Een kort verhaal naar aanleiding van een contactadvertentie." /> Een kort verhaal naar aanleiding van een contactadvertentie." />
Asset 14

Mild mild mild (kort bovenlijf)

mild mild mild

Het tapijt van de traptreden raakt bijna haar tenen bij iedere stap, als ze zachtjes haar sandalen neerzet. Ze loopt door zijn huis als een spook. Ze opent de deur van de badkamer. Het dienblad zet ze op een handdoek op de grond. Ze kijkt naar het ontbijt dat hij straks in zijn eentje op zal eten. Ze controleert de knoopjes van haar jurk. De bovenste knoop opent ze.

Dat ze zich onzichtbaar kon maken was iets waar hij aanvankelijk van schrok. Hoe ze plotseling bij hun tafeltje had gestaan om de bestelling op te nemen. Haar zalvende stem moest ze drie maal verheffen om de aandacht van hem en zijn moeder op te eisen. Terwijl zij hen informeerde over de dagschotel raakte haar heup zijn onderarm. Haar bovenlichaam had ze iets voorover gebogen, richting zijn moeder. Het was een houding alsof ze aanstalten maakte om te gaan zitten, naast hem. Hij hield haar in de gaten, de rest van de avond. Op fluistertoon vroeg hij zijn moeder of deze serveerster bij hem zou passen. Hij wist wat hij zocht en hij wist het precies. Hij houdt niet van verrassingen. “Ja”, zei zijn moeder, “dit zou haar kunnen zijn.”

Voor hem was het romantisch, haar toevallig ontmoeten na de contactadvertentie die hij een week eerder plaatste. De vier brieven, van Mariëtte, Dineke, Christine en Eva moest hij van haar weggooien. Hij stopte ze in de bovenste lade van zijn bureau, de lade die hij kan vergrendelen.

Een maand na hun ontmoeting, merkte hij dat zij steeds steunde als zij stilstond, geposeerd nonchalant. Dat ze op de bank haar ellebogen op haar knieën plantte of zich tegen hem vlijde. Maar vooral dat zij zich steeds vooroverboog naar restaurantgasten. Dat moest zij maar beter niet doen, had hij gezegd, dat zag er vreemd uit. Hij keek naar haar borsten terwijl hij het haar uitlegde. “Ik kan dat niet anders” zei ze. Het was het vreemdste antwoord. Op zijn stille verbazing vervolgde ze haar antwoord: “Er is iets met mijn rug.” Over lichamelijke gebreken en handicaps wilde hij niet moeilijk doen. Hij kon niet ontdekken wat er mis was met haar rug. Hij wist niet of het in de familie zat, want ze hield haar familie voor hem verborgen. Zij had hem met gezucht en gesteun kenbaar gemaakt dat ze liever niet wilde dat hij haar rug aanraakte. Soms als zij nog sliep tilde hij het dekbed op om naar haar rug te kijken. Tussen haar schouderbladen prijkten kleine blonde haartjes. Hij streelde voorzichtig haar rug van haar nek tot haar billen, tot hij aan haar ademhaling kon horen dat ze wakker werd.

Nu staat ze voor de deur van zijn slaapkamer. Ze weet dat hij een cadeau voor haar heeft meegenomen. Ze weet dat zijn cadeau in een soort doos past die hij gisteren uit zijn koffer heeft gehaald, toen hij dacht dat ze niet keek. Op de doos staat organic silk. Ze weet dat zij het hem niet makkelijk maakt. Het lijkt alsof hij niet door heeft dat zij haar grootste schaamte voor hem probeert te verbergen. Ze zou het wel los willen laten, zichzelf willen accepteren, misschien dat het ooit lukt, maar ze weet wat hij zoekt en ze weet het precies.

Voor hij naar de conferentie ging hadden ze ruzie gemaakt. Zij wil niet lepeltje-lepeltje liggen. Ze had hem van zich afgeduwd. Toen hij een tweede keer wilde proberen zijn lichaam om haar heen te vouwen had ze verzucht: “Het past niet. Misschien passen we niet bij elkaar.” Hij wist dat dit niet klopte. Haar donkerblonde haren tegen zijn borsthaar, haar sandalen naast zijn degelijke wandelschoenen, haar pruilmond op zijn ongeschoren wangen. Ze passen wel. Hij kroop naar de andere kant van het bed. De volgende ochtend hadden ze het snel goed gemaakt, hij moest zijn vliegtuig halen.

Ze zet het dienblad naast zijn bed. Ze wekt hem met een kus op zijn voorhoofd. Hij trekt haar terug in bed. De doos met het cadeau krijgt ze schoot. Terwijl ze aan het plakband pulkt, lacht hij naar haar “Ik hoop dat je hem mooi vindt”. In de doos ligt een jurk, paars en rood. Ze tilt de jurk aan de schouderbandjes op en houdt de jurk voor zich. Ze glimlacht onzeker. Dit is een test, denkt ze. Ze stapt uit bed, een voor een opent ze de knoopjes van haar oude jurk. Hij kijkt hoe zij zorgvuldig in de nieuwe jurk stapt, hoe ze hem omhoogtrekt, sjort om de bandjes om haar schouders te krijgen. De jurk klopt niet. Hij past niet. De taille van de jurk valt boven haar middel. Zij kijkt ernaar, probeert de jurk naar beneden te trekken, uit te rekken. Het is haar lijf dat niet klopt, haar bovenlijf is te lang en dat ziet hij nu. Beschaamd kijkt ze op. Ze voelt hoe haar keel zich vernauwt. Hij begrijpt wat er gebeurt, een moment wil hij overeind komen, protesteren, lieve dingen zeggen. Het heeft geen zin. Ze heeft gelijk: ze hadden het goed samen, bijna goed. Gelaten kijkt hij hoe ze stilletjes weggaat en heel zachtjes de deur achter zich sluit.

Langzaam eet hij het tweepersoonsontbijt op. Daarna loopt hij behoedzaam de trap af, naar zijn bureau. Misschien dat Dineke de jurk wel past.

Mail

Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1) 1

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer