Een nachtkastje zegt soms meer dan duizend woorden. Iris van den Berg fotografeerde nachtkastjes van vreemden. In reactie op deze foto's schreef Marica Crombach korte teksten over mensen die in bed liggen. Dit is het eerste deel van een tweeluik.
Een dromeloze lucht
Ik keek naar het plafond en zag duizenden spinnen krioelen. Ze zaten er niet echt, dat wist ik wel, maar ik zag ze over elkaar klimmen en rondlopen. Ik was bang dat ze zouden vallen en trok het dekbed over mijn neus. Van de weeromstuit staken mijn tenen daardoor onder de deken uit. Ik wiebelde ze heen en weer, totdat ze begonnen te groeien. Mijn nagels rekten een stukje mee, en knapten toen als dorre takjes van de teenstengels.
Ik sloot mijn ogen, telde tot vijf-en-twintig en deed ze weer open. Mijn tenen waren flink doorgeschoten. Tien bleke bomen reikten bijna tot het plafond. De wind die door mijn dakraam kierde liet ze zachtjes wiegen, tot vlakbij de krioelende spinnenmassa. Een voor een sprongen de spinnen in de bomen, en liepen in een colonne naar beneden. Dat doen ze nog best geordend, dacht ik en ik trok de deken over mijn ogen.
Dialoog onder de dekens
Ik kuchte een paar keer in de hoorn.
‘Heb je gehuild?’
Ik schraapte mijn keel.
‘Ik hoor aan je stem dat je hebt gehuild.’
‘Ik ben verkouden.’
‘Huil je nog steeds?’
‘Nee,’ loog ik opnieuw en ik veegde mijn tranen weg met een doorweekt papieren zakdoekje.
Ruilen
Met zijn duim streelde hij haar kiezen en voelde voorzichtig aan het nog vochtige tandvlees. Het leek mee te bewegen onder de druk van zijn vinger. Voorzichtig deed hij zijn eigen gebit uit, en plaatste het in het glas op het nachtkastje. Daarna schoof hij dat van haar in zijn mond. Het gebit was iets te groot, het kostte hem moeite zijn lippen op elkaar te doen. Met zijn tong gleed hij over haar kiezen. Ze leken gladder in zijn mond en deden hem denken aan haar altijd zachte huid. Hij sloot zijn ogen. Een straaltje speeksel liep van zijn mondhoek naar zijn kin, maar hij merkte niets. Morgen was weer een werkdag, maar vandaag hoefde hij nog niets.
--
Dit is een gastbijdrage van Marica Crombach en Iris van den Berg. Marica (1982) heeft mediawetenschappen en journalistiek gestudeerd en studeert nu proza en scenario aan de Schrijversvakschool in Amsterdam. Ze werkt o.a. als freelance tekstschrijver / redacteur.
Iris van den Berg (1982) is hoofdredacteur van twee onderwijsvakbladen en student aan de Fotovakschool. Zij vult haar dagen met koffie drinken, deadlines bewaken, en het zoeken naar interessante teksten en plaatjes.
