Een kort verhaal naar aanleiding van een contactadvertentie." /> Een kort verhaal naar aanleiding van een contactadvertentie." />
Asset 14

Mild mild mild (kort bovenlijf)

mild mild mild

Het tapijt van de traptreden raakt bijna haar tenen bij iedere stap, als ze zachtjes haar sandalen neerzet. Ze loopt door zijn huis als een spook. Ze opent de deur van de badkamer. Het dienblad zet ze op een handdoek op de grond. Ze kijkt naar het ontbijt dat hij straks in zijn eentje op zal eten. Ze controleert de knoopjes van haar jurk. De bovenste knoop opent ze.

Dat ze zich onzichtbaar kon maken was iets waar hij aanvankelijk van schrok. Hoe ze plotseling bij hun tafeltje had gestaan om de bestelling op te nemen. Haar zalvende stem moest ze drie maal verheffen om de aandacht van hem en zijn moeder op te eisen. Terwijl zij hen informeerde over de dagschotel raakte haar heup zijn onderarm. Haar bovenlichaam had ze iets voorover gebogen, richting zijn moeder. Het was een houding alsof ze aanstalten maakte om te gaan zitten, naast hem. Hij hield haar in de gaten, de rest van de avond. Op fluistertoon vroeg hij zijn moeder of deze serveerster bij hem zou passen. Hij wist wat hij zocht en hij wist het precies. Hij houdt niet van verrassingen. “Ja”, zei zijn moeder, “dit zou haar kunnen zijn.”

Voor hem was het romantisch, haar toevallig ontmoeten na de contactadvertentie die hij een week eerder plaatste. De vier brieven, van Mariëtte, Dineke, Christine en Eva moest hij van haar weggooien. Hij stopte ze in de bovenste lade van zijn bureau, de lade die hij kan vergrendelen.

Een maand na hun ontmoeting, merkte hij dat zij steeds steunde als zij stilstond, geposeerd nonchalant. Dat ze op de bank haar ellebogen op haar knieën plantte of zich tegen hem vlijde. Maar vooral dat zij zich steeds vooroverboog naar restaurantgasten. Dat moest zij maar beter niet doen, had hij gezegd, dat zag er vreemd uit. Hij keek naar haar borsten terwijl hij het haar uitlegde. “Ik kan dat niet anders” zei ze. Het was het vreemdste antwoord. Op zijn stille verbazing vervolgde ze haar antwoord: “Er is iets met mijn rug.” Over lichamelijke gebreken en handicaps wilde hij niet moeilijk doen. Hij kon niet ontdekken wat er mis was met haar rug. Hij wist niet of het in de familie zat, want ze hield haar familie voor hem verborgen. Zij had hem met gezucht en gesteun kenbaar gemaakt dat ze liever niet wilde dat hij haar rug aanraakte. Soms als zij nog sliep tilde hij het dekbed op om naar haar rug te kijken. Tussen haar schouderbladen prijkten kleine blonde haartjes. Hij streelde voorzichtig haar rug van haar nek tot haar billen, tot hij aan haar ademhaling kon horen dat ze wakker werd.

Nu staat ze voor de deur van zijn slaapkamer. Ze weet dat hij een cadeau voor haar heeft meegenomen. Ze weet dat zijn cadeau in een soort doos past die hij gisteren uit zijn koffer heeft gehaald, toen hij dacht dat ze niet keek. Op de doos staat organic silk. Ze weet dat zij het hem niet makkelijk maakt. Het lijkt alsof hij niet door heeft dat zij haar grootste schaamte voor hem probeert te verbergen. Ze zou het wel los willen laten, zichzelf willen accepteren, misschien dat het ooit lukt, maar ze weet wat hij zoekt en ze weet het precies.

Voor hij naar de conferentie ging hadden ze ruzie gemaakt. Zij wil niet lepeltje-lepeltje liggen. Ze had hem van zich afgeduwd. Toen hij een tweede keer wilde proberen zijn lichaam om haar heen te vouwen had ze verzucht: “Het past niet. Misschien passen we niet bij elkaar.” Hij wist dat dit niet klopte. Haar donkerblonde haren tegen zijn borsthaar, haar sandalen naast zijn degelijke wandelschoenen, haar pruilmond op zijn ongeschoren wangen. Ze passen wel. Hij kroop naar de andere kant van het bed. De volgende ochtend hadden ze het snel goed gemaakt, hij moest zijn vliegtuig halen.

Ze zet het dienblad naast zijn bed. Ze wekt hem met een kus op zijn voorhoofd. Hij trekt haar terug in bed. De doos met het cadeau krijgt ze schoot. Terwijl ze aan het plakband pulkt, lacht hij naar haar “Ik hoop dat je hem mooi vindt”. In de doos ligt een jurk, paars en rood. Ze tilt de jurk aan de schouderbandjes op en houdt de jurk voor zich. Ze glimlacht onzeker. Dit is een test, denkt ze. Ze stapt uit bed, een voor een opent ze de knoopjes van haar oude jurk. Hij kijkt hoe zij zorgvuldig in de nieuwe jurk stapt, hoe ze hem omhoogtrekt, sjort om de bandjes om haar schouders te krijgen. De jurk klopt niet. Hij past niet. De taille van de jurk valt boven haar middel. Zij kijkt ernaar, probeert de jurk naar beneden te trekken, uit te rekken. Het is haar lijf dat niet klopt, haar bovenlijf is te lang en dat ziet hij nu. Beschaamd kijkt ze op. Ze voelt hoe haar keel zich vernauwt. Hij begrijpt wat er gebeurt, een moment wil hij overeind komen, protesteren, lieve dingen zeggen. Het heeft geen zin. Ze heeft gelijk: ze hadden het goed samen, bijna goed. Gelaten kijkt hij hoe ze stilletjes weggaat en heel zachtjes de deur achter zich sluit.

Langzaam eet hij het tweepersoonsontbijt op. Daarna loopt hij behoedzaam de trap af, naar zijn bureau. Misschien dat Dineke de jurk wel past.

Mail

Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.  Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Zomergast Floris Alkemade wilde boven alles de goede vrede bewaren

Floris Alkemade trapte het nieuwe seizoen Zomergasten af. Tot al te boude uitspraken liet de Rijksbouwmeester zich niet verleiden. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Vergeetweek mixtape

Een onvergetelijke mixtape

Traditiegetrouw sluiten we onze themaweek af met een mixtape, met nummers gekozen door onze redacteuren. Welke muziek doet ons vergeten of herinneren? Welke artiest maakte het beste nummer over vergeten en welk nummer waren we zelf geheel vergeten - en misschien was dat maar beter zo? Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Kat, boom

Kat, boom

Een meisje klimt in een boom tijdens verstoppertje en wordt door de andere kinderen vergeten. Lees meer

De Ander (Vergeten)

De Ander (Vergeten)

Annelies van Wijk vraagt zichzelf nog voor ze is opgestaan om naar de ander te kijken. Dit gaat over zitten in een tweepersoonsbed,
Eenzaamheid die in alleen zijn verandert en een vijver in het matras met een eendenmoeder erin. Lees meer

Hard//hoofd duikt in de vergetelheid

Hard//hoofd duikt in de vergetelheid

Tijdens de Vergeetweek dreunen we geheugensteuntjes op, verzinnen we ezelsbruggetjes en zetten we kruisjes in onze handpalm waarvan we ons later afvragen waar die voor waren. Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer