Mijn tip voor vandaag betreft geen boek, film of cd. Het betreft een compleet oeuvre. Het oeuvre van Mark Oliver Everett, dat een boek bevat, een documentaire en een heleboel cd’s.
In zijn memoires ‘Things The Grand Children Should Know’ (2007) vertelt Everett zijn tragische familiegeschiedenis. Mark was negentien toen hij zijn vader, de invloedrijke kwantumfysicus Hugh Everett III, in zijn nette pak op bed aantrof. Met veel zwarte humor beschrijft hij hoe het optillen van het dode lijf het enige fysieke contact is dat hij ooit met zijn vader heeft gehad. Zwarte humor is de rode draad die door het gehele oeuvre van Mark loopt. Pure noodzaak, want een paar jaar later pleegt zijn zus zelfmoord en sterft zijn moeder aan kanker. Van de familie Everett is dan alleen hij nog over.
Mark’s liedjes blijven qua thematiek ook altijd dicht bij huis. Pijnlijk autobiografisch kunnen die liedjes zijn, maar humor waarborgt immer de catharsis. Het pseudoniem waaronder Mark muziek maakt is E en vanaf nu zal ik hem dan ook zo noemen. E maakt twee ontroerende soloplaten: A Man Called E (1992) en Broken Toy Shop (1993). Maar het bekendst is E toch wel als voorman van de band EELS, die in 1996 debuteerde met het album Beautiful Freak.
Op liedjes als ‘Novocaine For The Soul’, en ‘Your Lucky Day In Hell’ toont E zich een soort altrock-versie van Randy Newman. De teksten zijn verbitterd, maar de muziek is speels. Dat speelse is er grotendeels af op Electro-Shock Blues (1998), dat dan ook volledig in het teken staat van de dood. Inmiddels is het wel duidelijk dat EELS geen echte band is, maar het ego-project van E met steeds wisselende muzikanten.
Daisies Of The Galaxy (2000) is de meest troostrijke popplaat die ik ken. E verheft een bloemetje dat tussen de straattegels doorgroeit tot een reden om te leven. En ook al heb ik nooit de dingen hoeven meemaken die hem tot zijn wijsheid brachten, beschouw ik zijn manier om tegen de wereld aan te kijken als de enige gezonde.
Souljacker (2001) en Shootenanny! (2003) zijn minder autobiografisch en laten vooral horen dat EELS ook verdomd goed kan rocken. Dubbel-album Blinking Lights And Other Revelations (2005) brengt muzikaal alle stijlen die we van EELS tot dan toe kenden samen. Dan is het even stil rond de ‘band’ en verschijnen het eerder genoemde boek en de documentaire ‘Parallel Worlds, Parallel Lives’ waarin E op zoek gaat naar het verhaal van zijn vader.
In zeer korte tijd zijn er nu twee nieuwe albums van EELS verschenen: Hombre Lobo (2009) en End Times (2010). Samen vormen ze een tweeluik over een stukgelopen relatie. Het ene album gaat over lust, begeerte en jaloezie. E ragt manisch op gitaren en huilt als een weerwolf. Het andere album behandelt de verwijten, het gemis en het oppakken van je leven na een breuk. De instrumentaties zijn sober en het geluid is verstild. ‘She locked herself in the bathroom again, so now I’m pissing in the yard’ zingt E als een boer met kiespijn in de piano-ballad ‘A Line In The Dirt’. Dit oeuvre is het leven zelf.
P.S. E's trouwe hond, genaamd Bobby, Jr., blaft op menig EELS-plaat mee en heeft ook een eigen myspace: http://www.myspace.com/11939895
