Asset 14

Broad City

Er zijn mensen die nog steeds geloven dat vrouwen geen humor hebben. Dit vooroordeel is zelfs onder de leden van het vrouwelijk geslacht wijdverspreid. Als een comédienne het podium betreedt, siddert het wantrouwen door de zaal.

Mannen hebben wat meer ervaring in de grappenmakerij. Net zoals we een aantal eeuwen langer de kunst van het leidinggeven hebben kunnen oefenen. De openbare ruimte was lange tijd een groot penispodium, en dat is toch de plek waar de meeste grappen worden gemaakt. Er bestaat al decennialang een sfeer van ‘jongens onder mekaar’ in de senaat, de kroeg of de voetbalkleedkamer, een plek waar je je vrij voelt en los kan gaan. Godfried Bomans zei ooit: “Mannen zijn de koningen van de vriendschap, vrouwen zijn de godinnen van de liefde.” Natuurlijk is dat slechts een sociaal-culturele rolverdeling. Toch is de ginnegapperij iets waar vrouwen pas recentelijk aan toe komen: zij waren lange tijd aan huis gekluisterd, druk met de kinderen bovendien. Nu kunnen ze eindelijk op straat rondhangen of te veel drinken in een donkere bar. In een grap schuilt daarnaast altijd een ambitie: om het toehoor te vermaken, om je uit een ongemakkelijke situatie te bevrijden of om simpelweg je eigen misère te vergeten. Omdat vrouwen lange tijd niet werden geacht om dromen of zelfs een persoonlijkheid te hebben, hoefden ze ook geen grappen te maken. Tenslotte zijn veel feministen permanent woedend, en oprechte woede is zelden grappig.

Ik ken daarentegen weinig mannen zonder gevoel voor humor. Met de meeste mannen heb ik onmiddellijk een natuurlijke klik als het op kwinkslagen aankomt. De meeste vrouwen die ik ken bezitten dit talent (nog) niet. Als je vertelt dat je eigenwijze hond eigenlijk een omgebouwde kat is, zeggen ze: “Echt?” Dit is geen domheid, maar een mooie naïviteit die voortkomt uit een veel te beschermde opvoeding, waarin nooit gelogen werd en elke vorm van viezigheid vakkundig buiten de deur werd gehouden. Meisjes zijn netjes, jongens halen kattenkwaad uit. Vrouwen zijn niet gewend om grenzen van hun voorstellingsvermogen op te zoeken, of andere plekken te bezoeken waar het schuurt, brandt en lekker kietelt.

Daar staat weer tegenover dat een paar van de allergrappigste mensen die ik ken, vrouwen zijn. Ze komen met zulke gorigheden op de proppen, dat zelfs mijn afgestompte oren ervan gaan klepperen. Ze durven vies en eng te zijn, maken de meest bizarre associaties en gebruiken hun hoofd en lichaam op manieren die ik niet voor mogelijk had gehouden. En dit alles wordt voortgebracht door schattige, kleine meisjes, wat het contrast alleen nog maar verrassender en hilarischer maakt. Ik weet nog hoe ik een keer in de rij stond voor een concert met een vriend en zijn nieuwe vriendin, een mooi blond meisje met een hoge stem. We hadden flessen bier en eten mee, wat natuurlijk niet mee naar binnen kon. Onmiddellijk zei het meisje: “Oké, wie heeft de grootste anus?”

Er is nu eindelijk een comedyserie die dit soort rare vrouwenhumor aan de wereld toont. Het zat misschien al een beetje in Girls, en in Seinfeld (Elaine!), Friends en Sex and the City (een serie die ik zal verdedigen tot mijn graf). In Broad City maken we kennis met Abbi en Ilana, twee quirky meisjes in New York die kleine avonturen meemaken in de grote stad (gespeeld door Ilana Glazer en Abbi Jacobson – de serie is gebaseerd op hun leven). Ze roken wiet die Ilana in haar vagina vervoert (“It’s nature’s pocket!”) en checken de penissen in de losse korte broeken van de basketballers in de buurt, tot een van de spelers hen vraagt om hier mee op te houden: “Some of the guys are feeling really uncomfortable.”

Ilana’s scharrel is de zwarte tandarts Lincoln, gespeeld door de droogkomische stand-up comedian Hannibal Buress, die een relatie wil terwijl zij de boot afhoudt. Maar Broad City is niet een soort geslachtelijke bizarro world. Zoals The New Yorker schreef: “They’re not just trying to outdude the dudes.” De serie zit vol met goede grappen en ambitieuze, absurdistische afleveringen. Zo is er het moment dat de dames in een park gaan zitten trommelen om geld te verdienen. Niemand let op hen, maar als een meisje op hun ritme begint te dansen, trekt zij veel bekijks. Ze legt haar hoed neer en mensen geven veel geld. Ilana en Abbi zijn nu de achtergrondband van een andere act geworden. Als ze boos stoppen met spelen, scheldt iedereen ze uit.

Broad City is slim, raar, hilarisch. Het werd al ‘Louie voor vrouwen’ genoemd, omdat het hetzelfde ongemak toont als Louis CK in zijn serie. Zo ver zou ik niet gaan, maar ik ben blij dat we nu eindelijk eens vieze, grappige vrouwen aan het werk zien. De inhaalslag is begonnen. Grappige mannen: berg je.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1) 1

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer