Asset 14

De knutselaar

Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers, en soms lijkt het alsof die zich allemaal verzamelen op Facebook. In een korte serie verwondert Ron zich over het gezelschap dat hij op zijn vriendenpagina aantreft. Deze keer: de knutselaar.

Daar zit hij dan, de Facebookknutselaar. Fantastisch: zijn superleuke toneelgroep op de kaart zetten. De eigen pagina bestaat al. Mooi, zo’n plekje op de Facebook. Helemaal gratis ook. De bekendheid en het succes zullen exponentieel toenemen, dat ligt voor de hand. Toch moet na een tijdje erkend worden dat de likes een beetje achterblijven. De teller staat op 180. Dat doet pijn. Organiseer een actie, zeggen vrienden, collega’s en familieleden. Net zoals ze ooit zeiden: maak toch een Facebookpagina.

Enig geploeter later staat ‘ie online: dé winactie die de toko voor altijd op de kaart gaat zetten, het startschot voor een orkaan aan likes, reacties en shares. Twee weken later het vervolgbericht:

Met nog 2 en een half uur te gaan tot de première hebben we 195 likes. Er geldt nog steeds, bij de 200e like krijgt u twee vrijkaarten voor de première vanavond. Wees dus snel!

Had dat nou maar niet gedaan. Die 200e like ga je niet snel halen. Er kleven namelijk twee fundamentele bezwaren aan je actie.

Illustratie: Josse Blase.

Eén: je snapt het niet

Bedankt voor deze leuke actie. Zeer zeker wil ik winnen. Je bent gul, je actie is de moeite waard. Zie: in drie zinnen de gedachtes waarvan jij zeker bent dat ik ze nu heb. Ik weet dat je dat denkt, want ik ken je. Je bent mijn oude werkgever, die ene oom, een verre kennis, die collega. Je bent mij: ik heb ook al zo’n negen pagina’s versleten. Maar lieve knutselaar, de werkelijkheid is meer iets in de trant van kokend bloed in mijn aderen, een bek vol schuim en een drang om iets kapot te slaan. Ik erger me de pleuris aan je bericht.

Je snapt het namelijk niet. Overdenk je ‘leuke’ campagne eens: de 200e like wint vrijkaartjes. Waarom zou ik, als één van die andere 199 mensen, je pagina dan liken? What’s in it for me? Je zegt: doe mee, zodat een ander kan winnen. Knutselaar toch, begrijp je dan niet dat Facebook geen belshow is?

Natuurlijk, als Linda de Mol zegt dat iedere beller of sms’er kans maakt op 10.000 euro, en het staat ook duidelijk in de balk onder aan het scherm, dan grijpen zelfs hoogleraren en zenboeddhisten naar de telefoon. Dat werkt gewoon zo. Maar Facebook is zo’n spektakel niet: de onwaarheid van je belofte is van het scherm af te lezen. Of het is onduidelijk wát je nu eigenlijk precies belooft. Al net zo’n gruwel. Dan zeg je: bij 200 likes geven we iets weg. Ja, aan wie dan? Wie maakt er kans - alle 200, de laatste dertig, of alleen nummer 200? Of inderdaad alleen de 200e, als ik goed gelezen heb? En waarom hoor ik er trouwens nooit meer iets van – heb je überhaupt wel iets weggegeven?

Twee: je weet heus wel beter (en je ruïneert jezelf)

Je bent opgegroeid met technologie, want dat zijn we (bejaarden daargelaten) allemaal. Je maakte kennis met de eerste inbelverbindingen, het eerste e-mailaccount, de geheime vragen en het creatieve proces van het bedenken van wekelijks wisselende MSN-namen. En dan gedraag je je nu als een bejaarde aan wie de wereld in een ongrijpbare waas voorbijtrekt? Joh, ergens weet je best dat dit soort streken niet oké zijn. Wat mist op Facebook, is een ferme tik op de vingers. Een ouderlijke berisping. Dat zal ik dan maar moeten doen.

En weet dit: je brengt jezelf schade toe. Wil je echt te boek staan als de toneelgroep met het meelijwekkende aantal van 197 likes, als een groep grappenmakers die bedelt om een beetje aandacht met acties die van een knudde intelligentie getuigen? Als één van de vele miljoenen die dagelijks vrienden uitnodigt om hun pagina te liken? Het gezegde van de schoenmaker en de leest is een cliché omdat het waar is. Ga toneelspelen, doe je ding. Laat marketing over aan de marketeers. Hou er mee op, Facebookknutselaar. Gooi weg, die Facebookpagina.

Ron Vaessen (1987) schrijft aan zijn debuutnovelle en is redacteur bij het Tilburgs universiteitsblad Univers.

Mail

Josse Blase is een illustrator, afgestudeerd aan de Hogeschool van Kunsten in Utrecht. Zijn stijl kenmerkt zich in humor, kleur, speelsheid en een groot gevoel voor detail.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Speaker

Speaker

Tijdens het installeren van een dichtende speaker aan de rand van een weiland, wil Werner zich niet vergelijken met kunstenaar Guido van der Werve, maar veel resoneert. In EYE is nog tot 29 mei een tentoonstelling te zien van Van der Werve. Hij leerde Werner over de kansen in melancholie. Lees meer

Dit is geen NFT, maar een simpele jpeg - weliswaar zonder uitstoot

Ook feministische NFT’s zijn een aanslag op het milieu

Feministisch platform The TittyMag wil het NFT-aanbod diverser maken. Kan het platform die markt niet beter links laten liggen? Lees meer

 1

Vat het nou alsjeblieft niet persoonlijk op

Corona lijkt alweer bijna iets uit het verleden maar de financiële effecten ervan zijn nog steeds voelbaar in de culturele sector. Vivian Mac Gillavry blikt terug op een periode waarin bestuurders kunstenaars zonder schuld of schaamte voor de bijl gooiden. Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Interview met kunstenares Nina Goedegebure

'In ziekenhuizen moet je ook naar kunst kunnen kijken en koffiedrinken'

Interview met kunstenares Nina Goedegebure over hoe ze houvast vond in de ziekenhuisgalerie en daar een boek over maakte. Lees meer

 1

Pim Fortuyn, aartsvader van conservatieve camp

Twintig jaar na de moord op Pim Fortuyn is camp een belangrijk onderdeel van extreem-rechtse politiek geworden. Hoe komt de bal weer bij 'ons' te liggen? Lees meer

Dit is geen ode 2

Dit is geen ode

'In dit land word je aan stukken gescheurd. / Ik verzamel jouw gescheurde stukken vlees. / Ik bak je op 200 graden. / Ik deel je uit.' In harde dichtregels verkent Shabnam Baqhiri hoe het is om je echt aan te passen en waarom dit soms noodzakelijk en juist goed is. Lees meer

Column: Een nog onbekend familielid

Een nog onbekend familielid

De ouders van Eva lijken de geboorte van een nieuw familielid te beschouwen als een vrijbrief om wel erg persoonlijke vragen op hun dochter af te vuren. Lees meer

Nieuws in beeld: Voor de klas? Mij niet gezien!

Voor de klas? Mij niet gezien!

Tien jaar geleden waren er zo'n 3000 à 4000 docenten nodig. Vorig jaar 18.000. Lees meer

Nieuws in beeld: Steek je hand op als ook jij...

Steek je hand op als ook jij...

De politie registreerde bijna 40 procent meer gevallen van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Lees meer

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan) 1

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan)

Luuk Schokker leerde dat een groot ego bij het schrijven geen overbodige luxe is. Je onzekerheid omarmen maar tegelijkertijd een ego kweken. Hoe doe je dat? Luuk legt het uit. Lees meer

A Sacred Slut_Daan Timmer_Lena Plantinga

A Sacred Slut

Je bent vrouw, het is zomer en je wil wat. Klaarkomen, bijvoorbeeld. In dit broeierige nieuwe kortverhaal van Lena Plantinga speelt een jonge vrouw met zichzelf en het lot. Een verhaal over zoeken naar je seksuele zelf, en haar aantreffen onder het juk van je seksuele verleden. Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

Vrouwen van kleur! Stop met uitblinken en sluit je aan bij de dutjesrevolutie! 1

Vrouwen van kleur! Stop met uitblinken en sluit je aan bij de dutjesrevolutie!

Bij uitstek vrouwen van kleur gaan onderdoor aan de hoge eisen die hun werkomgevingen aan hen stellen, omdat ze constant moeten bewijzen even harde werkers te zijn als hun witte mannelijke collega's door veel meer dan hen te doen. Tijd dus om eens languit dwars te zitten: tijd voor de dutjesrevolutie! Lees meer

Nieuws in beeld: Als de prijzen de frituurpan uit rijzen

Als de prijzen de frituurpan uit rijzen

Consumenten zitten in de patatten. Lees meer

Een lichaam dat liefde opwekt

Een lichaam dat liefde opwekt

Een fragment uit Emy Koopmans 'Tekenen van het universum' over een lichaam dat gelooft dat het moet krimpen om het waard te zijn te worden liefgehad. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

De twee realiteiten van Rusland

De twee realiteiten van Rusland

Russische feministen blijven onder grote druk van het regime nieuwe vormen van activisme bedenken. Een interview met drie anti-oorlogsactivisten. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars. Meld je vóór 1 juni aan en ontvang deze zomer al je eerste kunstwerk én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel