Asset 14

Sekse-etiquette

Brieven van en naar een flat naast de derde ringweg van Moskou. Maite en Simone schrijven elkaar over van alles en nog wat. Populair onder Russische vrouwen: het zelfhulpboek Op weg naar het huwelijk.

Milaya Maite,

Ik schrijf je boven een spetterend worstje in het Georgische restaurant in mijn straat. 'One pound pork butt' zit erin, maar ook granaatappelpitjes en verse paprika. Eet smakelijk, alvast. 

Rusland is een mannenland, schreef je. Volgens mij ben ik het daar gedeeltelijk mee eens: mannenwil is wet - als ze niet laveloos in een hoekje liggen.

Nou goed, dat zijn natuurlijk clichés, niet te snel denken dat de vrouwen hier zielig zijn, want de meesten weten best hoe ze met deze kerels om moeten gaan. Ik heb al meerdere divorcee’s ontmoet die uit een huwelijk hadden gehaald wat ze nodig achtten (een kind en een inkomen) en die nu jubelend autonoom zijn.

De seksen hebben wel zeer sterk een eigen domein. Vandaag bijvoorbeeld, in een boekenwinkel, stonden er twee stellages, één met aanraders voor vrouwen, (o.a.: Op weg naar het huwelijk, De psychologie van de vrouw: zelfanalyse en Vagina) en één voor de man (o.a. Over robuustheid, De psychologie van het risico en Stoppen met roken.) Dit onderscheid is hier vrijwel onomstreden.

Er geldt ook een verdomd merkwaardige etiquette tussen de seksen. Deze week had ik een eerste date waarbij er binnen een uur al erg veel nadruk kwam te liggen op de unieke kwaliteiten van de baarmoeder. 

"Het is maar goed dat je niet rookt, je weet wel, voor het kinderen krijgen", zei de Rus met Siberisch blauwe ogen. Hij was kunstzinnig onderlegd en we waren vlak ervoor nog Boelgakov aan het bespreken, maar dat was blijkbaar bijzaak. 

"Hou je van kinderen?" vroeg hij aanmoedigend. Toen de serveerster de bestelling op kwam nemen stokte onze discussie bij de enerverende uitspraak: "De huidige tendens is dat vrouwen meer werk op zich nemen dan mannen, dat is tegennatuurlijk en moet teruggedraaid worden." Ik had mijn interesse al veel eerder verloren.

Eigenlijk voel ik me door seksistische uitspraken nooit persoonlijk aangesproken. Soms vraag ik door tot ik een kronkel in zijn redenatie kan ontdekken en confronteer hem ermee. In mijn mindere momenten dreig ik zo’n vent wel eens fysiek leed te berokkenen ("Dat neem je terug, anders pak ik je", heb ik letterlijk eens tegen een politieagent gezegd, hij bood daarop zijn excuses aan), vaker lach ik het weg en ga ik verder met mijn eigen leven. 
Misschien ben ik te passief, tijdens deze date ging ik eerst in discussie over zijn ideeën, maar liet ik de bonje ook zo weer varen voor een ander onderwerp. Ik ben geen hysterica die wijn in iemands gezicht zal gooien en direct de benen te neemt.

Ik heb mijn date wel voor het eten en mijn taxi naar huis laten betalen. Daar had ik ineens geen moeite meer mee.

Do zvidaniya,
Simone

Russische werklui in (m/v) een café. Foto: Henri Cartier-Bresson.

___

Lieve Simone,

Ik kan wel zeggen, je stelt de juiste vragen op het juiste moment. Ik ontdek net dat in Nederland de vierde feministische golf is aangevangen. Manifesten, talkshows, opiniestukken; er was zelfs pas geleden een NK Feminisme. En Simone, natuurlijk had je al je vermoedens, en het voelt dan ook alsof ik uit de kast kom terwijl iedereen al lang weet wat er gaande is, maar ook ik blijk feminist te zijn!

Laatst zat ik met mijn zusje aan tafel een beetje te keuvelen over het leven. Het gesprek viel stil, mijn zusje dipte haar biscuitje in haar thee, keek op en zei: "Mait, ik geloof dat ik, eh, feminist ben geworden." Ze keek er een beetje ongemakkelijk bij. Ik barstte in lachen uit. "Mijn god, ik ook!" riep ik. We vielen elkaar nog net niet in de armen.

Toen mijn zusje en ik pubers waren, was feminisme echt not done. Feministen waren enge vrouwen met harige oksels en tuinbroeken die zeurden over ouderwetse dingen als ‘baas in eigen buik’. Maar binnen onze respectievelijke studies (fotografie en geschiedenis) zijn mijn zusje en ik ons steeds meer met vrouwelijkheid bezig gaan houden (elk op onze eigen manier, Luka zo en ik zo). Wat is vrouwelijkheid eigenlijk? En wat was het vroeger? In hoeverre is het een rol die je speelt, een masker dat je opzet, of een reeks verschillende maskers voor verschillende situaties? En zijn we de vrouw die we zelf willen zijn, of de vrouw die onze omgeving wil zien?

Allemaal belangrijke en gelukkig weer sociaal geaccepteerde vragen om over na te denken. Dus, als antwoord op je vraag, denk ik dat je antifeministische wanspraak nooit over je kant moet laten gaan. Daarbij lijkt me dat opportune dreigen met fysiek geweld een goede manier om een seksistische Rus met zijn neus op de feiten te drukken.

Anderzijds, in een orthodoxe (qua religie, maar ook in andere betekenissen van het woord) samenleving als de Russische is het waarschijnlijk een stuk moeilijker om vastgeroeste normen en waarden ter discussie te stellen. Gelovigen zijn nu eenmaal moeilijk van gedachten te veranderen en helaas lijken religie en seksisme verdomd vaak samen te gaan. Of zijn de Russen niet zo religieus?

Afijn, misschien is enige voorzichtigheid op zijn plaats, eerder stelden we tenslotte nog vast dat ook kunstzinnige Russen agressief kunnen zijn – dan liever veilig naar huis in een betaalde taxi!

Veel liefs,
Maite

-

Freelance journalist Simone Peek (1988) woont in Moskou, Maite Karssenberg (1989) in Amsterdam. Ze waren nog guppies toen ze elkaar leerden kennen en hebben nog steeds geen idee hoe de wereld in elkaar zit, maar vinden het wel leuk om erover van gedachten te wisselen.

Mail

Simone Peek is Hard//hoofd redactielid. // simone@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1) 1

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer