst 28.000 vluchtelingen staken in 2021 het Engelse Kanaal over, met gevaar voor eigen leven. Lees meer

Nieuwe coronificatie

Nieuwe coronificatie

Marthe van Bronkhorst opent het nieuwe jaar op poëtische wijze. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Verf op je kleren #1 - Het Proces

Verf op je kleren #1 - Het Proces

In Verf op je Kleren onderzoekt schrijver en documentairemaker Tiemen Hageman alle aspecten van het creatieve proces. Hij gaat in gesprek met allerlei creatieve makers, over hun proces en hoe je dat nou eigenlijk doet, werk maken. In deze eerste aflevering: schrijvers Martijn Brugman en Merlijn Huntjens. Lees meer

Stop met schrijven!

Stop met schrijven!

Jens Meijen vergelijkt het schrijfproces met auto-onderhoud en weet hoe je als schrijver goed zorgt voor je mentale gezondheid. Wat heeft schrijven te maken met het worden van een popster en waarom moet je volgens Jens eerst stoppen met schrijven? Lees meer

Ballen en Engelen

Ballen en Engelen

Na een klassiek ongemakkelijke kerstborrel op kantoor gaat Sascha mee naar huis met Ariane van hr. Maar dan neemt de avond een griezelige onverwachte wending... Een kerstverhaal van Loren Snel. Lees meer

Op elk potje past een probleempje

Op elk potje past een probleempje

Waarom moeten lesbische relaties in films altijd zo tragisch afgelopen? Esther Lamberigts pleit voor een positiever beeld van queer levens in hedendaagse media. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Nieuws in beeld: Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Vond de Chinese maanlander een hutje, een kleine triomfboog, of toch maar gewoon een grote rots? Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

Nieuws in beeld: Weg met het kerstpakket!

Weg met het kerstpakket!

Er zit zelden iets in waar je op zit te wachten, laat staan iets van kwaliteit. Lees meer

Over geluk is het moeilijk praten 2

Over geluk is het moeilijk praten

Filmmaker Agnès Varda was een uitgesproken feminist. Julia de Dreu zag in haar een geestdriftige, politiek geëngageerde vrouw. Maar Varda's film 'Le bonheur' lijkt een ode aan het traditionele huwelijksgeluk. Wat wilde ze ons vertellen met dit onuitgesproken drama? Lees meer

Masterclass

Een vrouw die met zichzelf in de knoop zit besluit om een masterclass acteren te volgen. Een kort verhaal door Renske van den Broek over opnieuw leren lopen, majorettemeisjes en vrede sluiten met wie je bent. Lees meer

Stemmen op je zestiende voor een sterkere democratie

Het is goed voor Nederland als zestienjarigen mochten stemmen, zegt Jazz Komproe. Lees meer

Ik sla een praatje op het Godenpad

Shimanto Reza gaat tegen zijn achterhoofdstem in en ontdekt de waarde van taboes. Lees meer