Asset 14

De beste dief van Amsterdam

In dit café zit iedereen in de bisnis behalve Bibi King. Bibi heeft hele grote tieten en een verrukkelijke stem.

Bibi King rookte met gemak vijfentwintig sigaretten achter elkaar en dan nog had ze een verrukkelijke stem. De eerste keer dat ik haar zag optreden in het café zong ze de blues en de tweede keer ook, maar de derde keer was ik te laat en hing ze strontlazerus over de bar. Bibi King had hele grote tieten en ik was echt debiel verliefd op haar.

Mijn broer is de beste dief van Amsterdam. En dat is niet zomaar iets als je bedenkt hoeveel dieven er rondlopen in deze stad. Je zult wel begrijpen dat het mijn broer ook niet in zijn koude kleren gaat zitten, ik bedoel, voor hem is het ook niet makkelijk en zo. Hij heeft een reputatie hoog te houden en daarbij kan hij zo af en toe best een extra handje gebruiken. Daarom hielp ik hem met die klus. En daarom was ik te laat voor het optreden van Bibi King, waar ik echt ongelofelijk van baalde. Maar goed, ik deed het voor mijn broer, omdat hij nu eenmaal de beste is en zo.

Dat heb ik trouwens zelf ook niet bedacht hoor, dat zegt echt iedereen. Vraag het maar eens rond in het café. Iedereen zit hier zo’n beetje in dezelfde bisnis dus die gasten weten echt wel waar ze het over hebben. Ik bedoel, hij is gewoon de beste en hij is mijn broer.

Ik schraapte al mijn moed bij elkaar en toen stapte ik maar gewoon in een rechte lijn op Bibi King af. Ik vroeg of ik naast haar mocht zitten, wat niet eens zo’n gekke vraag was als je bedenkt dat ze haar rode laarsjes had uitgetrokken en op de kruk naast zich had gezet. Ik maakte volgens mij maar weinig indruk op haar want ze keek me niet eens aan toen ze haar laarsjes van de kruk griste. Ik ging zitten. Ik bestelde bier bij Hennie en vroeg of zij ook wat wilde. Ze had haar laarsjes weer aangetrokken. Ze keek me even aan om te peilen of ik wel normaal in mijn hoofd was, verder zei ze niets. Ik zag dat haar ene oog helemaal scheef stond, wat me ergens wel beviel, ik weet ook niet waarom. Uiteindelijk zei ze dat ze wel een glas whisky wilde dus bestelde ik er twee. Ik had eigenlijk bedoeld één voor haar en één voor mij maar zij dronk die twee glazen gewoon allebei op. Misschien snapte ze het niet omdat ik al bier had en zo. Of misschien begreep ze het wel maar zag ze haar kans schoon - voor een glas whisky betaal je bij Hennie al snel acht euro. In dat geval was het natuurlijk een ontzettende rotstreek, maar Jezus wat kon mij het ook schelen, ik bedoel, als je bedenkt hoe groot haar tieten waren.

Illustratie: Josse Blase

Het eerste glas sloeg ze in één teug achterover en van dat tweede ging ze daarna heel beschaafd zitten nippen. Ze zei: ‘Ik krijg toch zulke zweetvoeten van de blues.’ En ze trok die rode laarsjes weer uit en zette ze pontificaal naast zich op de bar.

Het was druk in het café. Maar mijn broer zag ik nergens, en zijn vrienden ook al niet. Het zat me helemaal niet lekker, dat kan ik je wel vertellen.

Zijn vrienden hadden die avond ook een handje geholpen. Je hebt Semmie en dat is de beste vriend van mijn broer. Daarna komen Lukas, Bok en Lammetje. Semmie is een Surinamer en is al drie jaar op rij districtskampioen boksen en Lukas praat als een Surinamer maar komt oorspronkelijk uit Heerhugowaard. Dat Surinaams van Lukas is trouwens niet om aan te horen. Ten eerste omdat hij het helemaal niet kan en ten tweede omdat hij verschrikkelijk stottert. Bok en Lammetje praten normaal en leggen binnen mum van tijd ieder type alarmsysteem het zwijgen op. Ze werken al samen sinds de lagere school. Niemand weet hoe die gasten echt heten. Van Lukas vergeet je soms dat hij zo heet omdat hij wel honderd bijnamen heeft. Sommige jongens in het café noemen hem de Spaghettisliert. Lukas zelf zegt dat ze hem zo noemen omdat hij lang en dun is. Lang en dun is ie zeker, maar persoonlijk denk ik dat het komt omdat hij aan het begin van de avond altijd zo zenuwachtig als wat het café binnenkomt, behoorlijk stijf snap je. Maar na een paar wodkaatjes is hij altijd opeens weer helemaal soepel en slingert hij al dente in de rondte. Anderen noemen hem de Tl-buis, om zijn postuur, maar ook omdat hij soms zo verschrikkelijk sfeerverlagend kan zijn. Sommige meisjes noemen hem Bambi, omdat hij zo stuntelt op die lange dunne benen van hem, wat zij dan weer schattig vinden of zo. Andere meisjes noemen hem juist DLM, wat een afkorting is voor De Laatste Mode. Omdat hij er altijd zo hip uitziet. En omdat hij zo verschrikkelijk van jointjes houdt, noemen we hem soms gewoon Lange Vloei. Maar omdat hij altijd alles verziekt ook wel Natte Vloei. Mijn lievelingsnaam voor hem is De Longshanks, wat eigenlijk de bijnaam is van Edward I van Engeland, en dat is weer die acteur uit Braveheart.

Semmie, Lukas, Bok, Lammetje en mijn broer zijn echt onafscheidelijk. Samen vormen ze de gouden ploeg van deze stad en ik hang daar zo’n beetje bij.

Mijn broer zegt dat het nu eenmaal in zijn bloed zit. Hij zegt: ‘Een mens moet doen waar hij goed in is.’ Hij zegt ook: ‘Goeie dieven zijn schaars.’

Om de beste te zijn moet je volgens mijn broer een unieke methode hebben of een eigen handtekening of zo. Want zonder zo’n handtekening heeft het helemaal geen zin om de beste te zijn omdat ze dan nooit weten dat jij het was. Mijn broer zegt: ‘Gaan ze straks nog denken dat er hier alleen maar goeie dieven rondlopen.'

Sommige draaien midden in de keuken een drol op de vloer of op het parket in de kamer en dat is dus geen goeie handtekening want dat is niet origineel en bovendien denken ze dan dat je een bangerd bent. Mijn broer zegt: ‘Angstpoep.’

Semmie heeft een goeie. Die loopt als hij binnen is altijd eerst naar de ijskast om de melk op te drinken en dan laat hij het lege pak achter op tafel. In het café noemen ze hem daarom De Witte Motor en dat is grappig want Semmie is een neger.

Maar dat geintje werd hem bijna fataal toen hij vorig jaar een nachtelijk bezoek bracht aan een school op de Nassaukade, omdat hij wist dat er net een partij nieuwe computers was geleverd. In de ijskast lagen wel zestig pakjes schoolmelk en plichtsgetrouw als hij is werd hij toen zo misselijk dat ie nauwelijks nog vooruit kwam en toen kregen de wouten hem bijna te pakken. Als Semmie met mijn broer op stap is moet ie trouwens van de melk afblijven, dan gaat het alleen om de reputatie van mijn broer.

Mijn broer laat na elke klus een briefje achter dat hij van tevoren heeft geschreven. Als hij z’n zakken heeft gevuld, pikt hij voor het weggaan het meest kostbare voorwerp er weer tussenuit en dat laat hij dan samen met het briefje achter. Op het briefje staat: Ik hoef geen bergen met geld, maar vergeet nooit dat ik de beste ben.

Bibi King ging even naar de wc en toen ze terug kwam zei ze: ‘Als je maar lang genoeg in het café zit worden heftige bezwaren vanzelf makkelijk inwisselbare principes.’ En vlak daarna: ‘Eigenlijk ben je best een knappe jongen.’

Ik moest natuurlijk even goed nadenken over wat ik tegen haar ging zeggen, dat begrijp je. Het was zo’n moment. Ik moest laten zien dat ik haar wilde, maar niet te, snap je. Als man kan je maar beter niet te veel de seksmaniak uithangen dus ik zei: ‘Eigenlijk hou ik helemaal niet van neuken, maar ik doe het natuurlijk gewoon wel.’

Bibi King zei toen dat ik dat echt heel mooi had verwoord. Dat ik me opofferde voor de liefde als een soort seksmartelaar. En dat ze dat begreep. Dat ze dat ook altijd al had willen doen, maar het nooit kon, omdat ze neuken nu eenmaal zo verschrikkelijk lekker vond. Dat ze het dus helaas alleen maar met volle overgave kon doen, en niet vol weerzin zoals ik, voor een hoger doel of zo. Wat ik deed was echt super nobel, vond ze.

Waar had ze het in godsnaam over? Ik bedoel, ik had maar wat gezegd. Die Bibi King was gewoon een beetje verknipt en volgens mij was ze ook nog eens hartstikke doorgesnoven. En als je de jongens in het café moest geloven had ze met wel meer dan duizend mensen seks gehad en al geloofde je dat maar half zo’n beetje, dan nog was het zorgwekkend veel. Maar ja, ik was nu eenmaal debiel verliefd op haar. En zij vond mij super nobel om wat ik net had gezegd. ‘Je bent echt romantisch man,’ zei ze en ze trok mijn hand onder haar rokje. Ik keek naar de deur en toen naar de klok en vroeg me af waar mijn broer in godsnaam bleef want Jezus, het duurde nu wel heel erg lang. Ergens kreeg ik er best een irritant gevoel van in mijn kop. Misschien omdat het eigenlijk helemaal niet kon natuurlijk, dat ik hier nu al zat en hij niet. Samen uit, samen thuis. Die onzin. Je kreeg er gewoon bijna hoofdpijn van.

Illustratie: Josse Blase

Toen ik aan Hennie vroeg of hij de fles whisky niet op de bar wilde zetten, spuugde hij alleen op de grond, die ouwe zat me echt helemaal razend aan te kijken. Ik bestelde maar gewoon weer twee glazen. Hennie schonk in en keek toen ook naar de deur en daarna naar de klok. Hij zei: ‘Dit is niet ok. Hoor je dat.’

‘Eindelijk begrijp ik het,’ kraaide Bibi King. Haar ogen stonden echt niet normaal wazig maar ze ging opeens net doen alsof ze een soort ingeving had of zo. ‘Eindelijk begrijp ik het. Ik ben gewoon een ontzettende slet, en dat is juist iets positiefs. Moet je eens bedenken wat het betekent dat ik dat nu begrijp, en dat ik het omarm.’ Ze was echt helemaal euforisch die Bibi King. Ze had gewoon het licht gezien. ‘Moet je eens bedenken hoeveel uur in een dag ik een slet kan zijn, nu ik het weet, en hoeveel in een week, en hoeveel in een jaar, dat is echt ongelofelijk veel uren slet zijn. En moet je eens bedenken hoeveel mensen ik gelukkig kan maken in die tijd. Dat is toch ook heel nobel?’

Bibi King zat helemaal te trillen op haar kruk, je had het moeten zien, ze gleed er gewoon zowat vanaf. Ik stond natuurlijk klaar om haar op te vangen, waarna ik haar met een soepele beweging over mijn schouder zou gooien en haar in mijn Maserati naar mijn huis zou rijden. Als zij toch al die uren ging investeren, wilde ik er ook wel een paar om gelukkig te worden. In plaats daarvan vroeg ik of ze nog meer whisky wilde. Er was toch tijd genoeg en we konden straks ook gewoon op mijn brommer naar huis. Daar zou ze vast niet moeilijk over doen die Bibi King. En trouwens, alsof ze überhaupt nog ergens moeilijk over kon doen. Ik bedoel, ze was echt buitensporig dronken.

Ze zei: ‘Vroeger waren het roerige tijden met Bibi King, en nu hoerige.’ Ze straalde helemaal. Ze gooide een hand nootjes in haar mond en murmelde uitgelaten: ‘Ik heb er zin in.’

Ik stond heel gelukzalig te pissen toen opeens de deur van de wc werd ingetrapt, ik had nauwelijks de tijd om mijn broek fatsoenlijk dicht te ritsen. Het was Lukas, of De Longshanks, of hoe je hem ook wilde noemen. Hij sloeg me tegen de grond, die Tl-buis stond ellendig op me in te trappen. Hij ging voor mijn hoofd en ieder stuk lichaam dat hij in plaats daarvan raakte, was ook goed. Het was bepaald niet prettig. Ik lag daar maar en hij schreeuwde allemaal dingen over uitkijkposten en je taken uitvoeren en loyaliteit tonen en zo. Blijkbaar was Semmie opgepakt en was dat nu allemaal mijn schuld omdat ik mijn uitkijkpost had verlaten. Ergens begreep ik hem, wel die Lange Vloei, maar ik had die avond gewoon graag nog een stukje van het optreden van Bibi King willen zien en dacht dat ze die hele klus zonder mij ook wel onder controle hadden. Het enige wat ik me tijdens die afranseling echt afvroeg was of mijn broer nog kans had gezien zijn briefje neer te leggen.

Ik had die klappen natuurlijk gewoon dubbel en dwars verdiend en dat hele hardhandige vond ik nog niet eens zo erg, ik ben wel wat gewend, maar van dat geschreeuw van hem werd ik gewoon helemaal niet goed. En ik had al hoofdpijn.

Ergens is Lukas best een aardige jongen. Ik bedoel, als hij in de fik staat of zo. Nee serieus, hij is ergens echt een aardige jongen. Als hij uit stelen gaat neemt hij altijd iets moois mee voor zijn moeder.

Lukas is een dromer, geen echte dief eigenlijk. Ik weet ook zeker dat hij mij die afranseling helemaal niet wilde geven. Maar het moest nu eenmaal gebeuren. Dat begreep ik ook wel. Lukas wilde sowieso altijd alles anders dan hoe het in het echt gebeurde. Heel vaak begon hij een zin dan ook met de woorden: K-k-kut ik wou. En je raadt het al, dat werd dus ook weer een van zijn bijnamen. Kutikwou.

Bok en Lammetje hebben dat precies andersom. Die worden bij wijze van spreken al gelukkig van de bomen en het water en een vogel in de lucht. Ik liep een keer met ze over de Ceintuurbaan langs een Italiaans restaurant. Het was zaterdagmiddag en de tent was nog dicht, maar die Italiaanse kok zat in de schemer achter een enorme homp deeg. Met snelle vingers rolde hij zijn pasta voor de avond. In de vensterbank zat een dikke kater tevreden te gapen. Zijn snorharen waren wit van de bloem.

Om dat soort dingen kunnen Bok en Lammetje gemakkelijk een dag glimlachen. Voor hen is dat genoeg.

Wat Lukas het liefst wil is de godganse dag alleen maar boeken lezen. Daar houdt hij van. Maar met lezen verdien je natuurlijk helemaal geen ene stuiver en daarom komt hij dus naar het café. Ik bedoel, voor iedereen hier in de bisnis begon het in het café.

Zelf had ik in mijn hele leven maar één boek gelezen, maar dat vond ik wel het beste boek van de wereld. Dichter op de Zeedijk, heet het. Het gaat over een jongetje dat opgroeit in het café van zijn grootmoeder. Hij is altijd maar omringd door hoeren en pooiers en alcoholisten die het menen. Die hoeren en die alcoholisten en al die anderen vormen zijn wereld en hij bekijkt die wereld vanonder het biljart. Daar zit ie altijd. Ik was vroeger ook zo’n kleine jongen in het café. En soms denk ik dat het nooit is veranderd. Het is bijna om depressief van te worden, want onder dat biljart pas ik al jaren niet meer.

Voordat Lukas verdween was hij nog wel zo vriendelijk om me een handdoek toe te stoppen om mijn gezicht een beetje op te lappen. Best een goeie jongen, ik zei het je toch.
Toen ik de wc uitkwam was het hele café leeg. Alleen Hennie was zijn kranen aan het poetsen. Ik ging weer zitten en hij schonk mijn glas helemaal tot de nok vol. ‘Ze zijn allemaal weg,’ zei hij, ‘Je broer, Lange Vloei, Bok en Lammetje.’

Waar ik vooral mee zat was dat ook Bibi King was verdwenen. Je kreeg er bijna steken van in je borst. En die rooie laarsjes op de lege bar maakten het er zeker ook niet makkelijker op. Hennie deed in ieder geval veel aardiger dan daarvoor. Hij schepte zelfs een vers bakje nootjes voor me. Daarna stond hij een beetje te drentelen met een bierviltje dat hij me uiteindelijk toewierp. Hij zei: ‘Je broer heeft een briefje voor je achter gelaten.’ Ik nam een slok van mijn whisky. Ik draaide het bierviltje met de tekst naar boven. Er stond: Ik hoefde die hele Bibi King niet eens, maar vergeet nooit dat ik de beste ben.

--

Deze publicatie is onderdeel van de ‘vergeetzondagen’ in samenwerking met Castrum Peregrini. Derk droeg dit verhaal onder muzikale begeleiding voor tijdens hard//hoofd Torpedeert op 9 februari 

Mail

Derk Fangman kon als klein jongetje eerder praten dan zijn meeste leeftijdsgenoten. Meeuwvogel was zijn lievelingswoord, daar scoorde hij veelvuldig mee.

Josse Blase is een illustrator, afgestudeerd aan de Hogeschool van Kunsten in Utrecht. Zijn stijl kenmerkt zich in humor, kleur, speelsheid en een groot gevoel voor detail.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Ik wacht hier 2

Ik wacht hier

''Terwijl ik door de winkel liep, hield ik haar in de gaten. Ze had lang, donker haar, dat bijna tot haar middel viel. Ze droeg een spijkerbroek en een shirt met een naamplaatje. Ik pakte een kaart en legde hem weer terug. Iets dichterbij kon ik haar naam lezen: Alice.'' Lees meer

Vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten, zijn Erin en Alice onafscheidelijk. Dankzij Alice wordt alles beter. Niets lijkt een intense vriendschap in de weg te staan. Of toch niet? Lees het in een voorpublicatie van Ik wacht hier, het debuut van Else Boer. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

AVS: 1

Kerstrituelen

Deze week geven onze redacteurs tips om de kerst mee door te komen. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Het Vertrek (7) - De Beweging

Het Vertrek (7) - De Beweging

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de zevende en laatste aflevering. Lees meer

 Staat er een doctor voor de zaal?

Staat er een doctor voor de zaal?

Epsteins gastbijdrage was tekenend voor het seksisme en de neerbuigendheid waarmee vrouwelijke academici te maken krijgen. Lees meer

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen? 1

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen?

In de docu White Cube, die onlangs op het IDFA in première ging, zien we dat Renzo Martens zich naast documentairemaker en kunstenaar ook opstelt als hulpverlener en bedrijfsleider in de Democratische Republiek Congo. Hij wil iets terugdoen voor voormalige plantagearbeiders. Iris van der Werff vraagt zich af hoe houdbaar dat is. Lees meer

Vergeet het lichaam van de ander niet 1

Vergeet het lichaam van de ander niet

Juist in een tijd waarin gezondheid als een individuele verplichting wordt gezien, dwingt een pandemie ons om over onze lichamelijkheid na te denken, merkt Rijk Kistemaker. En over die van de ander. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan