Onze relatie was als zo’n ijsje: een hoorntje met twee enorme bollen dropijs, daarop een dot softijs, een veeg roze guf (zoet opgeklopt eiwit) en helemaal bovenop een flødebolle, oftewel een negerzoen. In Denemarken nemen ze ijsjes serieus. Niks geen laffe bekertjes met bolletjes lactose-vrije sorbetzooi. Een ijsje is minstens even groot als je onderarm en volstaat als lunch of lichte maaltijd.
Tijdens onze eerste en laatste vakantie naar Denemarken, waar hij vandaan komt, at ik elke dag zo’n ijsje. Deze midweek op een winderig eiland kende een aantal merkwaardige hoogtepunten. Zo verdwaalde ik tijdens het hardlopen waardoor ik per ongeluk 35 kilometer aflegde en mijn knie blesseerde. Een dag later nam de Deen me mee naar een klein houten kerkje waarvan hij toen nog dacht dat hij daar met me wilde trouwen. Dat van dat trouwen riep hij trouwens al langer. We hadden zo’n liefde-op-het-eerste-gezichtrelatie. Toen ik hem ontmoette begreep ik opeens waar iedereen het over had, wanneer ze over ‘echte liefde’ spraken. Oh, zó voelt dat dus! Na drie dagen beloofde de Deen dat hij me nooit zou verlaten, na twee maanden waren we Funda-verslaafd en na een half jaar sprak ik een aardig woordje Deens. We waren intens gelukkig, overweldigd door de enorme hoeveelheid zoetigheid die in ons naar boven kwam.
Dropijs is erg lekker. Helaas is het in Nederland bijna nergens verkrijgbaar. De zelfgemaakte variant is een schande en komt in de verste verte niet in de buurt van het tongstrelende ijs dat ze in Denemarken scheppen. Voor dropijs zou ik emigreren. Ik droomde daarvan, maar voorlopig waren we gelukkig in Amsterdam. We waren anderhalf jaar bij elkaar en woonden samen. Tot de Deen op eerste kerstdag belde met de boodschap dat hij niet terug zou komen. Hij was voor de feestdagen naar zijn ouders, en moet daar besloten hebben dat het over was. Ik heb hem nog een keer gezien toen hij zijn spullen kwam ophalen.
Heel lang ben ik boos geweest, verontwaardigd en daarna verdrietig dat dit sprookje zo plotseling voorbij kon zijn. En lang begreep ik niet wat er gebeurd was, waarom de Deen van de ene op de andere dag verdween en niet meer terug kon komen. Maar nu zie ik in dat het met Deense ijsjes niet anders kan. Wanneer je het hoorntje krijgt aangereikt lijkt het te mooi om waar te zijn. Alles wat lekker is, samengebracht op één oubliehoorn. De koude substantie glijdt door je keel terwijl de suiker naar je hoofd stijgt. Je likt en je droomt en je likt en de wereld ligt aan je voeten, zo goed voel je je met dit ijsje.
En dan is het opeens op.
Misschien hadden we minder hard van stapel moeten lopen. Misschien waren we te gulzig.
Volgens psycholoog Elaine Hatfield zijn er twee soorten liefde: compassionate en passionate love. Passionate love is intens maar tijdelijk (6 tot 30 maanden) en kan overgaan in liefde die compassionate is, en van wederzijds respect, affectie, vertrouwen en genegenheid uitgaat. Compassionate love is als een goede wijn, die met de jaren beter wordt, en in sommige gevallen uiteindelijk verzuurt.
Uit: The Happiness Hypothesis van Jonathan Haidt.
Een gelijmd hart is nooit helemaal compleet. Wie een keer passionate verliefd en verlaten werd, kijkt de volgende keer wel uit. Hoe hoger je klimt, hoe harder je valt, toch? Je wordt voorzichtig en dat maakt elke volgende relatie meer compassionate en daarom saaier. Liefdes worden berekenend en volwassen. Maar dat is uiteindelijk ook wat jij aan het worden bent en wat je de rest van je leven nog zult zijn. Daarom deze TIP: als je toevallig een Deens ijsje in handen gedrukt krijgt, wees dan niet bang, neem het aan en lik alsof je leven er vanaf hangt. Sommige dingen kun je niet doseren. IJsjes smelten. Aan die langzaam rijpende Hollandse kaas kun je altijd nog beginnen. En maak je geen zorgen, die is ook heel lekker.
