Tussen de vuile vaat in mijn gootsteen zijn al meerdere nieuwe levensvormen ontstaan, van het stof in mijn huis kan ik inmiddels een sjaal breien en als ik naar bed wil, baan ik mezelf een weg langs de stapels oude kranten, vuile was en half gelezen boeken in mijn slaapkamer. Anders dan je nu misschien zou denken, zou ik mezelf geen sloddervos noemen. Ik heb een hekel aan troep, word er onrustig van. Maar wat ik mezelf wel zou noemen is lui. Ik voel een fysieke afkeer van poetsen, schrobben, boenen, stofzuigen…
Ik kan me er gewoon niet toe zetten.
‘Je hebt een ritme nodig,’ heeft mijn vader gedurende mijn jeugd een paar duizend keer tegen me gezegd. ‘Niet pas om vier uur ’s nachts naar bed en om één uur ’s middags opstaan. Zo krijg je niks gedaan.’
Die woorden schoten me laatst opeens weer te binnen, toen ik voor de zoveelste keer de noodzaak van het verschonen van mijn lakens (een van mijn grootste ergernissen) stond af te wegen. Op die momenten is een van de eerste dingen die ik denk: wat nou als ik hier een mooi muziekje bij opzet? Dan word ik vast vanzelf productief. Waarna ik al snel languit op de bank lig mee te blèren met Duitse jarentachtigrock of een power nap doe en vier jaargetijden later wakker word.
‘Je hebt een ritme nodig,’ galmde die middag door mijn hoofd. Maar ik keek naar de bergen troep in mijn kamer en dacht: pap, wat ik nodig heb om deze zooi te lijf te gaan, is een stoomwals.
Dus die wals heb ik erbij gehaald.
Ik denk niet dat Aram Khachaturian, Johannes Brahms en Euphemia Allen ooit moeite zullen hebben gehad met hun huishoudelijke taakjes. Zie maar eens een pauze te nemen van je propere plichten als je wordt voortgestuwd door een onverbiddelijke driekwartsmaat die door het huis schalt. Een-twee-drie, een-twee-drie, niet stilstaan, straks struikelt je partner nog!
Goed, mijn partner was dan wel een stofzuigerslang, maar het hielp. Urenlang stond ik te boenen, poetsen, stoffen, schrobben, borstelen, zwabberen. Een-twee-drie, een-twee-drie, huppelpasje ertussendoor, pirouetje, buiginkje. Nooit eerder hebben de spiegels en ramen in mijn huis zo geblonken, rook het zo fris in mijn kamer en kon ik mezelf aankijken in de glanzende gootsteen. Een-twee-drie, een-twee-drie…
Uitgeput en met een opgeruimd huis en hoofd liet ik me op de bank vallen, zette snel iets rustigers op en deed mijn ogen dicht. Om vier jaargetijden later weer wakker te worden.
Wat de beste R&B-, Eurobeat- en Nederhopartiesten niet voor elkaar kregen, is een stel componisten met militair ritmegevoel vanuit hun graf wél gelukt. Inmiddels doe ik alles in driekwartsmaat: belastingformulieren invullen, Tips schrijven, douchen. Het enige wat ik er niet mee platgewalst krijg, is mijn nieuwe schoonmaakobsessie.
Beeld: Adli Wahid
Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je tip op naar eva@hardhoofd.com!
