Ei en knoflook, een rare combinatie. Wees gerust: ik zal niet het tegendeel beweren. Er schiet me zo snel ook geen recept te binnen waarin ze elkaar aanvullen als Matthijs en zijn tafeldame, Wibi en zijn vriendin of Pluk en zijn Petteflet. Ze staan in de titel van dit stukje dan ook slechts gebroederlijk naast elkaar omdat ik onlangs binnen zeer korte tijd twee filmpjes zag waarvan ik steil achterover sloeg.
Ik ben geen keukenprins; ik kom te vaak niet eens toe aan het maken van een maaltijd die mijn moeder zou goedkeuren. Soms ben ik te laat thuis, maar op andere momenten zit ik mijn bezoek aan de supermarkt uit te stellen totdat het ineens absurd lijkt om nog te gaan. In zulke gevallen resten mij maar enkele mogelijkheden. Ik kan natuurlijk besluiten iets af te halen of niets eten, maar meestal verkies ik de kliekjes uit de vriezer of een restmateriaalmaaltijd. Het ultieme back-up recept is de pasta met knoflookolie, bestaande uit een paar simpele ingrediënten die ik altijd in huis heb: basilicum, parmezaan, olie en knoflook. Ontvel heel veel teentjes knoflook, snij ze in reepjes van 5 mm, doe ze in een laagje olie en bak/frituur ze tot ze net niet bruin (en dus bitter) zijn. Voeg hier eventueel een gesnipperd rood pepertje aan toe. Giet de olie en de knoflook over een bord pasta (liefst tagliatelle of spaghetti op eierbasis) en strooi er een ruime hoeveelheid basilicum blaadjes en nog veel meer parmezaan over. Niet gezond, wel lekker, en een gegarandeerd voldaan gevoel.
Goed, ik dwaal af. De filmpjes. Doodse stilte alstublieft. Allereerst: de splitsing van het ei.
Ongelooflijk, nietwaar? Een splitsing waarbij het Manhattan Project verbleekt. We gaan gelijk door met het volgende nummer. Het spektakelstuk: de knoflook.
Ik heb de afgelopen weken veel en veel te veel eieren gesplitst en zo mogelijk nog meer bolletjes knoflook gepeld. Het begint ziekelijke vormen aan te nemen: mijn keuken is vergeven van de bakjes en glazen en bekers met eierdooiers, langs alle kastranden liggen ontelbaar veel knoflooktenen in nette rijtjes te wachten totdat ik inzie dat wegmieteren de enige optie is. Al was het maar om plaats te maken voor nieuwe teentjes. Wie een recept kent dat mij eerst opdraagt heel veel eigeel te isoleren en vervolgens om honderd knoflooktenen te pellen: ik houd me aanbevolen.
