Asset 14

De Bioboxbiecht

Een klassieke Hard//hoofdrubriek: Anna van Leeuwen liet zich voor haar verhalen inspireren door de oproepen op het prikbord in jouw supermarkt. Dit verhaal uit 2015 past zo goed bij de Biechtweek dat we het je niet wilden onthouden.

Ik heb hier oprecht spijt van. Dit had niet mogen gebeuren. Het leek een buitenkansje, maar het past helemaal niet bij me. Sorry.

Ik lig er wakker van, dat kan mijn vrouw bevestigen; zij ligt namelijk weer wakker door mij. Ik wil gewoon dat het nare gevoel weggaat, want als ik er aan denk doet het pijn. En ook als ik er niet aan denk. Dat maakt het nog vervelender.

We hadden om de hoek afgesproken. Ik had eigenlijk één sticker te veel, maar zij zei dat dat niet uitmaakte. Lospeuteren lukte niet. Ik had voorgesteld om buiten te blijven wachten. Zij vond dat geen goed idee, want het regende.

Ik wist niet eens hoe zij heette, die mevrouw van de andere helft van de spaarkaart. Het was haar idee en ze was er vrij ver in gegaan, want ze had zelfs een briefje opgehangen in de Albert Heijn. Nee, niet in de Ekoplaza, dan hadden ze haar natuurlijk meteen doorgehad.

Ze zag er redelijk normaal uit, voor iemand die bij de Ekoplaza komt bedoel ik dan. Ze had lang donker haar in een rommelige vlecht. Een goeie praktische jas, wandelschoenen, eigenlijk kleren zoals ik nu aan heb. Ze zag er niet verdacht uit, eerder betrouwbaar. Het was haar idee, had ik dat al gezegd?

Ik maak altijd een praatje daar met het meisje van het brood en de meneer van de kaas. Nu was ik op mijn hoede. Ik had verder niet echt iets nodig want ik was die dag al bij de Albert Heijn geweest. Toch had ik voor de gelegenheid wat appels en een fles wijn gepakt en in mijn mandje gelegd. Die wijn bleek dus mooi € 16,99 te zijn. En ik hou niet eens van witte wijn.

Enfin, we kwamen bij de kassa en het viel me ineens op dat we samen maar één mandje hadden. Dus we waren ineens een stel. Je voelt gewoon dat zo'n kassajongen dat dan denkt. Nou, dat vond ik prima hoor, maar ik wilde liever niet het woord doen, want ik lieg nooit, dus ik weet hoe dat gaat: dan word ik sowieso rood.

Maar zij zei eerst ook niks. Dus ik denk nog bij mezelf: we gaan het toch wel doen hè? Want ik heb geen zin om nog een keer met zomaar een mevrouw uit winkelen te gaan. Toen pakte zij gelukkig die spaarkaarten uit haar jaszak.

Maar ik bleek de appels niet gewogen te hebben. Dat heb ik dus nooit. Dat vergeet ik echt nooit. Ik terug door die winkel - was nog een heel gedoe want ik drukte eerst op het verkeerde nummer bij de weegschaal - kom ik terug, is die hele mevrouw weg. En ik wist niet wat ik moest zeggen, want ik kende haar niet en de kassajongen zei ook niks.

Dus ik pinnen en die appels en die witte wijn in mijn tas. Buiten niks, helemaal niemand. Misschien had ze ergens een auto staan, want ze moet er vrij snel vandoor zijn gegaan.

Eerst baalde ik vooral. Ik wist niet eens wat er precies in die Biobox zat. En ik had haar zelfs aantrekkelijk gevonden, daar voel ik me nog steeds een beetje schuldig over. Dat ik iemand met zulke slechte intenties blind ben gevolgd, daar voel ik me toch een beetje vies door. Gebruikt, zo voel ik me.

En spijt heb ik ook. Het is toch een soort heling, of plagiaat, of ik bedoel fraude. Dat was het ook geweest als ik wel een stuk van de Biobox had gekregen, maar dan had ik mijn deel ten minste netjes terug kunnen geven aan de EkoPlaza. Nu sta ik met lege handen.

Ik kom daar dus ook nooit meer. Mijn handen gaan al trillen als ik langsfiets, dus dat zou met een winkelmandje helemaal niet werken. Ik heb wel overwogen de witte wijn terug te brengen, maar dat zou ik dan het liefste stiekem doen, want ik wil er juist niks voor terug.

Nu ben ik helemaal op de Albert Heijn aangewezen, al lees ik de briefjes niet meer. Dit hele Biobox-gebeuren heeft een fikse deuk geslagen in mijn vertrouwen in mensen, en dan vooral in vrouwen.

Oorspronkelijk gepubliceerd op 9 april 2015.

Mail

Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
Lees meer
het laatste

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

Azul

Azul

'Azul', een kort verhaal van Nora van Arkel, verkent de uitwassen van een driehoeksverhouding. Hoe verwerk je verlies wanneer je aan de kant bent gezet? Lees meer

 1

Op de plaats rust

‘Het is best ingewikkeld om te beseffen dat iemand dood is als je diegene niet dood hebt gezien. Zonder die bevestiging blijft de dood altijd een suggestie.’ Annelies van Wijk schreef een kort verhaal over hoe het besef van de dood maar moeizaam inzinkt. Lees meer

Iets dat me niet langer platlegt

Iets dat me niet langer platlegt

Emma Stomp dicht over de mooiste uren in haar lichaam, dans en een kalm soort verliefdheid. Lees meer

 1

Noren

'Ze dacht aan het pluisje in haar nachtkastje. Een opwelling was het geweest, een plotseling verlangen naar een tastbaar stukje hém; naar een aandenken dat ook later, na afloop, zou beklijven. Het was hoe dan ook eenmalig, sprak ze zichzelf toe.' Lees meer

Roulette 5

Roulette

Vier studievriendinnen met een voorliefde voor gokken tarten het lot door een oude dramaturgische wet op de proef te stellen. Lees meer

Kadaver

Kadaver

De koffer staat klaar in de gang. Kennissen hebben ondertussen hun eigen vrienden en de verteller van dit verhaal vraagt zich af of het konijn vandaag al gegeten heeft. Een verhaal van Claartje Chajes over vriendschap en verder gaan. Lees meer

Glory hole

Glory hole

In een openbaar toilet op de luchthaven van San Francisco zit een gat in de muur. Zachtjes zoemt een camera, een lens is zichtbaar, iemand haalt zachtjes zijn neus op. De geluiden onthullen iemand die geconcentreerd iets in beeld wil brengen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Een oude man probeert op te staan uit zijn stoel en zijn vrouw kijkt toe. Samen dwarrelen ze terug in de tijd, in een verhaal dat ook achterstevoren te lezen is. Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre... Lees meer

Edward Hopper - Chop Suey

Verdrietvoyeur

Van een veilige afstand laat Babet ons meekijken naar een vrouw in een jas en laat ze ons gissen naar wie deze vrouw is of zou kunnen zijn. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan