Asset 14

Feesten alsof je vijf bent

Het meest memorabele feest dat ik ooit heb gegeven, gaf ik op de basisschool. Ik woonde toen in Haren (bij Groningen), een dorp dat inmiddels berucht is om haar feesten. In de jaren negentig was Haren echter hoogstens bekend onder plantenliefhebbers. Er viel toen dus nog wat eer te behalen aan een goed feestje.

Op onze basisschool groeide het goede-feestjes-geven uit tot een ware traditie. Natuurlijk kon het niet allemaal even origineel zijn – er waren vele ‘neem je zwemspullen mee’-feestjes (Haren had, naast een hortus botanicus, ook een zwembad) en vele ‘moordenaartje’-feestjes (waarbij je tumtummetjes kon winnen door goed te letten op iemands oogspieren). Maar de beste feestjes waren de feestjes waarbij kinderen zelf iets hadden bedacht; en hun familie hadden ingezet voor de uitvoering. Eén vriendinnetje had een gymzaal ter beschikking (haar vader was gymleraar), waar we konden apenkooien zonder op onze motoriek beoordeeld te worden of teams te hoeven kiezen (al die zaken die gym zo ondraaglijk maken). Een ander vriendinnetje had een speurtocht uitgezet in het bos achter haar huis, waarbij als spoken verklede familieleden achter bomen vandaan sprongen. En ik, ik had ‘het junglefeest’.

Voor ‘het junglefeest’ was elke kamer van ons rijtjeshuis veranderd in een scène die je in een oerwoud tegen zou kunnen komen – tenminste, zoals ik me toen een oerwoud voorstelde. Ik was weken bezig geweest met alle voorbereidingen. Overal waren lianen en varens en bromelia’s van papiermaché en karton opgehangen. Er waren dierenmaskers die kinderen bij binnenkomst op konden zetten, om zich beter in hun rol in te leven. Vervolgens gingen ze de verschillende kamers langs. Er was een kamer met een grote getekende giraffe, die achter elke vlek een quizvraag had zitten. Er was een kamer waarin we een kudde olifanten naspeelden met dropveters als slurf en staart tegelijk: een dropveterparade. En het allerbeste was de kamer waarin mijn (13 jaar oudere) broer een orang oetan speelde. Wat het spelelement was in die kamer weet ik niet meer, daar ging het ook niet om. Het ging erom dat mijn broer met één hand de boekenkast inklom – in zijn andere hand had hij de onvermijdelijke banaan. Dat hij op ons afsprong vanuit die kast, dat hij apengeluiden maakte en met zijn armen over de grond heen en weer rende, kortom: dat hij een levensechte orang-oetan neerzette, en dat wij echt even dachten dat we in een tropisch regenwoud zaten.

Oké, ik was geen vijf meer ten tijde van het junglefeest, zoals de titel van deze TIP suggereert. Maar het gaat om het idee, het idee van het kinderfeestje. Die kinderfeestjes waren zo geweldig omdat we samen iets deden, we verzonnen activiteiten, uitdagingen, spelletjes. We gingen er niet vanuit dat als je mensen samen in een ruimte zet ze zich vanzelf wel zullen vermaken. Mensen samen in een ruimte zetten: het is het concept van zowel het gros van de ‘volwassen’ feestjes als van Sartres Achter Gesloten Deuren, je weet wel, van ‘de hel, dat zijn de anderen’. Natuurlijk, volwassen feestjes hebben op Sartres scenario voor dat er taart is, soms ook muziek, met een beetje geluk zelfs drank. Maar het concept blijft hetzelfde: zie maar hoe je je met elkaar vermaakt. (‘En… wat doe jij in het dagelijks leven?’)

Toen we pubers waren en we niet konden wachten om volwassen te zijn, hadden quasi-volwassen feestjes nog zo hun charme. We staarden dan naar onze taart en/of ons drankje, hopend dat we niets stoms zouden zeggen, hopend dat iemand anders iets leuks zou zeggen. We zetten onszelf met anderen in een ruimte zonder al te veel verder vermaak, omdat we toch te veel met onszelf bezig waren om op iets buiten onszelf te letten. Hopelijk zijn we die fase nu allemaal wel voorbij. We zijn inmiddels toch oud genoeg om niet langer volwassen te willen zijn.

Waarom voegen we niet wat meer toe? Waarom geen quizzen meer, geen speurtochten, geen dropveterparades? Of op z’n minst wat tumtums? Laten we vooral weer feesten alsof we vijf zijn, maar dan zonder ouderlijk toezicht en met drank. Bijvoorbeeld – bij voorkeur – op het nu al legendarische hard//hoofd-jubileumfeest.

Mail

Emy Koopman was jarenlang Hard//hoofd-redactielid en is literatuurwetenschapper, psycholoog en schrijver. Ze debuteerde in 2016 met de roman Orewoet. Haar meest recente boek Tekenen van het universum verscheen in januari 2022 bij uitgeverij Prometheus.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer