Er zijn mensen die nog steeds geloven dat vrouwen geen humor hebben. Dit vooroordeel is zelfs onder de leden van het vrouwelijk geslacht wijdverspreid. Als een comédienne het podium betreedt, siddert het wantrouwen door de zaal.
Mannen hebben wat meer ervaring in de grappenmakerij. Net zoals we een aantal eeuwen langer de kunst van het leidinggeven hebben kunnen oefenen. De openbare ruimte was lange tijd een groot penispodium, en dat is toch de plek waar de meeste grappen worden gemaakt. Er bestaat al decennialang een sfeer van ‘jongens onder mekaar’ in de senaat, de kroeg of de voetbalkleedkamer, een plek waar je je vrij voelt en los kan gaan. Godfried Bomans zei ooit: “Mannen zijn de koningen van de vriendschap, vrouwen zijn de godinnen van de liefde.” Natuurlijk is dat slechts een sociaal-culturele rolverdeling. Toch is de ginnegapperij iets waar vrouwen pas recentelijk aan toe komen: zij waren lange tijd aan huis gekluisterd, druk met de kinderen bovendien. Nu kunnen ze eindelijk op straat rondhangen of te veel drinken in een donkere bar. In een grap schuilt daarnaast altijd een ambitie: om het toehoor te vermaken, om je uit een ongemakkelijke situatie te bevrijden of om simpelweg je eigen misère te vergeten. Omdat vrouwen lange tijd niet werden geacht om dromen of zelfs een persoonlijkheid te hebben, hoefden ze ook geen grappen te maken. Tenslotte zijn veel feministen permanent woedend, en oprechte woede is zelden grappig.
Ik ken daarentegen weinig mannen zonder gevoel voor humor. Met de meeste mannen heb ik onmiddellijk een natuurlijke klik als het op kwinkslagen aankomt. De meeste vrouwen die ik ken bezitten dit talent (nog) niet. Als je vertelt dat je eigenwijze hond eigenlijk een omgebouwde kat is, zeggen ze: “Echt?” Dit is geen domheid, maar een mooie naïviteit die voortkomt uit een veel te beschermde opvoeding, waarin nooit gelogen werd en elke vorm van viezigheid vakkundig buiten de deur werd gehouden. Meisjes zijn netjes, jongens halen kattenkwaad uit. Vrouwen zijn niet gewend om grenzen van hun voorstellingsvermogen op te zoeken, of andere plekken te bezoeken waar het schuurt, brandt en lekker kietelt.
Daar staat weer tegenover dat een paar van de allergrappigste mensen die ik ken, vrouwen zijn. Ze komen met zulke gorigheden op de proppen, dat zelfs mijn afgestompte oren ervan gaan klepperen. Ze durven vies en eng te zijn, maken de meest bizarre associaties en gebruiken hun hoofd en lichaam op manieren die ik niet voor mogelijk had gehouden. En dit alles wordt voortgebracht door schattige, kleine meisjes, wat het contrast alleen nog maar verrassender en hilarischer maakt. Ik weet nog hoe ik een keer in de rij stond voor een concert met een vriend en zijn nieuwe vriendin, een mooi blond meisje met een hoge stem. We hadden flessen bier en eten mee, wat natuurlijk niet mee naar binnen kon. Onmiddellijk zei het meisje: “Oké, wie heeft de grootste anus?”
Er is nu eindelijk een comedyserie die dit soort rare vrouwenhumor aan de wereld toont. Het zat misschien al een beetje in Girls, en in Seinfeld (Elaine!), Friends en Sex and the City (een serie die ik zal verdedigen tot mijn graf). In Broad City maken we kennis met Abbi en Ilana, twee quirky meisjes in New York die kleine avonturen meemaken in de grote stad (gespeeld door Ilana Glazer en Abbi Jacobson – de serie is gebaseerd op hun leven). Ze roken wiet die Ilana in haar vagina vervoert (“It’s nature’s pocket!”) en checken de penissen in de losse korte broeken van de basketballers in de buurt, tot een van de spelers hen vraagt om hier mee op te houden: “Some of the guys are feeling really uncomfortable.”
Ilana’s scharrel is de zwarte tandarts Lincoln, gespeeld door de droogkomische stand-up comedian Hannibal Buress, die een relatie wil terwijl zij de boot afhoudt. Maar Broad City is niet een soort geslachtelijke bizarro world. Zoals The New Yorker schreef: “They’re not just trying to outdude the dudes.” De serie zit vol met goede grappen en ambitieuze, absurdistische afleveringen. Zo is er het moment dat de dames in een park gaan zitten trommelen om geld te verdienen. Niemand let op hen, maar als een meisje op hun ritme begint te dansen, trekt zij veel bekijks. Ze legt haar hoed neer en mensen geven veel geld. Ilana en Abbi zijn nu de achtergrondband van een andere act geworden. Als ze boos stoppen met spelen, scheldt iedereen ze uit.
Broad City is slim, raar, hilarisch. Het werd al ‘Louie voor vrouwen’ genoemd, omdat het hetzelfde ongemak toont als Louis CK in zijn serie. Zo ver zou ik niet gaan, maar ik ben blij dat we nu eindelijk eens vieze, grappige vrouwen aan het werk zien. De inhaalslag is begonnen. Grappige mannen: berg je.
