Hier verschijnt elke dag een tip van een Hardhoofd-redactielid. Vandaag: een album dat uit z’n voegen barst van het speelplezier." /> Hier verschijnt elke dag een tip van een Hardhoofd-redactielid. Vandaag: een album dat uit z’n voegen barst van het speelplezier." />
Asset 14

Exile on main street

Er wordt weleens beweerd dat wanneer The Rolling Stones in ’72 – na het uitbrengen van hun pièce de résistance Exile On Main Street – er de brui aan hadden gegeven, ze een veel mythischere status bereikt zouden hebben dan nu het geval is. En al heb ik een zwak voor enkele van de albums die de band na die tijd uitbracht, denk ik dat deze theorie zeker klopt. Veel mensen van mijn generatie associëren Mick & Keith toch maar al te vaak met aanstellerige bejaarde junks die stadions vullen met naar verschraald bier ruikende vrachtwagenchauffeurs en hun getatoeëerde wijven. Geen kwaad woord over The Beatles en Bob Dylan en Jimi Hendrix en The Velvet Underground; die blijven heilig en hip voor jong en oud. Maar The Stones hebben een problematische reputatie. Dat is hun eigen schuld natuurlijk, maar toch is het zonde. Want de muziek die ze in de eerste tien jaar van hun bestaan maakten is godsgruwelijk opwindend.

Als je de vroegste platen van deze band achter elkaar beluistert hoor je een spannende zoektocht naar identiteit. Smerige rhythm & blues, opruiende beat, introspectieve pop, duistere psychedelica, duivelse gospel en ga zo maar door. Je zou kunnen zeggen dat The Rolling Stones constant een andere band wilden zijn dan ze waren en dat deze onvrede hun drijvende kracht was. De flirts vanaf midden jaren zeventig met ondermeer reggae, disco, punk en powerballads kwamen daarentegen uiterst berekenend over, niet als een innerlijke noodzaak. The Stones hebben zichzelf dan namelijk ook al lang en breed gevonden en missen dus de drive die hen zo boeiend maakte in de eerste plaats. Het eerder genoemde Exile On Main Street is de plaat waar de band voor het eerst en misschien ook wel voor het laatst volledig met zichzelf samenvalt. Dat is de reden waarom dit album zo op zichzelf staat en waarom het ook eigenlijk de zwanenzang van de band had moeten zijn. In dat geval was hun discografie huiveringwekkend onaantastbaar geweest.

Of Exile On Main Street mijn favoriete Stones-plaat is weet ik eigenlijk niet, want ik vind zijn drie voorgangers (Beggars Banquet, Let It Bleed en Sticky Fingers) minstens zo sterk. Het is wel het enige album van de band waar geen liedjes opstaan die er echt uitspringen, maar dat juist als geheel het beste werkt. Het is een dubbelalbum en dus is er volop de ruimte om te experimenteren met allerhande stijlen en sferen. De charme van de vroege Stones was dat het een typisch Britse band was die zo Amerikaans mogelijk wilde klinken (de barokke druilerigheid van een ‘Ruby Tuesday’ daargelaten). Op Exile On Main Street hoor je een band die niet meer stoer hoeft te doen, maar die alles nonchalant uit z’n mouwen lijkt te schudden. Wanneer Mick zijn strot opentrekt in ‘Sweet Virginia’ hoor je, in tegenstelling tot zijn eerdere pogingen in het genre, geen Londense branieschopper die zonodig de cowboy uit moet hangen, maar een rasechte countryzanger met een gebroken hart. ‘I Just Want To See His Face’ lijkt uit de moerassen van de Mississippi-delta op te borrelen, ‘Tumbling Dice’ en ‘Shine A Light’ brengen de extase van zwarte kerkgezangen en ‘Sweet Black Angel’ de melancholie van een kampvuur op de prairie. En dan is er natuurlijk nog de onversneden rock&roll van nummers als ‘Happy’ en ‘Rocks Off’, vol geile soultoeters.

Exile On Main Street is een album dat uit z’n voegen barst van het speelplezier. De meeste nummers klinken ontzettend euforisch en relaxt, maar de ondertoon is er een van destructieve decadentie. Niet zo vreemd als je bedenkt dat het grootste deel is opgenomen in een Franse villa (waar de Stones naartoe vertrokken om de Britse huizenbelasting te onderduiken, vandaar de titel) op een dieet van whisky en heroïne en in het bonte gezelschap van allerhande kunstenaars en klaplopers.

Achtendertig jaar later is ‘Exile’ opnieuw uitgebracht, zoals dat tegenwoordig gaat met een opgepoetst geluid (gelukkig niet té opgepoetst, het klinkt allemaal nog lekker smerig) en voorzien van kindersurprises waar de vermogende midlife-consument wel z’n fauteuil voor uit wil komen. Er zit een bonuscd bij met outtakes uit die tijd, maar Opa Mick heeft voor de gelegenheid zijn partijen opnieuw ingezongen en dat hoor je natuurlijk meteen. Die tien extra liedjes zijn best fijn, maar toch een beetje als een scheut Fanta in je Jameson. Laat dat zogenaamde luxeproduct maar voor wat het is en graai de ‘real thing’ uit de bakken met tweedehands vinyl bij je plaatselijke platenbakker. Al zit er een meter stof op en heeft er een olifant op staan springen, van Exile On Main Street zal je je leven lang plezier blijven houden. Deze plaat is niet stuk te krijgen, zélfs niet door die verschrikkelijke Rolling Stones.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
'Mijn familiegeschiedenis is een puzzel waarvan ik steeds meer stukjes vind’ 1

‘Mijn familiegeschiedenis is een puzzel waarvan ik steeds meer stukjes vind’

Na het overlijden van zijn grootouders vinden Stephan Splinter en zijn vader op zolder een schat aan informatie. Aan de hand van de documenten en de spaarzame verhalen van opa, beginnen ze hun veelbewogen familiegeschiedenis in Nederlands-Indië te reconstrueren. Lees meer

Nieuws in beeld: Donorhart uit een doos

Donorhart uit een doos

De heart-in-a-box kan (vlak) na het overlijden van een donor diens hart weer op gang laten komen. Illustrator Simcha van der Veen is diep onder de indruk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 47

Ontspan, Vladimir is hier

Deze week worden onze redacteurs blij van de zooi van iemand anders, de PlayStation en een Putin-stickerpakket. Lees meer

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Linkse mensen hebben vaak het idee dat zij buiten en boven de 'verkrachtingscultuur' staan, meent Harriet Bergman. Maar iemands politieke overtuiging zegt weinig over hoe diegene daadwerkelijk met machtsverschillen omgaat. Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Constant in verbinding en toch eenzaam

Constant in verbinding en toch eenzaam

Een plek waar je echt alleen bent en niet steeds naar je telefoon kunt grijpen. Waar vinden we die nog? Stefanie Gordin denkt met heimwee terug aan haar tijd in de Russische datsja's. Lees meer

 Giftige goudkoorts

Giftige goudkoorts

Jaarlijks belandt meer dan 130.000 kilo kwik - gebruikt voor het vinden van goud - in de Surinaamse natuur. Lees meer

Het vervolg van een rouwwoordenboek

Het vervolg van een rouwwoordenboek

De persoonlijke worsteling van Babet te Winkel om woorden te vinden voor haar rouw, was helemaal niet zo persoonlijk. Ze ontving vele berichten van mensen die zich in haar rouwwoordenboek herkenden. Dit is het vervolg van haar rouwwoordenboek. Lees meer

Hard//talk: Wie Thierry volgt

Wie Thierry volgt

Thierry Baudet heeft er heel wat kiezers bij die simpelweg hun vrijheid terug willen. Julius Koetsier vreest dat zij verzeild zullen raken in een moeras van verzinselen over UFO's en dinosaurussen. Lees meer

Nooit meer hier

Nooit meer genocide (hier)

Nooit meer genocide, dat beloven we elkaar op 4 mei. Maar wat zijn de lessen van 4 mei waard als we ze niet kunnen toepassen om nú een groep in nood te redden? Lees meer

Nieuws in beeld: Volle terrassen, volle ic's

Volle terrassen, volle ic's

Het demissionaire kabinet gaf groen licht voor het openen van de terrassen - en dus ook voor volle ic's. Lees meer

(Bos)rebellen

(Bos)rebellen

Deze week worden onze redacteurs blij van die film over het naderende Eurovisie Songfestival, eetbare bloemen en een onterecht vergeten dichter. Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Ali B gaat je niet redden

Ali B gaat je niet redden

‘Self made men’ prediken in online succescursussen dat succes voor iedereen binnen handbereik ligt. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Nieuws in beeld: Vogelgriep grijpt om zich heen

Vogelgriep grijpt om zich heen

Langs de Groningse Waddenkust zijn honderden vogels aangespoeld, die waarschijnlijk zijn geveld door de vogelgriep. Illustrator Aida de Jong brengt het lugubere nieuws in beeld. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 45

Goed advies

Deze week worden onze redacteurs blij van praktische zaken: goed advies, een nieuw rijbewijs en fijne muziek. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer